แคททายาและนวดแขนของปรินไป เธอเงยหน้ามองเขาเพื่อจะดูว่าเขาเจ็บหรือป่าว แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเขามองมาด้วยสายตาที่อบอุ่นมากๆ
ปรินก้มไปจูบหน้าผากเธอ
“พี่ไม่เป็ไรคับ ไม่ต้องกังวลอย่างนั้นหรอก”ปรินยิ้มให้เธอ
“แคทขอโทษค่ะ”แคททำหน้าเศร้าๆ
เธอมองแขนของปริน
“ไม่เอาอย่าทำหน้าอย่างนั้น ไม่งั้นพี่จะจูบเราตรงนี้จริงๆนะ”ปรินบอกเสียงจริงจัง
เขาอยากจูบเพื่อปลอบใจเธอ
“อย่านะคะ ชอบทำลุ่มล่ามอยู่เรื่อยอ่ะ”แคทบอก
“พี่ไม่ทำหรอกน่า พี่แค่อยากให้เราเลิกคิดมาก”
“แล้วตอนนี้เป็ยังไงบ้างคะ ดีขึ้นมั้ย”
“ดีขึ้นมากแล้วล่ะคับ มีคนนวดดีเลยหายเร็ว”
“ถ้างั้น แคทไปอ่านหนังสือกับปรางและมายด์ต่อนะคะ ไม่รู้ป่านนี้หลับกันไปแล้วมั้ง”
“พี่ไปด้วยนะ”
“จะไปทำไมล่ะคะ นอนพักที่นี่แหละ”
“ไม่เอาอ่ะ พี่รีบกลับมาเพราะอยากอยู่ใกล้ๆเรา เพราะฉะนั้นเราอยู่ที่ไหนพี่จะไปอยู่ใกล้ๆด้วย”
“ตามใจค่ะ แต่นั่งดูเฉยๆนะคะห้ามยุ่ง ห้ามวุ่นวายค่ะ”
“คับ พี่จะไม่รบกวนเราเลย”
ปรินเดินตามแคทไปหาปรางกับมายด์ที่ซุ้มกลางสนาม เมื่อเดินไปถึงปรินก็ไปนั่งลงข้างๆแคท
“ทำไมกลับมาเร็วล่ะคะพี่ปริน ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยนี่คะ”ปรางแกล้งถาม
“มีคนทำให้คิดถึง เลยรีบกลับ”ปรินบอกเสียงเรียบๆ เขามองหน้าแคท
“ปรางว่าพี่ปรินเปลี่ยนไปมากนะคะเนี่ย”
“พี่เปลี่ยนไปยังไงล่ะ ยายปราง”
“ก็แต่ก่อนนะ พี่ปรินไม่เคยจะว่างเลยไม่ว่าวันไหน ไม่เคยเลิกงานก่อนเวลา วันๆไม่เคยจะพูดจากับใคร หน้าก็ไม่เคยจะยิ้ม ใจเย็นเป็น้ำแข็ง แต่ตอนนี้ตรงข้ามเลย”
“แล้วปรางว่าแบบไหนดีล่ะ”
“ปรางชอบให้พี่ปรินเป็แบบนี้ล่ะค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น ปรางก็ต้องขอบใจว่าที่พี่สะใภ้ของเรานะ ที่ทำให้พี่เปลี่ยนไปได้”
ปรินจ้องหน้าแคทที่นั่งเฉยๆ ทำเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด
“จริงค่ะ ขอบใจมากนะจ๊ะคุณว่าที่พี่สะใภ้คนสวย”ปรางหันไปหาแคท
“พอกันทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะคะ คุณปรางคะตั้งใจอ่านหนังสือด้วยค่ะ ส่วนพี่ปรินไหนบอกจะไม่รบกวนไงคะ”แคทบ่นยิ้มๆ
“พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ใช่มั้ยปราง”ปรินยิ้ม
“เอาล่ะค่ะ ไม่เถียงด้วยแล้ว ปราง มายด์อ่านหนังสือ ส่วนพี่ปรินนั่งกินขนมกับผลไม้ไปเงียบๆเลยค่ะ”แคทบอก
“แขนพี่เจ็บนะ จะกินได้ยังไง เนี่ยยกแขนยังไม่ได้เลย”ปรินทำท่ายกแขนให้ดู
“แขนพี่ปรินเป็อะไรคะ เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย”มายด์ถาม
“พี่ลุ่มล่ามไปหน่อย แคทเลยจับแขนบิดอ่ะ”ปรินยิ้ม
“พี่ปรินไปทำอะไรยายแคทล่ะคะ ถึงโดนจับบิดแขน”ปรางถามยิ้มๆ
เธอมองหน้าแคทที่เริ่มมีสีแดงที่แก้ม
“พี่….”ปรินพูดยังไม่จบ
แคทก็จิ้มขนมใส่ปากเขา
“ไม่มีอะไรหรอกปราง แค่เข้าใจผิดน่ะ”แคทพูดแต่ไม่มองหน้าใคร
ปรางกับมายด์มองหน้ากันยิ้มๆแล้วหันไปมองปรินที่เคี้ยวขนมอยู่
“จ้า ไม่อยากรู้ก็ได้ แต่ทีหลังต้องระวังอย่าบิดแรงมากนักนะ เดี๋ยวพี่ปรินใช้มือเซ็นเอกสารไม่ได้จะยุ่ง”ปรางบอกยิ้มๆเธอแซวเล่นๆ
แคทอึ้งที่ได้ยินปรางพูด เธอลืมไปเลยว่าบิดแขนข้างขวาของปริน แคทรีบหันไปมองเขาแล้วจับแขนข้างที่เธอบิดขึ้นมาดูทันที
“พี่ปริน จับปากกาได้มั้ยคะ แคทลืมไปสนิทเลย ถ้าพี่ปรินทำงานไม่ได้แย่แน่เลยค่ะ”แคทมีสีหน้ากังวลอีกครั้ง
เธอส่งปากกาให้ปริน
“จับได้คับนี่ไง พี่บอกแล้วว่าไม่ได้เป็อะไรมากไง”ปรินจับปากกาแล้วเขียนให้เธอดู
“แคทขอโทษจริงๆนะคะ นี่ถ้าพี่ปรินทำงานไม่ได้จะทำยังไง แคทผิดเองค่ะ”แคททำหน้าเสียใจมาก
ปรินมองหน้าปรางแบบดุๆที่เธอพูดไม่คิด ทำให้แคทโทษตัวเอง
ปรางเองก็มองส่งสายตาขอโทษไปให้ปรินเช่นกัน เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดให้แคทคิดมาก เธอแค่อยากจะแซวเล่นๆเท่านั้น
ปรางเอามือไปจับมือแคทแล้วบีบเบาๆเธอไม่อยากให้แคทคิดมาก ปรางรู้ว่าแคทชอบโทษตัวเองทุกครั้งที่มีอะไรเกิดขึ้น
ปรินมองส่งสายตาให้ปรางกับมายด์เข้าไปในบ้านก่อน
ปรางกับมายด์พอเห็นสายตาที่ปรินส่งมาก็พากันลุกขึ้นเดินเข้าไปที่บ้าน
ปรินขยับไปใกล้ๆแคท เขาจับมือเธอมากุมไว้
“แคท มองหน้าพี่ เราไม่ได้ทำผิดนะ พี่เข้าไปกอดเราจากข้างหลังเอง เราก็ต้องป้องกันตัว มันเป็เื่ที่ถูกต้องอยู่แล้ว ถ้าจะมีใครผิดคนนั้นคือพี่เอง”
“แต่ถ้าแคทไม่คิดอะไรจนเพลิน จนลืมไปว่าตอนนั้นอยู่ในบ้านพี่ปรินจะมีใครกล้ามากอดแคทนอกจากพี่ปริน แคทก็คงไม่บิดแขนพี่ปรินแบบนั้นแน่”
แคทมองเขาอย่างเสียใจที่ทำให้เขาเจ็บตัว
“นี่ก็แสดงว่านอกจากพี่แล้วเราไม่ยอมให้ใครมากอดอีกสินะ พี่ดีใจมากนะเนี่ย”ปรินยิ้มใส่ตาเธอ
“แคทมีคู่หมั้นแล้วนะคะ จะให้ใครมากอดมั่วๆได้ยังไง แต่ถึงยังไม่มีก็ไม่ให้ใครมากอดทั้งนั้นแหละค่ะ”แคทบอกเสียงจริงจัง
“แคท เมื่อไหร่จะเลิกคิดมากและเลิกโทษตัวเองเสียทีนะ หลายๆเื่ที่ผ่านมาในชีวิตของเราเท่าที่พี่รู้มา ไม่มีเื่ไหนที่จะเป็ความผิดของเราสักเื่ มีแต่คนอื่นสร้างเื่มาให้ แล้วเราก็เอามาลงโทษตัวเอง พี่ขอนะ พี่อยากเห็นรอยยิ้มของเรา เพราะมันเป็กำลังใจที่ดีที่สุดของพี่ และมันทำให้พี่มีพลังที่จะทำอะไรต่อไปในอนาคต เรารู้ใช่มั้ย”ปรินจ้องเธอตรงๆ
“รู้ค่ะ ต่อไปนี้แคทจะมีรอยยิ้มให้พี่ปรินคนเดียวตลอดไป”แคทมองเขาและยิ้มน้อยๆ
“ดีมาก น่ารักที่สุดดวงใจของพี่”ปรินดึงแคทมานั่งบนตักของเขา
ปรินเอาจมูกกดลงไปที่ผมของเธอแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่นั่งอยู่บนตักของเขาตอนนี้มีรอยยิ้มที่มีแต่ความสุข เขาจะไม่ยอมให้อะไรก็ตามมาทำให้เธอทุกข์ใจอีกเป็อันขาด โดยเฉพาะตัวของเขาเอง
แคทนั่งบนตักของปรินโดยที่เขากอดเอวของเธอไว้ ผู้ชายคนนี้ที่ไม่เคยจะยอมให้เธอมีความทุกข์ทั้งกายและใจ ในเมื่อเขาอยากเห็นเธอมีรอยยิ้มเพื่อเป็กำลังใจให้เขา เธอก็จะมีให้เขาคนเดียวตลอดไป
การสอบผ่านไปแล้วตอนนี้ที่มหาลัยมีนักศึกษาต่างชาติทั้งชายและหญิงมาทำหน้าที่ทูตเหมือนที่แคทกับพี่ๆไปทำที่เวียนนา อาจารย์ปวีนามาขอให้แคทเป็เหมือนพี่เลี้ยงให้กับนักศึกษาต่างชาติเ่าั้
แคทจึงเอาปรางกับมายด์ไปเป็เพื่อนด้วย
นักศึกษาต่างชาติที่เป็ผู้ชายพยายามจะจีบแคทหลายคน แต่แคทก็ทำตัวปกติเพราะพวกเขาเป็เหมือนแขกที่มาเยือน เธอจึงต้องสุภาพและไม่กล้าแสดงออกว่าไม่ชอบมากนัก
ปรางกับมายด์รู้สึกอึดอัดแทนแคท เพราะผู้ชายที่ชอบแคทก็พยายามจะเข้าใกล้แคทอยู่ตลอดเวลา
บ่ายหลังเลิกเรียนแล้วแคท ปรางกับมายด์นั่งรอปริน ชยากับเอกมารับกลับบ้าน ขณะที่นั่งกันอยู่นักศึกษาชายต่างชาติที่ชอบแคท3คนก็เดินมาหาแคทและขอนั่งด้วย สามสาวจำต้องให้พวกเขานั่งด้วย
ระหว่างที่กำลังคุยกันปริน ชยากับเอกก็มาถึง
ทั้งสามหนุ่มเห็นว่ามีชายต่างชาติมานั่งคุยกับแฟนของตัวเอง เลยออกอาการหึงหน่อยๆ
ปริน ชยากับเอกเดินไปยืนข้างหลังแฟนของตัวเอง นักศึกษาชาย3คนที่กำลังคุยกับสามสาวหยุดพูดแล้วต่างก็มองไปข้างหลังสามสาว
แคท ปรางกับมายด์หันมองตามสายตาไปจึงเห็นว่าแฟนของแต่ละคนมายืนทำหน้าเป็ั์อยู่ข้างหลัง
พวกเธอลุกขึ้นยืนแล้วหันไปทางแฟนทันที ท่าจะไม่ค่อยดีแล้วสามสาวคิด
แคทแนะนำให้3หนุ่มต่างชาติได้รู้จักกับแฟนของเธอ ของปรางและของมายด์หลังจากแนะนำแล้วสามหนุ่มก็จับมือแฟนของตัวเองเดินไปหาที่นั่งใกล้ๆที่จอดรถ
“เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยคับว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้”ชยาถาม เมื่อทุกคนนั่งลงแล้ว
“ไม่มีอะไรค่ะ พวกเขาเป็ตัวแทนของมหาลัยมาที่นี่ในฐานะทูต แล้วอาจารย์ปวีนาก็ให้แคทคอยเทคแคร์พวกเขาทั้งหมด”แคทตอบแทนปรางกับมายด์
“ั้แ่เมื่อไหร่ แล้วทำไมเราไม่บอกพี่”ปรินถามแคท
“เขามาจะได้อาทิตย์แล้วค่ะ ที่ไม่ได้บอกเพราะว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรนี่คะ”แคทบอกปริน
“แล้วนี่พวกนั้นมาจีบเราสามคนใช่มั้ย”เอกถาม
แคท ปราง มายด์หันมามองหน้ากัน
“มองหน้ากันแบบนี้แสดงว่าใช่ ใช่มั้ยคับปราง”ชยาถาม
ปรางมองหน้าแคทถ้าบอกว่าใช่ก็มีปัญหา แต่ถ้าบอกว่าไม่ใช่ก็คงไม่มีใครเชื่อ
“พวกนั้นไม่ได้มาจีบเราสามคนหรอกค่ะ”มายด์ตอบเอง
“แล้วมาจีบใคร หรือว่า…..”ปรินพูดมองหน้าแคท
“ค่ะ เขามาตามจีบแคทเอง แต่ก็ไม่มีอะไรนะคะ อีกไม่กี่วันพวกเขาก็กลับกันแล้ว”แคทมองหน้าปริน
“เราไม่ได้บอกเหรอว่ามีคู่หมั้นแล้ว แหวนยังใส่อยู่หรือป่าว”ปรินจับมือแคทมาดู
“ใส่ค่ะ ใครจะกล้าถอด แคทบอกพวกนั้นแล้วแต่ก็อย่างที่เห็นแหละค่ะ”แคทบอก ทำหน้าเบื่อๆ
“สงสัยพี่ต้องหยุดงานมาเฝ้าเรานะ เสน่ห์แรงจริงๆขนาดมีคู่หมั้นแล้วนะ”ปรินทำหน้าไม่สบายใจ
ชยา เอก ปรางกับมายด์พากันขำ
“เอาอย่างนั้นเลยเหรอวะ กูว่าไม่ต้องหรอก มึงก็รู้ว่าแคทจีบยากขนาดไหน แค่ไม่กี่วันเอง”ชยาบอก
“พวกนั้นไม่ได้มาจีบแฟนพวกมึงนี่หว่า ก็พูดได้สิ”ปรินเถียง
“พี่ชยาพูดถูกนะคะ พี่ปรินก็รู้ว่าคนอย่างแคทไม่ยอมให้ใครมาจีบง่ายๆหรอกค่ะ”มายด์บอก
“เื่นั้นพี่รู้ แต่พี่ไม่ชอบสายตาที่พวกนั้นมองแคทเลย”ปรินพูด
“แคทเคยบอกพี่ปรินแล้วไม่ใช่เหรอคะว่า เราห้ามคนอื่นไม่ได้แต่ห้ามตัวเองได้ พี่ปรินไปทำงานให้สบายใจเถอะค่ะ ไม่มีอะไรอยู่แล้ว”แคทบอก
“ก็ได้คับ แต่เราต้องระวังตัวเองไว้บ้างนะ”ปรินบอก
“รู้แล้วค่ะ แคทเอาปรางกับมายด์ไปเป็เพื่อนด้วยอยู่แล้ว”แคทยิ้ม
“งั้นกลับกันได้แล้ว ไปหาอะไรกินกันก่อนมั้ย”เอกถาม
“ดีเหมือนกัน ไปร้านเดิมแล้วกัน”ชยาบอก
ทุกคนเห็นด้วยแล้วก็พากันขึ้นรถไปหาอะไรกินกัน
อาทิตย์ต่อมาปรินกับแคทไปสิงคโปร์เพื่อร่วมงานแต่งงานของไมเคิลกับแมรี่
ไมเคิลกับแมรี่ขอให้ปรินกับแคทเป็เพื่อนเ้าบ่าวกับเ้าสาว ปรินกับแคทตกลงเป็ให้
แมรี่มอบช่อดอกไม้เ้าสาวให้กับแคท และบอกว่าวันแต่งงานของแคทกับปรินเธอกับไมเคิลจะไปด้วยแน่นอน
ปรินกับแคทค้างคืนที่สิงคโปร์1คืน โดยไมเคิลให้ไปพักที่โรงแรมของเขา ตอนที่ไปเช็คอินที่โรงแรมปรินกับแคทถึงกับงงเพราะพนักงานบอกว่าไมเคิลสั่งจองห้องเดียวแต่มีสองเตียง ซึ่งพอแคทรู้ก็บอกปรินว่าน่าเกลียดตายถ้ามีใครรู้ว่าเธอกับเขานอนห้องเดียวกัน แต่ปรินบอกว่าไม่เห็นจะเป็ไรเลยเพราะเธอกับเขาหมั้นกันแล้ว
พนักงานเดินเอากระเป๋าของแคทกับปรินมาส่งที่หน้าห้องที่พัก
ปรินกับแคทเปิดประตูเข้าไปข้างในห้อง ห้องนี้กว้างพอสมควรมีเตียงนอน2เตียงตั้งไว้ห่างกัน มีส่วนของที่นั่งดูทีวี ห้องน้ำและระเบียง
หลังจากสำรวจห้องแล้วแคทก็ขอไปอาบน้ำก่อน
ปรินรู้ว่าเธอไม่ชินกับการมีผู้ชายมาอยู่ในห้องด้วย แต่ปรินคิดว่าดีเพราะต่อไปเธอก็ต้องมีเขาอยู่ด้วยตลอดไป
แคทอาบน้ำเสร็จแล้วก็เดินออกมา ปรินสังเกตุว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดนอนแบบที่ผู้หญิงชอบใส่กัน แต่เธอใส่เสื้อยืดตัวยาวไปจนถึงเกือบถึงข้อเท้าแทน
แคทเดินไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วหวีผม
ปรินเดินเข้าไปอาบน้ำ ตอนที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาเห็นแคทยืนอยู่ที่ระเบียงเอามือกอดอกมองออกไปข้างนอก เธอปล่อยผมสยายเวลาลมพัดมาผมของเธอก็ปลิวไปตามแรงลม เป็ภาพที่น่ามองจริงๆ
ปรินแต่งตัวแล้วก็เดินออกไปที่ระเบียง เขาเดินเข้าไปกอดแคทที่ยืนหันหลังอยู่ ปรินดึงตัวเธอให้พิงกับตัวของเขา
ตอนแรกแคทพยายามขืนตัวไว้แต่ปรินไม่ยอม ในที่สุดแคทก็ต้องยอมให้ตัวเองพิงกับหน้าอกและตัวของเขา
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกัน ต่างก็มองออกไปในความมืด
“เห็นไมเคิลแต่งงานแล้ว พี่ก็อยากจะแต่งงานเร็วๆจัง หรือเราจะว่าไง”ปรินก้มมองคนในออ้มแขน
“พี่ปรินก็แต่งกับคนอื่นได้นี่คะ จะได้ไม่ต้องรอนาน”แคทเงยหน้ามองเขา
“จะบ้าเหรอ พี่บอกแล้วว่าจะแต่งกับเราคนเดียว นานแค่ไหนก็รอได้”
“ก็ไม่รู้นี่คะ เห็นบอกว่าอยากแต่งงานเร็วๆ”
“ที่พี่พูดหมายถึงแต่งกับเรา ชอบแถไปเรื่อยเราอ่ะ”
“ป่าวแถค่ะ พูดเื่จริงถ้าพี่ปรินคอยไม่ไหวก็ไปแต่งงานกับคนที่เขาพร้อมกว่าแคทก็ได้”
“เื่แต่งงานนานแค่ไหนพี่ก็รอเราได้ แต่เื่อื่นพี่อาจอดใจรอไม่ไหว เราก็ห้ามโกรธพี่นะถ้าพี่อดใจไม่ได้จริงๆ”
ปรินยิ้มก้มมองเธออย่างมีความหมาย
“เื่อะไรคะ ที่บอกว่าอดใจไม่ไหว”แคทงง
เธอเงยหน้าไปมองเขา
“ก็….เื่นี้ไง”
ปรินก้มหน้ามาจูบปากเธอ จนแคทหายใจไม่ทันต้องเผยอปากเพื่อหายใจ
ปรินจึงใช้โอกาสนั้นสอดลิ้นเข้าไปในปากเธอ เขาเอาลิ้นหยุ่นๆของเขาพัวพันหาความหวานกับลิ้นของเธอ เขาจูบได้อ่อนหวานมากจนทำให้แคทตัวอ่อนอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาช้อนตัวแคทขึ้นมาอุ้มโดยที่ยังจูบเธอไม่ปล่อย
ปรินเดินอุ้มเธอมาที่เตียงนอน เขาค่อยๆวางแคทลงบนเตียงปากก็ยังจูบเธออยู่ แล้วเขาก็ตามมาทับตัวแคทไว้ เขาจูบวนไปที่แก้ม เปลือกตา หน้าผาก ไรผม ลงมาที่ใบหู หลังหู และซอกคอ มือของเขาประกบอยู่กับมือของเธอทั้งสองข้าง
แคทไม่มีแรงที่จะต่อต้านเขา เธอเคลิ้มไปกับสิ่งที่เขาทำ มันมีความสุขมากจนเธออดใจไม่ให้ส่งเสียงครางออกมาไม่ได้ โดยเฉพาะเวลาที่เขาไซร้ซอกคอของเธอ
ปรินเองก็หลงอยู่กับกลิ่นกายของเธอ เขาใช้ปากกับจมูกของเขาดอมดมไปทั่วใบหน้าและลำคอ แต่เขาจะไม่ทำไปมากกว่านี้ ไม่ว่าเขาจะอยากทำมากแค่ไหนก็ตาม
จากนั้นปรินก็ลงมาจากตัวของแคทมานอนอยู่ข้างๆเธอ เขาดึงตัวเธอให้หันมาหา แล้วเขาก็กอดเธอไว้ในออ้มแขน เอาหัวของเธอซุกไปที่หน้าอกของเขา ส่วนเขาเอาหัวของเขาวางไว้บนหัวเธอ
“นอนหลับนะคนดี พี่ไม่ทำอะไรหรอก ขอแค่นอนกอดไว้แบบนี้ทั้งคืนนะคับ”ปรินกระซิบบอกเธอที่ข้างหู
แคทอมยิ้มอยู่กับอกของเขา ที่เขาพูดให้เธอสบายใจจะได้ไม่ต้องเกร็ง แคทดีใจจริงๆที่เขายอมอดทนเพื่อเธอ ถ้าเป็คนอื่นเขาคงไม่หยุดไว้แค่นี้แน่ๆ และในตอนนั้นเธอก็ไม่ได้ขัดขืนเขาเลยด้วยซ้ำ ถ้าเขาจะทำต่อจริงๆเธอก็คงทำอะไรไม่ได้
แคทยอมรับว่าเธอรักเขามากเหลือเกิน มากจนถ้าเขา้าเธอจริงๆเธอก็พร้อมจะให้เขาได้ แต่การกระทำของเขาทำให้เธอรู้ว่าตัวเองรักคนไม่ผิดแน่นอน
คืนนั้นปรินนอนกอดแคทไว้ทั้งคืนจริงๆ ตอนเช้าแคทรู้สึกตัวก็พบว่าปรินยังกอดเธออยู่ เธอไม่กล้าขยับตัวแรงเพราะกลัวว่าจะทำให้เขาตื่น
แคทค่อยๆขยับตัวเธอออกมา จนกระทั่งเธอมองเห็นหน้าเขาได้ชัด
แคทมองคนที่นอนหลับตรงหน้า เขาเป็คนหล่อมากคนหนึ่ง คิ้วของเขาหนาสีดำ จมูกโด่งเป็สัน ขนตายาวสีดำ ปากเป็หยักได้รูป ผมของเขาหยักศกแต่ไม่มากสีดำสนิท โดยรวมแล้วเขาเป็ผู้ชายที่หล่อจัดๆเลยทีเดียว
หลังจากมองหน้าปรินได้สักพักแคทก็จะลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัว แต่ขณะที่เธอกำลังจะลุกปรินก็เอามือมาดึงแขนของเธอลงไปนอนข้างๆเขาอีกครั้ง เขาเอาแขนกอดเธอไว้เหมือนเดิม แต่ตายังไม่ลืม
“จะรีบลุกไปไหนละคับ”ปรินกระซิบถาม
“ไปล้างหน้าสิคะ ถ้าพี่ปรินอยากนอนต่อก็นอนไปก่อน แคทจะลุกแล้วค่ะ” แคทพูดอู้อี้อยู่กับอกของเขา
“ไม่ให้ไป นอนเป็เพื่อนพี่ก่อน เพราะเรานั่นแหละทำให้พี่นอนไม่หลับเลยเมื่อคืนอ่ะ”ปรินพูดข้างๆหูเธอ
แคทไม่พูด เธอนึกถึงเื่เมื่อคืนแล้วหน้าเธอก็แดงไปจนถึงหู
ปรินเห็นหูของเธอแดงก็ยิ้ม เขาจะอดทนไปได้ถึงเมื่อไหร่ก็ยังไม่รู้โดยเฉพาะเวลาที่เธออายจนหน้าแดง เขาเห็นทีไรมันบอกไม่ถูกทุกที คือเห็นแล้วมันอยากดึงเธอเข้ามากอด มาจูบให้มันชุ่มหัวใจ
ปรินนอนกอดแคทต่อไปอีกสักพักใหญ่ๆ เขาก็ดันตัวเองขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงแล้วดึงตัวเธอขึ้นมาอิงอยู่กับอกของเขาด้วย
ปรินเอามือจับผมของเธอเล่น ผมของแคทยาวมากถ้าเขามองไม่ผิดน่าจะยาวเลยกลางหลังไปอีก ผมของเธอมีสีน้ำตาลเข้มเป็สีธรรมชาติไม่ได้ย้อม ผมเป็ลอนหยาบๆทำให้ดูมีน้ำหนัก แต่ก่อนแคทไม่เคยปล่อยผมเลย แต่หลังๆก็เริ่มปล่อยบ้าง ตอนนี้เธอจะขมวดผมเฉพาะตอนที่ไปมหาลัยเท่านั้น ซึ่งปรินก็เห็นด้วย ไม่ใช่อะไรหรอกก็ขนาดไม่ได้ปล่อยผมยังมีแต่คนตามจีบ ถ้ามีใครได้เห็นตอนที่เธอปล่อยผมรับรองว่าเขาคงต้องปวดหัวมากกว่านี้แน่ๆ
“ผมของแคทหอมนะ เพิ่งสระเหรอ”ปรินก้มมาหอมผมของแคท
“สระก่อนที่จะมาที่นี่ค่ะ ไม่หอมแล้วล่ะ”แคทเอามือจับผมของเธอมาดมบ้าง
“แต่พี่ว่ายังหอมอยู่นะ พี่หอมอยู่เนี่ย”ปรินแกล้งหอมผมจนมาถึงแก้มของแคท
“ขี้โกงตลอดอ่ะค่ะ”แคทท้วงเพราะเขาหอมแก้มเธอ
“แคทหิวหรือยัง พี่ว่าไปล้างหน้าแล้วไปหาอะไรกินกันดีกว่า ก่อนที่พี่จะเปลี่ยนใจกินอย่างอื่นแทน”ปรินยิ้มเมื่อเขาเห็นเธอแก้มแดง
ไม่ต้องรอให้ปรินบอกอีกครั้ง แคทรีบลุกแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำไปทันที
ปรินยิ้มตามหลังเธอไป เขาเอ็นดูในความไร้เดียงสาของแคท เื่อื่นเธอเก็บความรู้สึกเก่งมากๆเขาไม่เคยอ่านเธอออกเลยสักครั้ง แต่ถ้าเป็เื่ถึงเนื้อถึงตัวเธอจะเก็บอาการไม่ได้เลยและนั่นเป็สาเหตุที่ทำให้เขาทั้งรักและหลงเธอมาก
แคทเดินออกมาจากห้องน้ำโดยสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอสวมกางเกงยีนต์ขาเดฟสีขาวยาวถึงข้อเท้า ใส่เสื้อเชิ้ตสีบานเย็นตัวโคร่งแล้วมัดชายเสื้อไว้ที่เอว
ปรินมองจ้องเธอตาไม่กระพริบ ก็เธอสวย ยิ่งใส่เสื้อสีนี้ทำให้เธอดูขาวและสดใสมาก นี่ขนาดยังไม่ได้ทำผมกับแต่งหน้าเลย
ปรินเดินสวนแคทเข้าไปในห้องน้ำ พอเขาออกมาแคทก็รวบผมไว้ที่กลางหัวแล้ว หน้าก็ทาแป้งกับลิปสติกสีเดียวกับเสื้อของเธอ นี่เขาต้องถือปืนคุมมั้ยเนี่ย มีคู่หมั้นที่สวยขนาดนี้เขาภูมิใจมากพอๆกับกลุ้มใจมาก ปรินถอนหายใจ
ปรินกับแคทลงมากินข้าวที่ห้องอาหารของโรงแรม พอเขากับแคทเดินเข้ามาก็มีแต่คนหันมามองคู่หมั้นคนสวยของเขา นั่นทำให้ปรินต้องเดินจับมือแคทตลอด
แคทมองปรินที่จับมือของเธออยู่แล้วยิ้มให้เขา
ปรินเดินตามแคทที่ตักอาหารเพื่อที่จะมานั่งกินที่โต๊ะ พอเอาอาหารมาวางที่โต๊ะแล้วปรินก็เดินไปหยิบน้ำมาเอง ผู้ชายหลายคนในห้องอาหารยังคงมองแคทอยู่ ก็เธอแม่งโคตรสะดุดตาเลย
ปรินนั่งลงข้างๆเธอเขาตักอาหารใส่จานให้เธอ แคทเองก็ตักให้เขาบ้าง พอกินข้าวเช้าแล้วก็พากันเช็คเอ้าท์ออกจากโรงแรม รถของโรงแรมไปส่งปรินกับแคทที่สนามบินตามที่ไมเคิลสั่งไว้
ปรินโทรบอกไมเคิลว่าเขากับแคทกำลังจะกลับ ไมเคิลบอกว่าจะพาแมรี่ไปเที่ยวที่ไทยแล้วจะแวะไปหา จากนั้นปรินกับแคทก็นั่งเครื่องบินกลับไทย เป็การเดินทางที่เหนื่อยมากสำหรับปรินที่ต้องคอยกันไม่ให้ใครมายุ่งกับคู่หมั้นของเขา
หลังจากกลับมาจากงานแต่งงานของไมเคิลกับแมรี่แล้ว แคทก็ต้องเริ่มงานออกแบบตกแต่งโรงแรมของไมเคิลต่อ แต่คราวนี้เป็ที่อังกฤษ
ไมเคิลไปสร้างโรงแรมที่นั่น เขาส่งแบบคร่าวๆมาให้แคทกับลูกทีมดู เพราะโรงแรมเพิ่งจะลงมือก่อสร้าง
แล้วแคทกับทีมยังต้องไปไต้หวันเพื่อดูโรงแรมของไบรอันที่เธอกับปรีชาได้ออกแบบแล้วทางไบรอันได้ตกลงให้ตกแต่งได้
และยังมีเื่ที่ต้องไปส่งมอบงานที่ลาวกับที่สิงคโปร์อีกด้วย ซึ่งปริน้าให้เธอไปด้วยกันกับเขาในฐานะคู่หมั้นและหัวหน้าทีมตกแต่ง
วันนี้แคทประชุมกับปรีชาและลูกทีมเื่โรงแรมของไมเคิลที่อังกฤษ พี่ๆช่วยกันเสนอรูปแบบการตกแต่งมาอย่างถูกใจแคทมาก ดังนั้นเธอจึงบอกว่าพี่ๆเก่งกันมากแล้ว รู้จักพลิกแพลงกันมากขึ้น แต่ทุกคนก็บอกว่าเป็เพราะเธอที่เป็คนสอนให้พวกเขารู้จักการผสมผสานสิ่งต่างๆเข้าด้วยกันจนเกิดการตกแต่งในรูปแบบใหม่ๆ
หลังจากนั้นก็คุยกันเื่ที่จะต้องไปส่งมอบงานที่ลาวกับสิงคโปร์ ปรีชาแนะนำว่าควรจะไปที่ลาวก่อนในวันเสาร์หน้า และเสาร์ถัดไปค่อยไปสิงคโปร์ ทุกคนเห็นด้วยตามนั้น ส่วนเื่ไปไต้หวันพี่ๆบอกว่าให้รอมหาลัยปิดก่อนแล้วค่อยไป
หลังจากประชุมจบแล้วพี่ๆก็มาแสดงความยินดีกับเธอที่หมั้นแล้ว แล้วยังแซวเธอว่ามีคู่หมั้นแล้วก็ห้ามโปรยเสน่ห์ให้ใครอีก แคทจึงบอกว่าเธอไม่เคยโปรยเสน่ห์ให้ใครเลย เขามากันเองทั้งนั้นทำเอาพี่ๆหัวเราะกันไม่หยุด
ตอนบ่ายแคทเอาแม๊คบุ๊คมานั่งเพื่อจัดตารางงาน เธอจะต้องเอาไปเทียบกับตารางเรียนของเธอจะได้ไม่ชนกัน
แคทนั่งคำนวณวันเพราะนี่ก็ใกล้สอบไฟนอลอีกแล้ว ปีนี้ท่าจะหนักเอาการทีเดียว เธอคิดว่าคงจะต้องเตรียมตัวติวกับปรางและมายด์ั้แ่เนิ่นๆ เพราะงานของเธอค่อนข้างจะมากและต้องไปต่างประเทศอีก
เมื่อล็อคเื่ต่างๆแล้วแคทก็นั่งหลับตาเพื่อพักสายตา เอาหัวพิงกับพนักเก้าอี้ ตอนนี้ปรินไม่อยู่ออกไปพบพ่อที่ห้อง เธอจึงว่าจะพักสายตาสักเดี๋ยว
“อุ้ย!...พี่ปริน อีกแล้วนะคะ ใหมดเลย”แคทโวย
เพราะปรินมาจูบหน้าผากของเธอ
“ใเหรอ งั้นมาให้พี่ปลอบขวัญให้นะ”ปรินทำท่าจะเดินมากอดเธอ
“ไม่ต้องเลยค่ะ แล้วทำไมมาเงียบๆล่ะคะ”แคทยกมือห้ามเขา
“ก็พี่เปิดประตูมาแล้วเห็นเราหลับตาอยู่เลยไม่ทำเสียงดังไงคับ”ปรินยิ้ม
“แล้วพ่อเรียกพี่ปรินไปทำอะไรคะ”
“พ่อบอกว่าพี่กับชยาและเอกต้องไปงานสัมมนาที่เชียงใหม่ต้นเดือนหน้าน่ะ”
“ไปกี่วันคะ”
“3วัน2คืนคับ”
“อ้อ!ค่ะ ก็หลังจากที่เรากลับจากสิงคโปร์แล้ว”
“พี่บอกกับพ่อไปแล้วนะว่าจะพาเลขาส่วนตัวของทุกคนไปด้วย แล้วพ่อก็อนุญาตแล้วด้วย”
“เดี๋ยวๆค่ะ แต่แคทกับปรางและมายด์มหาลัยยังไม่ปิดเลยนะคะ จะไปได้ยังไง”
“สัมมนาจัดตรงกับวันศุกร์ เสาร์และก็อาทิตย์ วันศุกร์พวกพี่จะนั่งเครื่องไปกันก่อนแต่เช้า ส่วนแคท ปรางและมายด์เลิกเรียนแล้วก็นั่งเครื่องตามไปตอนบ่ายไงคับ แล้วพี่จะไปรับที่สนามบินเอง”
“แล้วทำไมต้องให้แคท ปราง กับมายด์ไปด้วยล่ะคะ”แคทมองหน้าเขางงๆ
“ถ้าเราไม่ไปด้วย พี่ก็นอนไม่หลับน่ะสิคับ”ปรินยิ้ม
“เอาเื่จริงๆค่ะ”แคททำหน้าเหนื่อยๆ
“นี่ก็เื่จริงนะ ทำไมเราไม่เชื่อเหรอ พี่พูดจริงๆนะถ้าเราไม่ไปด้วย พี่ก็ต้องเป็ห่วงเราและคิดถึงมากด้วย”ปรินยิ้มใส่ตาเธอ
“ถ้ามีเหตุผลแค่นี้ แคทไม่ไปนะคะ เดี๋ยวแคทไปบอกพ่อเองค่ะ”แคททำหน้าจริงจัง
“โอเคคับ จริงๆคือพี่อยากพาพวกเราไปเที่ยวด้วยกัน เพราะสัมมนาจริงๆแค่ครึ่งวันเช้า ตอนบ่ายก็ว่างแล้ว นะไปด้วยกันนะคับ”ปรินออ้น
“ก็ได้ค่ะ พี่ปรินชอบพูดเล่นอยู่เรื่อยเลย โตแล้วนะคะ”แคทพูดดุๆ
“แต่นั่นก็เื่จริงนะพี่ไม่ได้พูดเล่นๆ พี่ไม่อยากห่างจากเราเลย แค่ห่างตอนที่เราไปเรียนแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็คิดถึงจะแย่แล้ว”ปรินจ้องหน้าเธอ
“พี่ปรินจะเป็แบบนี้ไปได้สักเท่าไหร่คะ ไม่นานพี่ก็จะเบื่อจนไม่อยากเห็นหน้ามากกว่า”แคทบอก เธอมองหน้าเขาบ้าง
“พี่จะเป็แบบนี้ไปตลอดชีวิตพี่ พี่จะไม่มีวันเบื่อเราไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม คนดีของพี่”
ปรินก้มมาจูบหน้าผากของเธอนิ่งๆ
“ขอบคุณนะคะ แคทจะรอดูค่ะ”แคทยิ้ม
“ถ้าเราจะรอดู ก็ต้องอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตนะ เข้าใจมั้ยคับ”
“ถ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันมั้ยล่ะคะ”
“ไม่ทันแล้วคับ ถึงทันก็ไม่ให้เปลี่ยนหรอก อ้อ!แล้วเย็นนี้ไปบ้านพี่ก่อนนะ แม่พี่สั่งมาว่าอยากเจอเรา”
“ค่ะ ว่าแต่มีอะไรหรือป่าวคะ”
“พี่ก็ไม่รู้นะ สงสัยจะคิดถึงลูกสะใภ้ในอนาคต”
“แคทว่าพี่ปรินไปทำงานดีกว่านะคะ คุยด้วยแล้วเหนื่อยใจ”
“ขอกำลังใจหน่อยนะ แล้วพี่จะรีบไปทำงานเลย”
ปรินเอามือจิ้มไปที่แก้มของเขา
“ไม่เอาค่ะ พี่ปรินชอบโกง”
แคทเริ่มจะเขินที่ปรินจะให้เธอหอมแก้มเขา
“พี่ไม่โกงหรอกนะ นะคับ”ปรินอ้อน
“ก็ได้ค่ะ แล้วต้องไปทำงานเลยนะคะ”แคทถอนหายใจ
“คับ ตกลงคับ”ปรินเอียงแก้มไปให้เธอ
แคทชะโงกหน้าเอาจมูกไปชนกับแก้มของเขา แต่พอเธอถอยหน้าออกมาปรินก็ก้มมาหอมแก้มเธอเหมือนกัน แล้วเขาก็เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขา พอนั่งลงแล้วปรินก็ส่งยิ้มมาให้เธอ แคทมองค้อนเขาทันที
หลังจากนั้นก็ได้ยินเขาบอกให้ลินดาเอาผลไม้กับน้ำส้มมาให้เธอ เขาก็เป็แบบนี้แล้วเธอจะเอาอะไรไปโกรธเขาได้ สักพักลินดาก็เอาน้ำส้มกับผลไม้เข้ามาให้เธอ
40K
