ตอนที่ 6 โลกมันกลม
“เอ่อ...” อยู่ๆผมก็เห็นคุณฟ้า ผู้หญิงที่ผมบังเอิญเจอกับเธอเมื่อวานนี้เดินเข้ามาในร้านพอดี มันเป็ความบังเอิญหรืออะไรก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆผมดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้งแล้วดูเหมือนว่าเธอกำลังจะเดินผ่านโต๊ะที่ผมนั่งอยู่พอดี
“คือ...พี่คงแต่งงานกับมีนาไม่ได้หรอกครับเพราะพี่มีแฟนแล้ว” แล้วมันก็เป็จังหวะที่ผมจับข้อมือของคุณฟ้าดึงให้เธอหยุดเดินแล้วเซเข้ามาหาผมพอดี
“คุณ!” แน่นอนว่าเธอจำผมได้
“ช่วยผมหน่อยนะคุณ” ผมดึงคุณฟ้าเข้ามากอดเพราะ้าจะกระซิบที่หูของเธอให้ได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น
“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย” ฉันรู้สึกใที่เดินอยู่ดีๆก็ถูกผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้จับข้อมือฉันใจนเกือบจะร้องเสียงดังแต่ฉันก็ต้องเงียบเพราะหันไปเห็นว่าคนที่จับข้อมือของฉันคือผู้ชายที่เจอกันเมื่อวานนี้ฉันจำเขาได้
“นี่พี่พนัสมีแฟนแล้วจริงๆเหรอคะ” ทำไมผู้หญิงคนที่อยู่กับเขาถึงได้ถามเขาแบบนี้นี่มันเื่อะไรกัน ฉันยังไม่เข้าใจแต่เมื่อกี้เหมือนเขาจะกระซิบที่หูบอกให้ฉันช่วย...ช่วยอะไร?
“ครับพี่มีแฟนแล้วพี่คงแต่งงานกับน้องมีนาไม่ได้หรอกครับ” ฉันหันไปมองหน้าคุณพนัสทันทีแบบว่าอึ้งนิดๆนี่เวลาที่ผู้ชายอยากจะปฏิเสธผู้หญิงสักคนมันจะต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ
“มีนาไม่เชื่อ! มีนาไม่เชื่อ!”มีนากำลังร้องโวยวายนี่เธอยังเด็กหรือว่าปัญญาอ่อนกันแน่
“ถ้าไม่เชื่อก็ดูนี่” ผมถือวิสาสะหอมแก้มคุณฟ้าทันทีก็มันช่วยไม่ได้นี่น่า ก็ผม้าหลุดพ้น กับผู้หญิงที่คุณแม่หาให้
“ฟอด... คุณ!” ฉันยอมรับว่าใมากที่อยู่ๆก็ถูกเขาหอมแก้มโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ฉันคงไม่ร้องโวยวายเหมือนผู้หญิงคนนี้แน่เพราะคนที่นั่งอยู่ในร้านอาหารร้านนี้เริ่มมองมาที่โต๊ะนี้แล้วแล้วทำไมฉันจะต้องเข้ามาเกี่ยวกับเื่นี้ด้วยเนี่ย
“คุณน้องค่ะ เชื่อเถอะค่ะผู้ชายคนนี้เขาเป็แฟนพี่เอง” แล้วฉันก็ใช้มือบิดเนื้อแข็งๆที่เอวของเขาอย่างแรงทันทีและนี่คือการเอาคืนผู้ชายที่ชอบฉวยโอกาสอย่างเขา
“โอ๊ย!!!!” ผมหน้านิ่วด้วยความเจ็บเพราะกำลังถูกคุณฟ้าบิดเนื้อที่เอวแสบเหมือนกันนะเนี่ย
“จริงไหมคะที่รัก!”ฉันมองหน้าเขาแล้วยิ้มให้ส่วนมือที่กำลังบิดอยู่นี้คิดซะว่าแลกกับหอมแก้มฉันเมื่อกี้นี้ก็แล้วกัน
“พอแล้วคุณ! จริงครับ...”เธอเรียกผมว่าที่รักซะด้วยถึงผมจะเจ็บมากเพราะว่าถูกบิดเนื้ออย่างแรงแต่ผมก็ยิ้มได้ แล้วผมก็หันไปพูดกับมีนา
“มีนาจะฟ้องคุณแม่!”มีนาทำท่าไม่พอใจมากแล้วเธอก็วิ่งออกไป เฮ้อ...จบกันที บ้าไปแล้ว เจอกันปุ๊บถามหาเื่แต่งงานปั๊บผมหันมามองหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆผมตอนนี้อีกครั้ง
“อุ๊ย!” ก็สายตาที่เธอมองมามันทำให้ผมรู้สึกใเธอไม่ได้พูดอะไรแต่เดินสะบัดออกนอกร้านไปเลยจนผมต้องรีบจ่ายค่าอาหารแล้วเดินตามเธอออกไป
“เดี๋ยวคุณฟ้ารอผมด้วย” ผมรีบวิ่งตามเธอออกไปถึงเธอจะไม่ได้หยุดเดินแต่ผมก็ตามเธอจนทัน
“คุณฟ้าผมขอโทษ” ผมรีบเอ่ยขอโทษเธอทันทีที่ผมวิ่งไปถึงตัวเธอผมจับข้อมือเธอไว้แล้วอ้อมไปดักหน้าเธอเพื่อให้เธอหยุดเดิน
ผมรู้ว่าผมผิดจริงแล้วมันก็สมควรแล้วที่เธอจะไม่พอใจ แต่่เวลานั้นมันคิดอะไรไม่ออกจริงๆ
“ขอโทษฉันเื่อะไรคะ” เธอมองมาที่ข้อมือที่ผมกำลังจับข้อมือของเธออยู่ และสายตาที่เธอมองมามันทำให้ผมต้องรีบปล่อยมือของเธอทันที
“ก็เื่หอมแก้มนั่นไงผมขอโทษจริงๆนะคุณ” ผมผิดไปแล้ว อยากให้เธอยกโทษให้อย่างน้อยผมจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้
“แล้วมันเื่อะไรของฉันเหรอแล้วทำไมคุณจะต้องเอาฉันเข้าไปเกี่ยวกับเื่บ้าๆนี้ด้วย” ฉันพูดขึ้นอย่างไม่พอใจเจอหน้าอีตานี่ทีไร ฉันซวยทุกที
“คุณโกรธ”
“ก็ใช่ไง ทำไมคุณคิดว่าฉันจะดีใจหรือไงจะหาที่กินข้าวสักหน่อยดันมาซวย”
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกันเพื่อเป็การไม่มีใครเสียเปรียบใครผมให้คุณหอมแก้มผมคืนก็ได้” ที่พูดไปแบบนี้ผมก็แค่้าให้คุณฟ้าอารมณ์ดีขึ้นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะยั่วโมโหเลยจริงจริ๊ง
“ขอตบคืนได้ไหมคะ”
“อ่ะ ถ้าจะทำให้คุณหายโกรธ” ผมยื่นใบหน้าหล่อๆของผมให้เธอ
“เพี๊ยะ!”
“เฮ้ยตบจริงด้วยแฮะ” ผมไม่คิดว่าเธอจะตบจริง ตบแรงซะด้วยหน้าชาไปเลยแต่ไม่เป็ไร ถ้ามันจะทำให้คุณฟ้าหายโกรธ...คุ้ม!
“ตบแล้วก็หายโกรธผมนะครับ ผมขอโทษ” สีหน้าของผมดูสำนึกผิดสุดๆ
“คุณจะไปไหนก็ไปไป๊หวังว่าเราคงจะเจอกันวันนี้วันสุดท้าย” เธอพูดจบก็เดินออกไปไกลจากผมพอสมควร
“เดี๋ยวคุณ...”ผมกำลังจะเดินตามเธอไปแต่ก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอซะก่อน...มีแฟนแล้วเหรอนี่
“อ้าวยัยฟ้าไหนบอกว่าจะเข้าไปรอพี่ที่ด้านในไงหิวไม่ใช่เหรอแล้วออกมาทำไม”
“ก็ออกมาตามพี่ดินไงคะฟ้าเลือกร้านไม่ถูก” ฉันตอบปัดๆไป พี่ดินจอดรถให้ฉันเดินเข้าไปก่อนแล้วพี่ดินก็ไปหาที่จอดรถ แล้วก็เดินตามฉันเข้ามาอย่างที่เห็นนี่แหละ
“ร้านไหนก็นั่งไปเถอะ...”แล้วฉันกับพี่ดินก็พากันเข้าไปที่ด้านในอีกครั้งโดยเดินผ่านคุณพนัสไป ฉันเหลือบมองเขาอย่างเซ็งๆแล้วก็เดินผ่านไปแบบไม่ได้สนใจเขาอีก
“พี่ดินธุระของพี่ใกล้เสร็จหรือยังคะฟ้าอยากกลับบ้านแล้ว”
“อีกสองวันได้ไหมแล้วธุระของเราเสร็จหรือยังล่ะ” พี่ดินมักจะลงมากรุงเทพบ่อยแบบนี้เสมอแต่สำหรับฉัน ฉันมาทำธุระเื่ที่จะไปเรียนต่อ ซึ่งก็เสร็จเรียบร้อยแล้วรอพี่ดินเสร็จธุระก็จะได้กลับบ้านที่เชียงใหม่พร้อมกัน สองวันก็สองวันและฉันก็หวังว่าจะไม่ต้องไปเจอกับอีตาบ้านั่นอีก
“อยากไปเที่ยวที่ไหนไหม บอกพี่ได้นะ”
“ไม่ค่ะ อิ่มแล้วกลับโรงแรมเลยดีกว่า” ฉันกับพี่ดินรับประทานอาหารกันจนอิ่มแล้วก็พากันกลับโรงแรมเลย
ทางด้านพนัส
ผมกลับมาถึงบ้านด้วยความรู้สึกเซ็งๆซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็เพราะอะไร แต่พอผมก้าวขาเข้ามาในบ้านเท่านั้นแหละ
“นัส!” อุ้ย! ใหมด ผมกำลังเดินคิดอะไรมาเพลินๆเสียงคุณแม่ก็ดังขึ้นมาแต่ไกล สงสัยท่านจะต้องรู้เื่น้องมีนาอะไรนั่นแล้วแน่ๆ
“ครับคุณแม่”
“เดินมาหาแม่สิ” ผมเดินเข้าไปหาท่านที่นั่งเล่นอยู่ที่โซฟาภายในห้องนั่งเล่นแต่พอผมเห็นสีหน้าของท่านผมก็รู้ได้ทันทีว่าคุณแม่จะพูดเื่อะไร
“ถ้าคุณแม่จะพูดเื่มีนาอะไรนั่นผมขอตัวนะครับ”
“แกทำอะไรหนูมีนาคุณหญิงบัวโทรมาต่อว่าแม่ เสียผู้ใหญ่หมด”
“คุณแม่ก็เลิกจับคู่ให้ผมสักทีสิครับ” ผมรู้สึกเบื่อมากทำไมคุณแม่ถึงอยากให้ผมมีเมียนักนะ ตราบใดที่ผมยังไม่เจอผู้หญิงที่ผมรู้สึกถูกใจผมไม่มีทางหลับหูหลับตาเอาพวกเธอมาเป็เมียเด็ดขาด
“คุณ...ผมว่าให้ลูกหาเมียเองเถอะพรุ่งนี้นัสเข้าบริษัทกับพ่อสิ ไปทำงานกันดีกว่า ไหนๆก็เรียนจบกลับมาแล้วพ่อว่าเริ่มงานเลยดีกว่า” คุณพ่อเหมือนจะพูดช่วยผม แต่เื่งานผมทำแน่แต่ขอไปพักผ่อนก่อน
“ผมขอไปพักผ่อนสักอาทิตย์นะครับ”
“แกจะไปไหน”
“ยังไม่รู้เลยครับแต่หลังจากที่ผมกลับมาแล้ว ผมจะไปช่วยคุณพ่อกับพี่ๆบริหารงานแน่นอนครับ”
“อ่ะก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปแล้วก็รีบๆกลับมาด้วย”
“ขอบคุณครับ” สงสัยผมต้องหนีไปพักผ่อนที่ไหนสักที่เอาแบบไกลๆไปเลยแต่อยู่ในประเทศนี่แหละ
“นี่คุณไปให้ท้ายมันทำไมฉันว่าจะติดต่อลูกสาวเพื่อนให้ตานัสดูตัวอีกสักสองสามคนเถอะ” นี่คุณแม่ยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะจับคู่ให้ผมอีกเหรอเนี่ย...เฮ้อ
“ไม่เอาน่าคุณ ยังไม่เข็ดอีกเหรอ” คุณพ่อช่วยพูดให้ค่อยยังชั่วหน่อย
“ยังค่ะ ฉันนี่แหละจะหาผู้หญิงดีๆมาให้ตานัสให้ได้” โอ้มายกอด...ผมอยากหนีไปให้ไกลๆจริงๆ
“แล้วแต่คุณเลยแล้วกันผมขอตัวขึ้นไปพักสายตาสักหน่อย” คุณพ่อลุกเดินออกไป
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวนะครับ” ผมก็เลยเดินตามคุณพ่อขึ้นชั้นบนไปแล้วเข้าห้องนอนของตัวเอง...ั้แ่ที่ผมกลับมาผมรู้สึกว่าชีวิตของผมมันดูวุ่นวายยังไงก็ไม่รู้
399
