ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

คำพูดที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณอย่างไม่ควรจะเป็นในวัยนี้ถูกปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัดพลันทำให้ทาเนียได้แต่จ้องมองบุตรชายของด้วยแววตาที่แปลกประหลาดทั้งน้ำเสียงยังไม่อาจเปล่งวาจาออกมาได้
“เป็นเช่นนั้นนายหญิงต่อให้ข้าต้องเป็นคนใช้ทำงานใช้แรงหรือเป็นทหารเสี่ยงตายหากนั่นจะทำให้บุตรชายของข้ากลายเป็นดังเช่นที่นายน้อยบอกข้ายินดีกระทำ”เป็นซาฮาร์อีกคนที่ลงไปคุกเข่าด้วยอีกคนบัดนี้เขาล้วนแต่ถูกคำพูดที่จริงใจของโคกลืนกินไปแล้ว
และไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องให้ซิวานั้นติดตามโคให้ได้ด้วยความสามารถของโคซิวาจะต้องเติบโตขึ้นมาได้อย่างแข็งแกร่งนั่นคือความฝันสูงสุดของพวกเขาคู่สามีภรรยา
“ข้าด้วยท่านหญิง”
ด้วยความเป็นจริงที่ดูประหลาดนี้กลับทำให้ทาเนียโกรธไม่ลงอย่างไรเสียพวกเขาก็ถือว่าเป็นบุคคลที่โคเลือกจะให้ใจร้ายไปก็กระไรอยู่
เหตุผลต่างๆนานาของนางถูกหยิบตกขึ้นมาจากสมองหากแต่จริงๆแล้วกลับหาใช่ไม่?...บางทีนางอาจจะเข้าใจหัวอกคนเป็นบิดามารดาด้วยกันด้วยน้ำเสียงที่เอ่ยวาจาออกมาไม่มีวินาทีไหนเลยที่พวกเขาอยากจะสุขสบายเรียกได้ว่าคำกล่าวที่เอ่ยมาล้วนแต่เป็นผลประโยชน์ของเด็กน้อยนามซิวาที่คุกเขาตามบิดามมารดาอย่างแท้จริง
“เห็นแก่ลูกนะโค ส่วนที่พักของเขาแม่จะให้พื้นที่พวกเป็นเรือนเล็กข้างๆตำหนักไข่มุกสวรรค์ก็แล้วกัน”นางเอ่ยออกมาอย่างจนใจ“พวกเจ้าทั้ง 2 คนจากนี้ไปจะเป็นคนของตระกูลชาฮานและหน้าที่ที่พวกเจ้าได้รับก็คือ....”นางเว้นช่วงไปพักหนึ่งเอาจริงๆนางไม่รู้ถึงความสามารถของคู่สามีภรรยาเลยด้วยซ้ำ
“ท่านแม่...เอาเป็นว่าพวกเขาทั้งคู่ให้เป็นคนสวนของตระกูลเราเป็นเช่นไร”โคยิ้มล้าออกมา“เพราะอย่างน้อยๆพวกเขาก็มีธาตุเป็นธาตุพฤกษาการทำงานอย่างเช่นกันดูแลสวนในตำหนักก็ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ควรกระทำ”
“ได้...ดังที่ลูกชายข้าบอกพวกเจ้าจะได้รับตำแหน่งคนส่วนของตำหนักไข่มุกสวรรค์”นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบอย่างถึงขีดสุด“แล้วก็นี่...พวกเจ้าเอาไปซื้อของที่จำเป็น”
พูดจบนางก็หยิบยื่นถุงเงินที่เหรียญทองอยู่ข้างในไปให้กับคู่สามีภรรยาอย่างไม่เสียดายซึ่งทั้งหมดก็ราวกับ 5 เหรียญทองได้ซึ่งสำหรับนางแล้วที่เป็นถึงภรรยาของจักรพรรดิมังกรล้วนไม่นับว่าเป็นอันใดแต่ไม่ใช่กับกลุ่มคนพวกนี้
ไม่สิต้องเรียกว่ากลุ่มคนสามัญทั่วไปแม้ในอาณาจักรมังกรฟ้าเงินจำนวนนี้เรียกได้ว่าเป็นคนที่สามารถเลี้ยงดูครอบครัวไปได้หลายวัยเลยทีเดียว
“ขอบคุณ....ขอบคุณนายหญิง...”ซาฮาร์เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังอย่างแท้จริงก่อนหันมามองโคด้วยสามารถตาที่เคารพอย่างถึงขีดสุดโชคดีจริงๆที่เขาเดินตามเด็กคนนี้มา...ในใจของเขาพลันบังเกิดคำนี้ขึ้นมาอยู่หลายครั้ง
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกเพียงแต่บุตรชายของท่านจำเป็นต้องอยู่ในการดูแลของข้าทั้งยังต้องเป็นผู้เดินในเส้นทางแห่งมนตราด้วยเพื่อเป็นพลังให้แก่ข้า”โคเอ่ยออกมาอย่างจริงจัง...เพราะในชีวิตนี้เขาจำเป็นที่ต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่....ราชันพฤกษา ผู้เชียวชาญในด้านวิชาพันธนาการและการรักษา
เฉกเช่นเดียวกับจักรพรรดิสยบสวรรค์ที่เขากำลังฟูมฟักมันอยู่ซึ่งก็คือ เทอเรน ที่พรุ่งนี้มันจะหาเขาเฉกเช่นเดียวกัน
“ขอบคุณนายน้อยหากชีวิตเล็กของบุตรชายข้าเป็นประโยชน์โปรดจงดูแลมันด้วย”ซินเนียเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับคาบน้ำตาที่ยังไม่แห้งมันกลับทำให้หัวใจของทาเนียต้องบีบรัดอย่างไม่รู้สาเหตุ
“ดีเช่นนั้นในวันนี้พวกเจ้าก็ไปพักเถอะ”
หลังจากนั้นเวลาก็ดำเนินผ่านไปจนถึงมื้ออาหารเย็นที่เต็มไปด้วยกับข้าวมากมายหลายชนิดถูกจัดวางเอาไว้อย่างประณีตและเต็มโต๊ะเป็นอย่างยิ่ง
เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่เทอเรนอายุ 5 ขวบพอดิบพอดีซึ่งงานวันเกิดของโคก็พึ่งจัดไปเมื่อหลายเดือนก่อนและแน่นอนว่าสถานที่จัดงานย่อมเป็นตำหนักไข่มุกโลหิตสวรรค์อย่างแน่นอน
“เทอเรนวันนี้เจ้าก็อายุได้ 5 ขวบแล้วของขวัญวันเกิดเจ้าเห็นทีแม่คงจะต้องให้อะไรบางอย่างแล้ว”มารดาของเทอเรนหรือซาโรน่าเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของทาเนียเอ่ยกับบุตรชายตัวน้อยของเขาด้วยความเอ็นดูเป็นอย่างยิ่งทั้งยังหยิบยื่นห่อของขวัญให้เทอเรนอย่างเบามือ
“ขอบคุณท่านแม่”เทอเรนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
“ท่านพ่อ ท่านลุงแล้วก็ท่านน้า...ข้ามีอะไรจะแนะนำให้พวกท่านรู้จัก”โคเอ่ยเปิดประเด็นขึ้นมากลางโต๊ะอาหารพลันเรียกความสนใจจากทุกฝ่ายด้วยเป็นอย่างดี“คนพวกนี้คือคนสวนของตำหนักไข่มุกสวรรค์...จากนี้ไปพวกเขาจะคอยดูแลที่นี่”
คำพูดนี้ของโคพลันทำให้ครอบครัวฟลอรัสต้องตกเป็นเป้าสายตาอย่างเลี่ยงไม่ได้จากที่เขานั่งอยู่ในโต๊ะอาหารนี่ก็แปลกมากเกินไปแล้วมีที่ไหนกันที่คนสวนจะมากินข้าวร่วมกับผู้เป็นนาย
“หืม...พวกเจ้านี่เองเราเคยเจอกันแล้วนี่”เคแกนเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่นักเป็นธรรมดาที่เขาจะเอ่ยออกมาเช่นนี้เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตนักสำหรับเขาเนื่องจากบ่อยครั้งอยู่เหมือนกันที่เขาจักรพรรดิมังกรจะลงไปร่วมงานเลี้ยงกับพวกทหาร
“ขอรับพวกข้าเอง”ซาฮาร์ตอบกับมาด้วยน้ำเสียงแผ่วๆหัวใจของเขาพลันเต้นไม่เป็นจังหวะ...ดีขนาดไหนแล้วที่เขาไม่โดนไล่ออกไป
“นี่ท่านพ่อ...พรุ่งนี้ข้ามีอะไรจะทำให้ทำก่อนเริ่มฝึกด้วย..”โคยกยิ้มก่อนหันไปจ้องมองบิดาด้วยเองที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม“ข้าว่านะเด็กคนนี้นะซิวา...เขาสามารถเป็นเช่นเดียวกับข้าได้ บุคคลที่สามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งมนตราได้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ”
เคแกน”......”
น้ำในปากของเคแกนพลันสำลักอย่างรวดเร็ว...นี่บุตรชายของเขาพูดอันใดออกมากัน?
“นายน้อย ท่านพูดอะไรของท่านเด็กน้อยคนนี้นี่นะจะสามารถเป็นได้เฉกเช่นเดียวกับนายน้อย”ทิมบาหลุดพูดออกมาอย่างลืมตัวความสามารถของโคนั้นอัศจรรย์เกินไปมันยากที่จะมีใครจะรับนี่ไม่ต้องพูดถึง 2 คนเลยเพียงแค่โค 1 คนหากโลกรู้ย่อมเป็นสิ่งที่ถูกพูดถึงเป็นวงกว้างแน่
“ข้าเพียงพวกท่านเชื่อในตัวข้า...ด้วยฝีมือของท่านพ่อหากลงมือด้วยตัวเองแม้ทำไม่ได้ก็ย่อมไม่ส่งผลกระทบต่อจุดกักเก็บพลังเวทย์เป็นแน่แท้”โคเอ่ยออกมาอย่างไม่ใส่นักพลางใช้ซ่อมจิ้มกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
ทิ้งไว้เพียงแต่พวกผู้ใหญ่ด้านหลังที่กำลังอึ่งอยู่อย่างช่วยไม่ได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซาฮาร์และซินเนียพวกเขาแทบจะไม่สามารถกินอะไรได้แล้วในตอนนี้
แค่การที่บุตรชายของพวกเขากำลังจะถูกทำให้สามารถก้าวเข้าสู่หนทางแห่งมนตราได้ด้วยฝีมือของจักรพรรดิมังกรก็ประเสริฐแค่ไหนแล้ว
“แต่น่าเสียนัก...ที่เทอเรนยังไม่สามารถทำเช่นนี้ได้”โคเอ่ยออกมาทั้งๆที่อาหารอยู่เต็มปาก“แต่พวกท่านไม่ต้องสนใจอะไรหรอกเพียงแค่พลังกายของมันก็เพียงพอแต่การเอาชนะแล้ว”
งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้ของตระกูลชาฮานนั้นเต็มไปด้วยความเงียบอย่างถึงขีดสุดอาหารมากมายที่วางไว้ล้วนแต่ไม่มีผู้ใดหยิบกินยกเว้นพวกเด็กๆที่ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมากนั่นรวมไปถึงโคและเคแกนด้วย
ซึ่งของขวัญที่เทอเรนได้รับจากมารดาเห็นทีมันช่างดีจนเตะตาโคยิ่งนักเพราะเป็นดาบใหญ่ที่ถูกตีขึ้นมาด้วยความประณีตอย่างถึงขีดสุดนั่นมันเพียงพอที่โคจะสามารถใช้ต่อเนื่องไปจนถึงระดับผู้ใช้มนตราเลยทีเดียวนั่นจึงเป็นเหตุให้โคจ้องมองค้อนไปยังบิดาของเขาด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างถึงขีดสุด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 ไม่ใช่หนึ่งแต่เป็นสอง

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 15 ไม่ใช่หนึ่งแต่เป็นสอง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้