เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        เมื่อเจ้าของร้านได้ยินที่หลี่ชิงหลิงพูดก็ดีใจ ตอนเข้ามาเขาก็รู้สึกว่าบ้านนี้ต่างจากบ้านปกตินิดหน่อย

        "เอาสิ งั้นรบกวนเสี่ยวหลิงพาข้าไปดูหน่อยนะ!"

        หลี่ชิงหลิงหัวเราะและพยักหน้า พาเจ้าของร้านไปดูรอบๆ และคอยแนะ เมื่อเจ้าของร้านเห็นห้องน้ำ เขาก็แสดงท่าทางประหลาดใจ

        เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้าของร้าน นางก็อธิบายถึงวิธีการใช้และให้เขาลองใช้ด้วยตัวเอง

        เจ้าของร้านก็ไม่เกรงใจ เข้าไปลอง หลังออกมาก็มองหลี่ชิงหลิงด้วยดวงตาเปล่งประกาย

        หลี่ชิงหลิงรู้ว่าเขาอยากพูดอะไร

        “ถ้าท่านอยากได้ห้องน้ำแบบนี้ ข้าบอกวิธีสร้างได้”

        "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณเสี่ยวหลิงแล้ว” เจ้าของร้านทำท่าขอบคุณ

        นี่ก็ถือได้ว่าเป็นงานฝีมือ แต่หลี่ชิงหลิงก็บอกเขาโดยไม่ลังเล แสดงว่านางไว้ใจเขามาก

        เขาจะรักษาความเชื่อใจนี้แน่นอน

        หลี่ชิงหลิงยกมุมปาก พยายามวางกับดักเจ้าของร้าน "อันที่จริง ห้องน้ำนี้สามารถสร้างได้ดีกว่านี้ ข้าไม่มีเงิน แต่ด้วยความสามารถของฝูหมั่นโหลวน่าจะพอได้อยู่” นางหยุดรอจังหวะและพูดต่อ "ท่านลุงลองคิดดูสิ ถ้าลูกค้าเจอห้องน้ำที่ดีขนาดนี้จะอารมณ์ดีขนาดไหน ถ้าอารมณ์ดีก็จะกินเยอะ รายได้ของฝูหมั่นโหลวก็จะเพิ่มขึ้น"

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าของร้านก็ตบมือหัวเราะออกมา คิดว่าหลี่ชิงหลิงพูดเก่งจริงๆ "เสี่ยวหลิงมีจุดประสงค์อื่นสินะ มาพูดคุยรายละเอียดกัน!" เขาเป็นผู้นำเดินเข้าไปในห้องโถง

        หลี่ชิงหลิงตามหลังเขา เดินผ่านเห็นหลิวจือโม่ซึ่งกำลังทักทายแขกก็โบกมือให้เขา บอกให้เขาเข้ามา

        นางรู้สึกว่าหลิวจือโม่ควรมาฟังด้วย

        หลิวจือโม่ขอตัวจากแขก เดินจากมาด้วยรอยยิ้ม ถามว่ามีเรื่องอะไร

        “ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าของร้าน พี่ก็มาเถอะ!”

        "ได้…"

        ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องโถงด้วยกัน หลี่ไหลฝูซึ่งกำลังรับประทานอาหารอยู่เห็นแล้วรีบกินแล้ววางชาม บอกว่ากินอิ่มแล้ว

        ก่อนที่ผู้เฒ่าหลี่จะได้ส่งเสียง เขาก็เดินร่อนออกมาสบายๆ เหมือนอยากเดินชมบ้าน

        เมื่อหลี่ชิงหลิงกำลังพูดถึงประเด็นสำคัญ เจ้าของร้านก็ยกมือขึ้นห้าม

        เด็กสาวมองเขาด้วยความสงสัย เจ้าของร้านชี้ไปที่ประตู นางก็เข้าใจทันทีว่ามีใครบางคนแอบอยู่ตรงนั้น

        หลิวจือโม่ยืนเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าแผ่วเบา

        เมื่อเขาไปถึงประตูก็เปิดอย่างกะทันหัน ทำให้หลี่ไหลฝูล้มเข้ามาทันที

        เขาครวญคราง เงยหน้ามองหลิวจือโม่ อยากตะโกนด่า แต่เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มกึ่งๆ ของหลิวจือโม่ก็กลืนคำด่าลงไป

        เขาส่งเสียงหึเย็นชา รีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วตบฝุ่นบนตัว

        เมื่อเขาเห็นเจ้าของร้าน สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นประจบสอพลอในทันที “ข้าเห็นเจ้าของร้านอยู่ที่นี่นานแล้ว ยังไม่ไปกินข้าวสักทีเลยอยากจะมาเรียก ไม่คิดเลยว่าเจ้าจือโม่จะเปิดประตูไม่ส่งเสียง ทำให้ข้าล้มเลยเนี่ย” ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะเอาคืนหลิวจือโม่แน่

        สีหน้าของเจ้าของร้านยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขายืนขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม "หากเป็นเช่นนั้นก็ไปชิมอาหารบ้านจือโม่กัน!" เขามองออกแล้วว่าหลี่ชิงหลิงไม่ยอมออกหน้า ทุกเรื่องให้หลิวจือโม่นำ เขาจึงตามน้ำ

        "เชิญทางนี้" หลิวจือโม่พาเจ้าของร้านไปที่โต๊ะ ทันทีที่ชาวบ้านเห็นท่าทางผู้ดีของเจ้าของร้านก็เงียบลง ทุกคนต่างพากันแอบมองเจ้าของร้าน

        เมื่อเจ้าของร้านเห็นก็หัวเราะและพูดกับหลิวจือโม่ "ข้าทำทุกคนตกใจสินะ"

        หลิวจือโม่พูดด้วยรอยยิ้ม "ทุกคนไม่เคยเห็นคนแบบท่านลุงเลยเหม่อมอง เป็นเรื่องธรรมดาขอรับ” ชาวบ้านไม่ค่อยได้เจอคนระดับนี้จึงหวาดกลัวและสงสัย

        ได้ยินดังนั้นเจ้าของร้านก็หัวเราะเสียงดัง

        จังหวะเดียวกัน ผู้นำหมู่บ้านมาถึง หลิวจือโม่รีบไปทักทายเขาและเชิญเข้ามานั่ง

        เมื่อผู้นำหมู่บ้านเห็นเจ้าของร้านก็หัวใจเต้นแรง เขาทักทายเจ้าของร้านและนั่งลง

        ในใจเขาให้ความสำคัญกับครอบครัวของหลิวจือโม่มากขึ้นเรื่อยๆ

        การสามารถเชิญเจ้าของร้านฝูหมั่นโหลวมางานได้ไม่ธรรมดาเลย

        เด็กบ้านนี้ไม่ธรรมดา!

        "พวกเจ้าก็นั่งตรงนี้เถอะ มาคุยเป็นเพื่อนลุงหน่อย” หลี่ชิงหลิงดึงหลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนมานั่งบนเก้าอี้ "ค่อยๆ กินนะ” พูดจบก็หันหลังจากไป

        หากผู้หญิงในยุคนี้กล้านั่งกับกลุ่มผู้ชายที่มีสถานะ จะโดนต่อว่าเอา

        ช่วยไม่ได้ นางทำได้แค่ไปหาที่นั่งอื่น

        "ไป ไป ตรงนี้ที่ผู้ใหญ่ ใช่ที่นั่งเด็กที่ไหน” หลี่ไหลฝูที่นั่งลงอย่างหน้าด้านเห็นหลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนแล้วก็โบกมือไล่

        หลี่ชิงเฟิงมองหลี่ไหลฝู พร้อมเอียงศีรษะและถามอย่างไร้เดียงสาว่า "ท่านลุงกินแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมมานั่งอีก? ยังกินไม่อิ่มหรือ?" กล้ามาไล่เขา เขาจะทำให้ขายหน้าเลย

        ทุกคนพากันหันมามอง หลี่ไหลฝูที่แทบจะไม่เคยอายก็พลันหน้าแดง พูดตะกุกตะกัก "ใช่... ข้าไม่อิ่ม"

        “หา? ไม่อิ่มหรือ?” หลี่ชิงเฟิงมองหลี่ไหลฝูด้วยความตกใจ “โห ท่านลุงกินข้าวไปสี่ชามแล้วยังไม่อิ่มอีกหรือ?”

        หลังหลี่ชิงเฟิงล้อเลียน บรรยากาศที่ค่อนข้างเงียบก็มีเสียงหัวเราะครืน

        ทุกคนผ่อนคลายลง ไม่รู้สึกเกร็งเจ้าของร้านแล้ว

        "พูดอะไรน่ะ เจ้าหนู ไปเล่นเถอะ อย่ามาวุ่นวาย” หลี่ไหลฝูเริ่มโมโห

        หลิวจือโม่ไม่ได้พูดอะไร เขาแค่อยากดูว่าเด็กทั้งสองจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร

        ครั้งนี้เด็กทั้งสองไม่ทำให้เขาผิดหวัง หลิวจือเยี่ยนพูดว่า “ท่านลุงหลี่ ทำไมเราจะนั่งตรงนี้ไม่ได้ อย่างแรก เรายังไม่ได้กิน อย่างที่สอง เราเป็นเจ้าของที่นี่ เราก็ควรนั่งที่หลักสิ!" พูดจบก็หันไปหาหลี่ชิงเฟิง "ใช่ไหม เสี่ยวเฟิง"

        "ใช่..." หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าหนักๆ "ถ้าท่านลุงนั่งได้ เราก็นั่งได้ยิ่งกว่า” ถ้าทำได้ เขาไม่ต้องการมีลุงแบบนี้จริงๆ น่าอายมาก

        เมื่อเด็กทั้งสองเป็นปี่เป็นขลุ่ย หลี่ไหลฝูก็ลุกเป็นไฟ

        "พวกเจ้า…"

        "ไหลฝู... " ผู้นำหมู่บ้านขัดจังหวะ มองเขาสายตาคมเฉียบ "ถ้ายังหิวก็นั่งกิน ถ้าไม่หิวแล้วก็กลับบ้านเถอะ!"

        ต่อให้เขาไม่อายหน้า เขาที่เป็นผู้นำหมู่บ้านรู้สึกขายหน้าแทน

        หลี่ไหลฝูที่โดนผู้นำหมู่บ้านมองตัวสั่น เม้มปากและกดไฟโทสะในใจ พยายามยิ้มฝืน บอกว่าเขายังหิว จะกินต่อ

        ทว่าภายในใจเขาจดจำความแค้นของหลี่ชิงเฟิงและหลิวจือเยี่ยนไว้แล้ว

        ผู้นำหมู่บ้านเหลือบมอง จากนั้นจึงหันไปยิ้มพูดคุยกับเจ้าของร้าน

        นอกจากความวุ่นวายตอนต้น มื้ออาหารนี้นับว่ามีความสุขทั้งเจ้าภาพและแขก เจ้าของร้านถูกใจเด็กทั้งสองคนเข้าอย่างจัง

        แต่เขาค่อนข้างยุ่ง หลังกินเสร็จจึงเตรียมตัวกลับ ระหว่างขึ้นรถส่งสายตาให้หลี่ชิงหลิง เด็กสาวพยักหน้าอย่างรู้กัน จากนั้นเขาจึงจากไปด้วยรอยยิ้ม

        ทันทีที่เขาจากไป คนในหมู่บ้านที่ไม่เคยเห็นเจ้าของร้านก็ถามกันใหญ่ว่าคนนั้นคือใคร? เป็นอะไรกับพวกเขา?

        หลี่ชิงหลิงยิ้มและนิ่งเงียบ ทำท่าทางว่าไม่คุ้นเคยกับเจ้าของร้าน

        หลิวจือโม่เหลือบมองนางและพูดอย่างอบอุ่น "เขาเป็นเจ้าของฝูหมั่นโหลว มาแสดงความยินดีเพราะข้าขายสูตรแป้งทอดไข่ให้เขาน่ะ"

        เมื่อชาวบ้านได้ยินก็พากันตกตะลึง แบบนี้นี่เอง

        คนที่หน้าหนาบางคนถามขึ้นว่าขายสูตรได้เท่าไร?

        สิ้นเสียงก็เงียบลงอีกครั้ง ทุกคนเงี่ยหูฟัง

        “ใครเป็นคนถาม เดินออกมาให้ทุกคนดูหน่อย” ผู้นำหมู่บ้านทนฟังต่อไปไม่ได้ เขาเอามือไพล่หลังแล้วกวาดตามองฝูงชน “ข้าเองก็อยากจะถามว่าครอบครัวเขามีเงินเท่าไร?” กล้าถามออกมาได้อย่างไร ไร้ยางอายจริงๆ

        ป้าหวงที่ยืนอยู่ข้างๆ เท้าสะเอวรับ "ใช่ ใครถาม บอกเราหน่อยสิว่าครอบครัวมีเงินเท่าไร" พูดจบก็จิ๊ปาก “โชคดีที่เถ้าแก่ฝูหมั่นโหลวไปแล้ว ถ้าเขาได้ยินเข้าคงคิดว่าคนหมู่บ้านเราช่างไร้ยางอายจริงๆ ถึงได้กล้าถามออกมา”

        ผู้นำหมู่บ้านกวาดมองรอบๆ ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "เอาล่ะ กินดื่มสำราญแล้วก็กลับบ้านได้แล้ว อย่าสร้างความวุ่นวาย”

        ผู้นำหมู่บ้านพูดเช่นนี้ ชาวบ้านก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกและเริ่มทยอยจากไป

        พริบตาเดียว ลานบ้านก็เหลือเพียงคนที่ต้องทำงาน

        ผู้นำหมู่บ้านตบไหล่หลิวจือโม่ พยักหน้าด้วยความปลื้มปีติแล้วหันหลังจากไป

        "ท่านป้า ในครัวยังมีกับข้าวเหลือ แบ่งกันเอากลับบ้านเถอะ!" หลี่ชิงหลิงจับมือป้าหวงและพูดด้วยรอยยิ้ม

        ป้าหวงก็พยักหน้าโดยไม่เกรงใจ “เดี๋ยวเก็บของเสร็จแล้วจะแบ่งไปนะ”

        "ได้เลย!"

        คนที่เหลืออยู่ช่วยเก็บของคืนของจนเรียบร้อย จากนั้นทุกคนนำกับข้าวคนละครึ่งจานกลับบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม