โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
เกือบสองเดือนที่เฟยฮวาเข้ามาอยู่ร่างนี้ ปรับตัวได้เต็มร้อย รูปร่างก็เปลี่ยนแปลง น้ำหนักลดลงไปเป็สิบกิโลกรัม รู้สึกเดินคล่องขึ้น สบายตัวขึ้นมาก ท่านป้าตงยังทักเมื่อพบหน้า บอกยินดีที่เฟยฮวาลดน้ำหนักได้ สุขภาพจะได้ดีขึ้น หากชุดที่ใส่หลวมเกินไปจนใส่ไม่ได้แล้วให้บอก นางจะจัดการเอาชุดเข้าให้ สนิทกับช่างตัดผ้าย่อมดีเช่นนี้
ที่ดินโดยรอบที่ทางการอนุญาตให้ซื้อขายได้ เฟยฮวาก็กว้านซื้อจนหมด 900 หมู่ ราคาสูงถึง 18,000 ตำลึงทอง หนานเต๋อยังแอบขนลุกตอนนางจ่ายตำลึงทอง ไม่คิดว่าจะเอาทั้งหมด ยังกระซิบกับเขาอีกว่า ถ้าวันข้างหน้าทางการขายที่ดินโดยรอบเพิ่มอีกให้บอกนางด้วย ตระกูลจ้าวนี่ช่างร่ำรวยเสียจริง
ส่วนเรือนสี่ประสานนั้น สร้างใหม่ห่างจากเรือนเดิมไป 2 ลี้ หนานเต๋อสำรวจแล้วดินตรงนั้นเนื้อดี แข็งแรง พื้นที่เหมาะแก่การสร้างที่อยู่อาศัย อีกเหตุผลคือหากรื้อเรือนเดิม ระหว่างก่อสร้าง คงลำบากนางและลูก เพราะฉะนั้นเลยตัดสินใจทำใหม่ให้ดีไปเลย โครงสร้างเรือนเดิมก็ไม่ค่อยดีนัก จึงไม่คิดเสียดาย หากเรือนใหม่เสร็จ เรือนหลังนี้คงรื้อถอน สิ่งไหนขายได้ย่อมนำไปขายต่อ เอาพื้นที่ไปใช้ทำประโยชน์อย่างอื่น
ทุก 10 วัน ตำลึงทองจากสามีก็ยังได้ตามปกติ 1,000 บ้าง 2,000 บ้าง แต่จดหมายที่ฝากไปนั้น ยังไม่ได้รับการตอบกลับอาจได้รับแล้วแต่ไม่สนใจ หรือยังไม่ได้รับ นางก็ไม่อาจรู้ได้
สิ่งที่น่ายินดีที่สุด เพียงเวลาไม่ถึงสองเดือนเฟยหลงโตขึ้นมาก ตัวฟูเท่าเด็กวัยเดียวกัน ไม่ผอมแห้งเหมือนแต่ก่อน พอไม่ออกแดดผิวก็เริ่มขาวเนียน ตอนนี้กลายเป็คุณชายน้อยเต็มตัว คนเรียกกันติดปากว่า คุณชายน้อยตระกูลจ้าว พ่อเขาทำงานในกองทัพ ใครพบก็ชมว่ารูปงาม ทำเอาเ้าตัวอายม้วนหลายตลบ
เฟยฮวายังคงพาเฟยหลงไปเปิดหูเปิดตา ไปเที่ยวเล่นตลาดอยู่บ่อยครั้ง นานวันเข้าสายตาที่มองนางก็เปลี่ยนไป ผู้คนต่างเป็มิตรมากขึ้น พ่อค้าแม่ค้าก็ให้การต้อนรับเป็อย่างดี ไม่ได้คุยดีด้วยเพราะตำลึงที่นางจ่าย เป็เพราะนางให้เกียรติทุกคน คนที่เคยอัปลักษณ์กลับดูไม่อัปลักษณ์เช่นเคย
รถม้ารับจ้างที่ตลาด มีนามว่าลุงเจี้ยน ่หลังเริ่มสนิทกันยิ่งนัก คุยกันถูกคอ เขาเอ็นดูเฟยหลงมากเพราะยังไม่มีหลานตัวน้อย จนเฟยฮวานั้นเอ่ยปาก อยากจ้างให้รับส่งเฟยหลง ไปกลับจากสถานศึกษา ท่านลุงเจี้ยนก็รับงานนี้ด้วยความยินดี
ส่วนพี่ชายระบบนั้น เริ่มสั่งการจนชิน ตอนนี้เฟยฮวาใช้งานได้อย่างคล่องแคล่ว สำรวจทุกซอกทุกมุมเรียบร้อย มีหลายอย่างที่ระบบสามารถทำได้ อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ คงเป็ประโยชน์ในวันข้างหน้ามาก เรียกได้ว่าสกิลเทพจัดเต็ม
อีกเพียง 1 เดือนเท่านั้น เรือนสี่ประสานก็จะสร้างเสร็จ นางจะได้เริ่มทำสิ่งที่คิดในหัวให้เป็รูปเป็ร่างมากขึ้น เพื่อความมั่นคงในอนาคต
ยามหยิน
“วัตถุดิบมาส่งแล้วขอรับ ฮูหยินจ้าว” เสียงเรียกดังขึ้นหน้าเรือน เสียงเรียกที่คุ้นเคย มาเป็ประจำทุกวัน คนของท่านป้าถาง
“ขอบคุณเ้าค่ะ วางของบนไม้โต๊ะได้เลย”
“วันนี้มีปูทะเลด้วยนะขอรับ นายหญิงถางฝากความคิดถึงมาด้วย บอกหากฮูหยินจ้าวยังไม่ไปหาที่ตลาด จะมาหาเรือนด้วยตนเอง” รายงานแบบไม่มีตกหล่น
เฟยฮวาหัวเราะ ตอนหลังนอกจากท่านลุงเจี้ยนแล้วก็มีท่านป้าตง ท่านป้าถางนี่แหละที่นางสนิท
“ฝากบอกท่านป้าถางด้วยเล่า หากมาข้าก็ยินดีต้อนรับ แต่สองสามวันนี้จะไปหาที่ตลาดอยู่หรอก”
“ข้าจะรายงานให้ขอรับ”
“เ้ารอสักครู่ ข้าเอาของให้”
“ได้ขอรับ” นางมักสั่งให้เขารออยู่บ่อยครั้ง
“ปิ่งกันธัญพืช รสชาติหวานน้อย ถือว่าเป็ขนมที่ดีต่อสุขภาพ ข้าแบ่งใส่ถุงกระดาษแยกให้แล้ว ฝากให้ท่านป้าถาง ท่านลุงเจี้ยน ท่านป้าตง และอีกห่อของเ้านะ”
“ขอบพระคุณขอรับ” ฮูหยินจ้าวมักฝากของให้เ้านายเขาและคนที่ตลาดเป็ประจำ แถมยังมีของเขาด้วยทุกครั้ง ่แรกก็เกรงใจ แต่ของที่นางให้ล้วนอร่อยมาก กินที่ไหนก็ไม่เหมือน อร่อยจนไม่กล้าปฏิเสธ
เมื่อรับห่อขนมแล้วก็เตรียมออกเดินทาง ไปส่งของเรืองอื่นต่อ
“เ้าลืมรับตำลึงทอง!” เฟยฮวาทักขึ้น
“ขออภัยขอรับ ข้าน้อยลืม”
เฟยฮวาหัวเราะ ได้ขนมแล้วลืมรับตำลึงเลยหรือนี่
“อะ 5 ตำลึงทอง เดินทางปลอดภัย”
“ขอบพระคุณขอรับฮูหยินจ้าว”
คนที่ดีกับนาง นางล้วนดีตอบ ท่านป้าถางก็น่าคบหา ของที่ส่งให้ทุกวันล้วนเป็ของดี ยิ่งตอนหลังได้พูดคุยกันบ่อยขึ้นจนสนิท วัตถุดิบที่ส่งมานั้นดีเกินราคาด้วยซ้ำ คงเพราะเห็นเฟยฮวากับเฟยหลง เป็ลูกหลานคนหนึ่ง ที่บอกจะฝากของบำรุงให้บุตรชายนาง ท่านป้าถางก็ส่งนมวัว ต้มฆ่าเชื้อเป็อย่างดี มาให้เฟยหลงกินบำรุงทุกวัน
เฟยฮวาขนของเข้าครัว เตรียมลงมือทำอาหาร
“ฮูหยินจ้าว อยู่ไหมขอรับ” เสียงเรียกดังขึ้น
เมื่อออกไปดูก็ประหลาดใจ พบว่าเป็ทหารที่มาส่งตำลึงทองให้นางเป็ประจำ
“วันนี้มีเหตุอันใดเ้าคะ เพิ่งมาส่งจดหมายให้ข้าเมื่อวันก่อนเอง ยังไม่ครบ 10 วันเลย” เฟยฮวาถามอย่างประหลาดใจบนม้ายังมีหีบขนาดกลางมาอีก
“นายท่านได้รับจดหมายของฮูหยินจ้าวแล้วขอรับ จึงฝากจดหมายกับของมาให้” นายทหารนำหีบกับจดหมายส่งให้นาง
“ขอบคุณเ้าค่ะ ท่านเข้าไปรับน้ำในเรือนก่อนไหมเ้าคะ ข้าฝากจดหมายให้สามี”
“ข้ารอได้ขอรับ ฮูหยินไม่ต้องรีบ รอแถวนี้จะสะดวกกว่า”
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เฟยฮวาเข้าใจเป็อย่างดี นายทหารผู้นี้มีมารยาท เห็นนางอยู่กับบุตรชายสองคนเข้าเรือนคิดว่าคงไม่เหมาะสม ขนหีบกับจดหมายเข้าบ้าน เมื่อเปิดอ่านจดหมายของสามีก็ต้องขมวดคิ้ว
‘สร้างเรือนได้เลย’ ถึงบอกว่าไม่ให้ทำก็ไม่ทันแล้ว ตอบช้าขนาดนั้นผู้ใดจะไปรอ
‘หากไม่พอ ให้แจ้งกลับ’ เฟยฮวาเปิดที่หีบ
นี่มันตำลึง 100,000 ตำลึงทอง! ไปทำงานอะไรกัน ตอนแรกนางคิดว่าหากถึงเวลาจ่ายค่าสร้างเรือนงวดสุดท้าย จะดึงตำลึงทองจากระบบเกมปลูกผักมาใช้จ่าย ถ้าเป็เช่นนี้ก็ไม่ต้องเอาจากระบบแล้ว
‘ขอบคุณ’ คงขอบคุณที่นางบอกจะดูแลบุตรชายเป็อย่างดี จะประหยัดคำพูดไปถึงไหน
เอาเถอะ เห็นแก่ให้ตำลึงทองมาสร้างเรือนเพิ่ม จะไม่ถือสา จากนั้นรีบเขียนจดหมายตอบกลับ เพราะหน้าเรือนมีคนรออยู่ ยุงจะหามไปเสียก่อน
‘ขอบพระคุณสำหรับตำลึงทอง จะใช้อย่างมีประโยชน์ต่อบุตรชายให้มากที่สุด ข้าทำเื่ส่งเฟยหลงเข้าเรียนที่สถานศึกษาเรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันเขาจะเริ่มไปเรียน ขอให้ท่านสุขภาพแข็งแรง ตำลึงทองก็แบ่งเก็บไว้ใช้เองบ้างไม่ต้องส่งมาทั้งหมด” ก็น่าห่วงจริง นางไม่รู้ว่าตำลึงที่ส่งมาให้นั้นเป็ทั้งหมดที่หามาได้หรือเปล่า คิดว่าคงแบ่งส่วนแหละ แต่เตือนไว้ย่อมดีกว่า
“ฝากด้วยนะเ้าคะ ส่วนนี่ปิ่งกันธัญพืช รสชาติหวานน้อยดีต่อสุขภาพเ้าค่ะ ให้ท่านลองไปชิม”
“ขอบคุณขอรับฮูหยินจ้าว” นางมีฝากบ่อยจนชิน พักหลังมานี้ฮูหยินจ้าวเปลี่ยนไปมาก เขาเขียนรายงานให้นายท่านอย่างครบถ้วน แปลกใจั้แ่ครั้งก่อนที่ฮูหยินจ้าวฝากจดหมาย เขาคิดว่านางไม่รู้หนังสือ เพราะตอนที่นายท่านเคยฝากจดหมายมาให้ ก็ใช้ให้เขาอ่านให้ฟัง ตอนนั้นคงรู้หนังสืออยู่แล้วแต่ไม่อยากอ่านเอง แต่เปลี่ยนไปเช่นนี้ย่อมดี เขารู้สึกได้รับเกียรติ คุณชายเฟยหลงก็ตัวอวบอ้วนขึ้น สดใสยิ่งนัก
“ข้ายินดีเ้าค่ะ เสียดายเฟยหลงยังไม่ตื่น เมื่อคืนนอนดึกนัก วันนี้คงตื่นสายหน่อย”
“ข้าก็ว่าจะถามอยู่ขอรับ ปกติได้ยินเสียงคุณชายออกมาต้อนรับตลอด”
“หากรู้ว่าท่านมาคงจะเสียใจแย่เ้าค่ะ”
นายทหารหัวเราะ
“ข้ามีปลามาฝากให้ฮูหยินจ้าวกับคุณชายน้อยด้วยขอรับ” เ้าตัวว่าพลางไปหยิบปลาที่ม้า
“เกรงใจแย่เ้าค่ะ ท่านขี่ม้ามาขนของคงลำบากยังมีของฝากอีก ครั้งหน้าไม่เป็ไรนะเ้าคะ”
“มิได้ขอรับ ข้ารับของจากฮูหยินไปก็มาก อยากตอบแทนบ้าง วันนี้ไม่ได้มีงานที่ไหนก็เลยขนมาให้ได้” เขาก็เกรงใจนาง
“ขอบคุณเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะทำให้บุตรชายกิน”
เรียบร้อยแล้วก็นำตำลึงทองไปเก็บในห้อง พร้อมไปทำอาหารเช้า
‘พี่ชายระบบ ใช้วัตถุดิบเหล่านี้ ข้าขอโจ๊กปู กับปูนึ่งนมสด ไก่สามรส ของหวานวันนี้รับเป็ปิงเฟิ่นใส่ผลไม้สดด้วยเล่า’ เรียกพี่ชายไปละกัน ไหนๆ ก็คุ้นเคยกันแล้ว
‘ได้ขอรับนายหญิง’
บุตรชายก็ถูกปลุกด้วยกลิ่นหอมของอาหาร
“หอมจังเลยขอรับท่านแม่”
“ล้างหน้าเร็วเข้า วันนี้มีปูทะเล”
“ปูแสนอร่อย ข้าชอบขอรับ” เฟยหลงรีบไปทำธุระ แล้วมานั่งรับอาหารเช้ากับท่านแม่ แก้มฟูขึ้นทุกวัน เห็นแล้วชื่นใจ
“ลองกินดูนะ เช้านี้เป็โจ๊กปู ปูนึ่งนมสด และไก่สามรส ของหวานปิงเฟิ่นผลไม้สด”
เมื่อปูนึ่งนมสดเข้าปาก ตาก็เป็ประกาย เนื้อปูหวาน ตัดกับนมสดรสชาติหอมมัน เข้ากันยิ่งนัก
“อร่อยมากขอรับท่านแม่ เนื้อปูกับนมสดละมุนเข้ากันมาก ท่านแม่ทำอาหารอร่อยทุกอย่าง”
เฟยฮวาหัวเราะ ระบบเกมปลูกผักต่างหากเล่า
“อร่อนก็กินเยอะ ๆ ท่านป้าถางส่งของมาเยอะนัก มีปูทัเลอีกเพียบ กลางวันแม่ว่าจะทำปูอบวุ้นเส้น ปูผัดผงกะหรี่ ปูคั่วเกลือ มีเนื้อวัวด้วยนะ เ้าอยากกินอะไรไหม” เฟยฮวาเอ่ยถามบุตรชาย คิดไม่ออกแล้วว่าจะกินอะไรดี
“ป้าถางช่างใจดียิ่งนัก ข้ารักอาหารทะเล เนื้อวัวทำเนื้อย่างพริกไทยได้ไหมขอรับ ที่ท่านแม่เคยทำให้ข้ากิน”
เท่าที่สังเกตบุตรชายก็ชอบอาหารทะเลเป็พิเศษจริง ทั้งกุ้ง ปลา หอย เวลากินตาจะประกายมากขึ้นเป็พิเศษ
“ย่อมได้ เดี๋ยวแม่ย่างเนื้อให้เ้า กินให้หมดเล่า”
“หมดแน่นอนขอรับ!”
“กินข้าว กินขนม เสร็จแล้วอย่าลืมกินนมบำรุงด้วย
ส่วนมื้อเย็นนั้นคิดไว้ว่าจะทำหม้อไฟ สุกี้ไปเลย อาหารโล๊ะของสด เสียดายที่ยุคนี้ยังไม่มีตู้เย็น การถนอมอาหารสดเก็บไว้ในโอ่งดิน ของที่ได้มาตอนเช้า นางมักทำให้หมดวันต่อวัน หรือถ้าเหลือนิดหน่อยก็เอาไปฝากที่พี่ชายระบบ จำนวนไม่มากก็ไม่ผิดสังเกต
การเกิดใหม่ช่างง่ายไปเสียทุกอย่าง นางเครียดอยู่เื่เดียวคือ เื่อาหาร…
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
1 หมู่ ประมาณ 166 ตารางวา
900 หมู่ ประาณ 373.5 ไร่
2 ลี้ = 1 กิโลเมตร
ยามหยิน = 03.00-05.00
ปิ่งกัน = คุกกี้
ปิ่งเฟิน = วุ้นจีน
665
