????เหมันต์พ่ายรัก????
บทที่ 15
หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายออกไป เหมันต์กำลังจะจูงมือหญิงสาวไปเดินดูรอบๆ ฮาเร็ม แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีองครักษ์มาตามเสียก่อน
"องค์ชาย องค์สุลต่านให้มาตามไปเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ"
"อืม เดี๋ยวข้าไป" เขาหันหน้ามาหาหญิงสาวอย่างกังวล เกรงว่าเธอจะมีเื่
"เอ่อ คุณไปเถอะ ฉันอยู่ได้" เธอบอกเขาเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเขา แค่นี้เองคงไม่เป็อะไร เธอไม่หาเื่พวกเขา พวกเขาคงจะไม่หาเื่เธอ ต่างคนต่างอยู่
"เดี๋ยวฉันมานะ เธอเดินเล่นแถวนี้ไปก่อนละกัน " เหมันต์บอกกล่าวหญิงสาว เขาพอดูออกว่าบรรดาผู้หญิงของเขาต้องไม่พอใจหล่อนแน่ๆ
"ค่ะ"
ชายหนุ่มเดินออกไป เหลือไว้เพียงหญิงสาวที่ยืนอยู่คนเดียว หญิงสาวยืนหว้าเหว่อย่างไม่รู้จะไปไหนหรือทำอะไรดี กลับห้องดีกว่า เธอคิดดังนั้นร่างบางก็หมุนตัวเตรียมจะกลับเข้าห้อง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีผู้หญิงสามคนเดินมาดักหน้าเธอไว้ นับหนึ่งถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เธอไม่ได้อยากมีปัญหากับใคร เธออยากอยู่เงียบๆ
"หลบหน่อยค่ะ" เธอบอกผู้หญิงสามคนที่ยืนขวางหน้าเธอไว้ พอเธอหลบเขาก็เดินตาม
"หึ! นี่หรอผู้หญิงคนใหม่ขององค์ชายเหมันต์ หาดีดีกว่านี้ไม่ได้แล้วหรอ!" หญิงสาวนามว่ารัญญาเอ่ยขึ้น พลางเบ้ปากใส่หญิงสาว
"แหม่ รัญญาองค์ชายเหมันต์ก็คงจะอยากลิ้มลองของเน่า เอ้ย ของแปลกๆดูอ่ะจ้ะ เธออย่าไปว่าเขาเลย" หญิงสาวนามว่ามาเนียร์พูดเยาะเย้ย
"ก็จริงของเธอนะมาเนียร์ ของถูกๆ! ไม่มีราคาใครๆก็อยากเอามาเชยชมทั้งนั้นแหละ แต่แค่ครั้งเดียวเขาก็คงเขี่ยทิ้งแล้วมั้ง ฮ่าาๆๆๆ"
ผู้หญิงสามคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน นับหนึ่งกำมือแน่นเล็บจิกลงฝ่ามือจนเืซิบเธอได้แต่ท่องในใจว่าไม่อยากมีปัญหา เธอจะอดทนเท่าที่ทนได้ เธอไม่อยากให้เขาลำบากใจ
"หึ เหมือนพวกคุณน่ะหรอ..ที่เขาใช้ครั้งเดียวแล้วก็เขี่ยทิ้ง! อุ๊บส์~ " เธอแกล้งปิดปาก เมื่อเผลอพูดอะไรไป อย่างลืมตัว หญิงสาวอ้าปากค้างเมื่อถูกนับหนึ่งตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว
"นี่!! แกว่าใคร" มาเนียร์เอ่ยขึ้น เธอจ้องหน้านับหนึ่งเขม็งเหมือนจะกินเืกินเนื้อ
"ใครอยากรับก็รับสิคะ ฉันพูดลอยๆ"
นับหนึ่งลอยหน้าลอยตาพูด ก่อนจะเดินเลี่ยงขึ้นไปข้างบน แต่เดินขึ้นบันไดได้แค่ขั้นเดียวก็รู้สึกถึงแรงกระชากที่หัวอย่างแรง หน้าเธอเหยเกด้วยความเจ็บ
"โอ้ยย! ปล่อยนะ!" เธอดิ้น พลางเอามือกุมหัวเมื่อโดนกระชากอย่างแรงจนเซ เธอเซถลาตามแรงกระชากของโซเฟีย
"หึ! ปากดีนะมึง! เป็แค่เด็กใหม่อย่าซ่าให้มันมาก! แกรู้มั้ยว่าพวกฉันเป็ใคร!! มานี่!!"
โซเฟียจิกเล็กลงบนหัวเธออย่างแรงจนหนังหัวหลุดติดเล็บมา นับหนึ่งไม่อาจสู้แรงคนสามคนได้ เธอถูกลากไปที่บ่อน้ำพุที่อยู่ตรงกลางห้องโถง ผู้หญิงหลายคนได้แต่ยืนดูหญิงสาวเพราะไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย บ้างก็สมน้ำหน้า บ้างก็สงสาร
"ยังจะซ่าอีกมั้ย!!" รัญญาเอ่ย ก่อนจะกดหัวหญิงสาวลงในบ่อน้ำพุ อีกสองคนจับมือเธอไว้คนละข้างไม่ให้ดิ้นหนี
บุ๋ม บุ๋ม บุ๋ม ????????
หญิงสาวตะเกียกตะกายในน้ำ เมื่อถูกกดลงเธอเริ่มหายใจไม่ออก ก่อนจะถูกกระชากขึ้นมา เธอหอบใจรัวๆ พลางดิ้นหนี แต่ดิ้นไม่หลุดเพราะโดนล็อกไว้อย่างแ่า โซเฟียบีบคางหญิงสาวอย่างแรง
"ถ้าไม่อยากตายเร็ว! ก็หัดเจียมกะลาหัวของแกซะบ้าง! อีขยะ!!" เธอเฉดหัวหญิงสาวอย่างแรง
บุ๋ม บุ๋ม บุ๋ม????????
รัญญากดหัวเธอลงในอ่างอีกครั้งอย่างโกรธแค้น พวกเธออยู่มาตั้งนานไม่เคยได้มีสิทธิ์ไปแตะต้องห้องควีนสักที แม้เธอจะเอ่ยปากขอชายหนุ่มกี่ครั้งเขาก็ไม่ให้ แล้วหล่นเป็ใครถึงได้ไปอยู่ห้องนั้น นับหนึ่งสำลักน้ำอย่างเอาเป็เอาตาย ลมหายใจเธอขาดห้วงเมื่อรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ
"ไปกันเถอะ เดี๋ยวมารีมาเห็นเราจะเดือดร้อน" มาเนียร์เอ่ยเตือนสติรัญญา ก่อนที่โซเฟียและรัญญาจะปล่อยหญิงสาวให้เป็อิสระแล้วพากันเดินออกไป นับหนึ่งมองตามสามคนนั้นอย่างไม่พอใจ กล้าดียังไงถึงมาทำร้ายเธอ ร่างบางนั่งฟุบหอบหายใจรัวถี่
"หึ ถ้าไม่หมาหมู่นะ แค่กๆๆ ฉันสู้ไม่ถอยแน่!" เธอพึมพำอย่างโกรธเคือง มือบางเสยผมแรงๆ ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปอย่างเหนื่อยหอบ
.
.
อีกด้านเหมันต์เดินเข้าห้องโถงใหญ่ในพระราชวังอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เขาปลายตามองสามคนแม่ลูกที่นั่งอยู่ก่อนหน้า ร่างสูงเดินไปหยุดก่อนจะก้มหัวทำความเคารพตามขนบธรรมเนียม เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนจะทูลถามบิดา
"เรียกกระหม่อมมาเข้าเฝ้ามีอะไรหรือองค์สุลต่าน" เขาพูดจาประชดประชันบิดาผู้บังเกิดเกล้าอย่างเห็นได้ชัด
"ไง ไอ้ลูกชายตัวดี หายหน้าหายตาไปไหนมาตั้งหลายวันพึ่งจะโผล่หัวมาให้ข้าเห็น" เชคฮ บราฮิม อัล ฟารี เอ่ยเสียงเรียบ
"นี่คือธุระของท่าน?" เหมันต์เลิกคิ้วสูงเป็เชิงถามว่า เื่แค่นี้หรือที่เรียกมา
"หึ เ้าไม่ต้องมายอกย้อนข้าหรอกเหมันต์ ทำอะไรอย่าคิดว่าข้าไม่รู้!" บราฮิมเอ่ยเสียงกร้าว
"อะไร" เหมันต์ทำเป็เฉไฉไม่รู้เื่รู้ราวที่ บราฮิมพูด
"ผู้หญิงที่เ้าพามานั่นไง" บราฮิมพูดอย่างเป็ต่อ เื่แค่นี้ไม่ต้องรอให้เขาถาม หูตาเขามีรอบพระราชวัง
"ใครบอกท่านพ่อ" เขาถามอย่างสงสัย ก่อนจะตวัดสายตามององครักษ์ ทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตาคมของเขา
"ทำไมต้องโทษคนอื่นด้วยล่ะท่านพี่" วสันต์เอ่ยวาจายั่วยวนชายหนุ่ม
"เ้าอย่าเสืิอก!" เหมันต์ตวาดใส่น้องต่างมารดาเสียงกร้าว
"เหมันต์! ใครสั่งใครสอนให้เ้าพูดคำหยาบเช่นนี้ หากประชาชนหรือคนอื่นได้ยินแล้วเอาไปเป็ตัวอย่างจะทำเช่นไร!!" บราฮิมตวาดเสียงดังลั่น เป็ถึงกษัตริย์แต่คำพูดคำจาเหมือนไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน
"ก็กระหม่อมไม่มีใครสั่งสอนจริงๆนี่ แม่ก็ตาย! พอใจท่านพ่อหรือยัง!!"
"หยุดวาจาสามหาวของเ้าได้แล้ว!! แล้วเื่ผู้หญิงคนนั้นจัดการให้เรียบร้อย"
"หมายความว่าไง"
"เ้าคิดว่าเ้าเป็ใคร ข้าเป็ใคร ข้าเป็พ่อของเ้าเื่แค่นี้ทำไมข้าจะไม่รู้!"
"แล้วไง นี่มันเป็เื่ของกระหม่อม ท่านพ่อไม่ต้องยุ่ง!" เขาสบตากับบิดาอย่างไม่ยอมแพ้
"หึ จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ แต่อย่าให้มันเกินเลย อย่าลืมที่เ้ารับปากข้าไว้ก็แล้วกัน"
บราฮิมเอ่ยก่อนจะเดินออกไปตามด้วยชายาและลูกชายทั้งสอง ทิ้งชายหนุ่มนั่งครุ่นคิดอยู่คนเดียว ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเท้าเดินออกไป
2K
