เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่ค่อยๆ สาดส่องผ่านม่านหมอกควันสีเทาอมแดงที่ลอยปกคลุมเหนือหุบเขาและเขตเหมืองแร่ศิลาเหล็ก ทว่าแสงตะวันในดินแดนลับปีศาจแห่งนี้ไม่ได้นำพาความอบอุ่นมาให้แต่อย่างใด มันกลับยิ่งทำให้ไอความร้อนระอุจากธารลาวาเหลวเบื้องล่างแผ่ซ่านขึ้นมาอบอวลจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น กลิ่นอายสงครามลอยอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ เสียงล้อเกวียนศึกหินผาและเสียงย่ำเท้าหนักหน่วงของกองทัพปีศาจเกราะศิลาเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ

ที่หน้าด่านทางเข้าเหมืองแร่ศิลาเหล็กอันเป็นชัยภูมิสำคัญ กองกำลังฝ่ายป้องกันของชนเผ่าเกราะศิลาได้ตั้งขบวนรบไว้อย่างแข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันทลาย ทหารปีศาจเกราะศิลาเหล็กนับพันนายในชุดเกราะศิลาหนาทึบสีดำทะมึนยืนเรียงรายเป็นหน้ากระดาน บนผิวเกราะและอาวุธค้อนศึกหินขนาดยักษ์ของพวกมันได้รับการสลักอักขระเวทสีดินเข้มส่องสว่างวูบวาบ คอยดูดซับพลังงานปราณจากผืนดินมาเสริมสร้างความแข็งแกร่งตลอดเวลา แนวหลังของพวกมันคือแท่นยิงปืนสลักเวทศิลาเหล็กที่ติดตั้งลูกหินระเบิดแรงดันสูงพร้อมแผ่รังสีสังหารดุดันน่าเกรงขาม

ทว่า ทางฝั่งกองทัพปีศาจของหลีเฮงก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่ากัน

ฝูงอสูรหมาป่าสองขานับพันตัวส่งเสียงขู่คำรามก้องอยู่ในลำคอ กรงเล็บและเขี้ยวแหลมคมขยับเยื้องกรายรอคอยการสั่งการอย่างกระหายเลือด โดยมีอสูรปีศาจพ่นพิษมารร่างสูงใหญ่นับร้อยตัวยืนคุมเชิงอยู่แนวหลัง คอยขับไอพิษกรดสีเขียวครึ้มออกมาเพื่อเตรียมพร้อมทำลายล้างระยะไกล และหน่วยรบใหม่ล่าสุดที่เพิ่งฟักออกมาอย่างร้อนแรงดั่งลูกไฟอัคคี นั่นคืออสูรแมลงระเบิดเพลิง ร่างกลมป้อมสีเขียวสลับส้มปูดโปนไปด้วยน้ำกรดเพลิงเหลวที่ขยับดิ้นขลุกขลิกพร้อมจะกลิ้งเข้าสลายข้าศึกในพริบตา

"ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะท่านพี่" เสี่ยวเหลียน ราชินีเผ่าแมงมุมไหมเพลิงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานทว่าแฝงความห่วงใย มือเรียวงามของนางยังคงเกาะกุมอยู่ที่บ่าของหลีเฮงอย่างไม่ยอมห่าง "พวกเกราะศิลาเหล่านั้นตั้งค่ายกลกำแพงเหล็กได้แข็งแกร่งยิ่ง หากอสูรระเบิดเพลิงของเรากลิ้งเข้าไปไม่ถึงเป้าหมาย หรือถูกปืนสลักเวทศิลยิงทำลายกลางทาง แผนการปะทะอุณหภูมิของพวกเราอาจจะส่งผลได้ไม่เต็มที่"

หลีเฮงกุมมือเนียนนุ่มของนางขึ้นมาบีบเบาๆ พลางคลี่ยิ้มกะล่อนอย่างมั่นใจ ในอุ้งมือขวาของเขาคือผลึกไข่มุกเหมันต์สะกดวิญญาณที่ส่องแสงสีฟ้าครามเย็นเยียบวูบวาบตลอดเวลา ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนเกิดเป็นฝ้าสีขาวปกคลุมแขนแกร่งของชายหนุ่ม ชายหนุ่มจ้องมองของวิเศษชิ้นนี้แล้วในใจพลันหวนนึกถึงภาพใบหน้าและคำเตือนผ่านกระจกจิตสื่อสารของหลินเสวี่ยเหยาที่พูดคุยกันเมื่อวันก่อน

น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าน่าฟังราวกังวานระฆังแก้วของนางยังคงดังก้องชัดอยู่ในหัวของเขา: *"เจ้าคนหน้าหนาไร้ยางอาย... จงระวังตัวให้ดี หากแผนการบุกบ้าบอนี้พลาดพลั้งจนทำให้ร่างกายของเจ้าต้องบาดเจ็บ หรือเจ้าคิดจะไปแอบสร้างฮาเร็มสตรีอื่นเพิ่มเติมโดยเอาชีวิตไปเสี่ยงภัยจนเดือดร้อน ข้ากลับไปโลกมนุษย์เมื่อใดจะจับเจ้าแช่แข็งให้อดรนทนหนาวไปสามวันสามคืนเชียว!"* รวมถึงคำบ่นงอนแก้มป่องของกู่ชิงชิงระดับยอดยุทธ์ที่ย้ำให้เขาคอยถนอมเนื้อถนอมตัวเอวอันล้ำค่าของตนเองไว้

หลีเฮงหัวเราะกลบเกลื่อนความเสียวสันหลังวูบในจิตใจพลางคิด 'เมียระดับยอดยุทธ์กับระดับสามเอสขู่กันพร้อมเพรียงขนาดนี้ สามีคนนี้จะกล้าปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บหรือแช่แข็งตัวเองได้อย่างไร! ศึกวันนี้ข้าต้องกระตุ้นผลึกไข่มุกนี้และเผด็จศึกราชินียักษ์กู๋เอ๋อร์ให้สำเร็จจงได้!'

ชายหนุ่มหันไปพยักหน้าให้เย่เจาจวินและสืออิงที่คอยควบคุมขบวนรบอยู่ด้านข้าง "เจาจวิน สืออิง เริ่มต้นสั่งปล่อยทัพหน้าได้เลย! เอาอสูรแมลงระเบิดเพลิงกลิ้งนำทางไปก่อน!"

"รับบัญชา!" เย่เจาจวินขยับปีกปีศาจราตรีสีดำขลับพลางสะบัดมือสั่งการทันที

เสียงแตรศึกกระดูกสัตว์ดังหวีดหวิวขึ้น ทันใดนั้น ฝูงอสูรแมลงระเบิดเพลิงร่างกลมป้อมสีเขียวเหลืองนับร้อยตัวพลันหดหัวหดหางม้วนตัวเข้าหากันจนกลายเป็นลูกบอลกลมๆ แล้วกลิ้งทะยานลงจากเนินดินสีส้มเพลิงอย่างรวดเร็วปานลมพายุ พวกมันส่งเสียงกรีดร้องกึกก้องขณะกลิ้งบดขยี้แผ่นดิน ไอความร้อนของกรดเพลิงที่บรรจุอยู่ภายในตัวส่องแสงสีส้มแดงระยิบระยับประดุจฝูงดาวหางสีเลือดพุ่งเข้าใส่กำแพงโล่หินของข้าศึก

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวเมื่ออสูรแมลงระเบิดเพลิงปะทะเข้ากับแนวกำแพงเกราะศิลา แรงระเบิดสะท้อนให้เห็นกรดเพลิงส้มร้อนแรงสาดกระจายตัวออกไปเป็นวงกว้าง ละลายพื้นดินและแผดเผาเกราะหินสีดำของทหารเผ่าศิลาเหล็กจนส่องแสงแดงก่ำด้วยความร้อนสูง แรงปะทะทำให้เกิดเมฆควันไฟและไอความร้อนหนาทึบคละคลุ้งไปทั่วหน้าด่าน ทหารปีศาจเกราะศิลาหลายสิบนายถูกแรงระเบิดฉีกกระชากเกราะแตกกระจาย ทว่าด้วยโครงสร้างแนวรับที่แน่นหนาและอักขระเวทสลักป้องกัน พวกมันยังคงฝืนย่ำเท้าปักหลักตั้งรับไว้ได้ และเริ่มใช้อาวุธค้อนศึกหินยักษ์ทุบสับอสูรหมาป่าสองขาที่วิ่งกวัดแกว่งเล็บเข้าชาร์จประชิดอย่างดุเดือดชุลมุน

แต่ในจังหวะที่สนามรบกำลังชุลมุนและสับสนอยู่นั้นเอง ประตูขนาดยักษ์ของหน้าด่านเหมืองศิลาเหล็กพลันเปิดอ้าออกกว้าง บังเกิดเสียงกลองศึกหนักหน่วงกระทบพื้นดินแตกแยกเป็นริ้วๆ ปรากฏร่างอันสง่างามและน่าเกรงขามก้าวเดินออกมาจากฝุ่นควัน

นางคือ ราชินีกู๋เอ๋อร์ ผู้นำที่แข็งแกร่งที่สุดในเขตเหมืองแร่แห่งนี้!

สตรีผู้นี้มีร่างกายที่อวบอัดสะบึมเต็มพิกัด ผิวเกลี้ยงเกลานุ่มนวลสีน้ำผึ้งสวยเนียนสะท้อนแสงไฟลาวาระยิบระยับ สัดส่วนส่วนเว้าโค้งของนางช่างทรมานหัวใจบุรุษเพศยิ่งนัก สะโพกที่กลมกลึงผายกว้างดั่งผลไม้สุกงอม และหน้าอกหน้าใจขนาดใหญ่ยักษ์แน่นหนาราวภูเขาใหญ่ที่แทบจะดันจนชุดเกราะศิลาสีเทาดำสลักลายโบราณปริแตกออก บนศีรษะประดับด้วยรัดเกล้าหินสีเหลืองทองที่บ่งบอกถึงสายเลือดราชวงศ์เผ่าศิลา มือขวาอันเรียวงามทว่าเปี่ยมด้วยพลังกายภาพขั้นทำลายล้างถือค้อนศึกหินผายักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวนางถึงสามเท่า

ตึง!

กู๋เอ๋อร์เหยียบย่ำเท้าลงบนพื้นดิน แรงกดดันจากพลังปราณระดับสองเอสของนางแผ่พุ่งออกไปโดยรอบราวกับคลื่นสึนามิหินถล่ม นางกวัดแกว่งค้อนศึกยักษ์หมุนวนรอบตัวก่อนจะทุบลงสู่พื้นดินอย่างรุนแรง บังเกิดเสียง เปรี้ยง! แผ่นดินแยกตัวออกเป็นเหวลึกยาวหลายร้อยเมตร ดึงร่างอสูรหมาป่าสองขาหลายสิบตัวตกลงไปสู่ก้นเหวลาวาในพริบตาเดียว!

"พวกเศษขยะนอกรีตคิดจะมาตีกรุงทลายเหมืองแร่ของเผ่าเกราะศิลาเหล็กงั้นรึ!" เสียงหวานทว่าดุดันทรงอำนาจของกู๋เอ๋อร์คำรามลั่น ใบหน้าเนียนสวยสีน้ำผึ้งฉายแววหยิ่งทะนงดุร้ายประดุจแม่สิงโต "หากคิดว่าผ่านกระดูกเหล็กและค้อนศิลาของข้าไปได้ก็จงเข้ามา! ข้าจะทุบพวกเจ้าให้แหลกละเอียดเป็นเม็ดทรายชะล้างธารลาวาให้หมดสิ้น!"

ด้วยการควบคุมและขบวนแนวรับที่กลับมาแข็งแกร่งจากการนำของราชินีกู๋เอ๋อร์ กองทัพของหลีเฮงเริ่มมีสัญญาณชะงักงัน อสูรหมาป่าสองขาไม่สามารถทะลวงแนวป้องกันเกราะหินเข้าไปได้เนื่องจากพลังโจมตีทางกายภาพของพวกมันถูกหักล้างเกือบหมดสิ้น

"แย่แล้วท่านพี่! ยายนั่นทรงพลังเกินไป พลังทุบพื้นของนางทำลายการจัดทัพอสูรหน้าของเราจนปั่นป่วนหมดแล้วเจ้าค่ะ!" สืออิงชี้ให้ดูแนวรบที่กำลังสับสน

หลีเฮงจ้องมองภาพเบื้องหน้า ดวงตาเรียวคมของเขาหรี่ลง ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มกะล่อนอย่างมีเลศนัย 'เอาวะ! ได้เวลาเปิดระบบปั่นประสาทขั้นเทพแล้ว ศักดิ์ศรีอะไรนั่นช่างมันเถอะ ถ้าไม่รีบแก้เกราะของยายนั่น วันนี้ทหารของเจาจวินคงยับเยินแน่'

"เจาจวิน สืออิง เสี่ยวเหลียน คอยคุมแนวรบไว้ให้ดีนะจ๊ะ... สามีคนนี้จะออกไปเบี่ยงเบนสายตาและความสนใจของพวกมันเอง" หลีเฮงหันมาสั่งการสตรีทั้งสามด้วยท่าทางเคร่งขรึมดูจริงจัง

"เดี๋ยวก่อน! เจ้าจะทำอะไร?" เย่เจาจวินร้องห้ามพลางก้าวเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้ด้วยความตระหนก "เจ้ามีพลังปราณเพียงแค่ระดับปราณนักสู้ขั้นสูงสุดเท่านั้น ร่างกายของเจ้าบอบบางยิ่งกว่าเศษหินรอบตัวกู๋เอ๋อร์เสียอีก ข้าไม่ยอมให้เจ้าเอาตัวไปรับค้อนศึกยักษ์นั่นหรอก!"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่! มันอันตรายเกินไป ให้ข้าพ่นใยไหมเพลิงไปดึงรั้งนางไว้ก่อนเถิด!" เสี่ยวเหลียนรีบกล่าวสนับสนุน

หลีเฮงคลี่ยิ้มกว้างอย่างหน้าหนา เอื้อมมือไปลูบแก้มเรียวของเย่เจาจวินและเสี่ยวเหลียนเบาๆ "ไม่ต้องห่วงจ้ะเมียรัก สามีคนนี้มีของวิเศษลับจากระบบที่จะไม่มีวันได้รับบาดเจ็บจากแรงกายภาพอย่างแน่นอน เชื่อมือพี่เถอะ!"

พูดจบ หลีเฮงไม่รอช้า ชายหนุ่มก้าวเดินออกไปด้านหน้าสุดของแนวรบ สองมือยกขึ้นกางออกก่อนจะทำการสลัดและถอดเครื่องป้องกันตัว เสื้อผ้าคลุมไหล่ และเกราะอ่อนชั้นนอกออกจนหมดสิ้นในพริบตาเดียว!

พรึ่บ!

"ว้าย! ท่านพี่! ท่านทำบ้าอะไรของท่านเนี่ย?!" สืออิงเอามือปิดหน้าแต่ก็แอบถ่างนิ้วมองผ่านช่องมือด้วยใบหน้าแดงซ่านจนถึงใบหู เสี่ยวเหลียนอ้าปากค้างจนลืมพ่นใย ส่วนเย่เจาจวินถึงกับกุมขมับบ่นพึมพำว่าสามีหน้าหนาของนางช่างเกินเยียวยาจริงๆ

ร่างกายของหลีเฮงยามนี้แทบจะเปลือยเปล่าล่อนจ้อน มีเพียงสิ่งเดียวที่ปกปิดจุดยุทธศาสตร์สำคัญเบื้องล่างเอาไว้... นั่นคือ กางเกงในมารเรืองแสงสีชมพูสะกดภัย เพียงชิ้นเดียวติดตัว!

วิบวับ! วิบวับ! วิบวับ!

ทันทีที่กางเกงในตัวนี้ถูกเปิดเผยสู่สาธารณชน มันพลันระเบิดแสงสว่างเรืองรองสีชมพูบานเย็นสว่างจ้าสะกดทุกสายตากลางสนามรบ แสงสีชมพูเรืองแสงระยิบระยับส่งประกายรัศมีฟรุ้งฟริ้งลอยล่องไปรอบทิศทาง มันเจิดจ้าและโดดเด่นสว่างโร่จนกระทั่งฝุ่นควันและแสงสีส้มจากลาวาในสนามรบกลายเป็นฉากหลังที่มืดมัวไปถนัดตา ละอองวิบวับรูปหัวใจสีชมพูส่องประกายพริบพราวกระจายออกมาเป็นระลอกคลื่น ทำให้ทุกคนในสนามรบทั้งสองฝั่งต่างพากันหยุดมือจากการฟาดฟันและหันมาเบิกตากว้างจับจ้องมองที่ชายหนุ่มผู้นุ่งกางเกงในเรืองแสงสีชมพูเป็นตาเดียว!

"นั่นมัน... ตัวบ้าอะไรกันวะน่ะ?!" ทหารยักษ์เผ่าเกราะศิลาเหล็กนายหนึ่งอ้าปากค้างจนค้อนศึกหลุดมือตกใส่เท้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว

หลีเฮงเปิดหน้ากากความกะล่อนอย่างเต็มพิกัด ชายหนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายก้าวย่างออกไปข้างหน้ากองทัพศัตรูพร้อมกับผิวปากเป่าปากเสียงดัง "วิ้วๆๆ! ยะฮู้! แม่นางผิวสีน้ำผึ้งสุดสะบึมจ๋า! มองทางนี้หน่อยเร็วจ๊ะ!"

แล้วฉากความกาวระดับตำนานก็เริ่มต้นขึ้น!

หลีเฮงสลัดเอวควงสะโพกหมุนวนเป็นเลขแปดโชว์รอยย่นของกางเกงในมารสีชมพูวิบวับสะท้อนแสง ชายหนุ่มยกมือขึ้นปัดเส้นผมหล่อเหลาพลางส่ายก้นเต้นส่ายตูดดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างยั่วยวนกวนประสาทขีดสุด ท่วงท่าการเต้นของเขาช่างกวนส้นเท้าและไร้ยางอายจนน่ากราบไหว้ เขากระโดดเต้นท่ากบสไลด์เข่าลงบนพื้นดินส่ายบั้นท้ายเด่นชี้ฟ้าพริ้วไหวไปตามจังหวะกลองศึก สะบัดสะโพกกระแทกเป้าสีชมพูเรืองแสงสว่างโร่วิบทวิบวับใส่สายตาของฝ่ายเกราะศิลาอย่างไร้ความเคารพยำเกรงในแสนยานุภาพ

"เข้ามาเลยจ้ะหนูสีน้ำผึ้งสุดแน่น! ค้อนศึกของเจ้าช่างดูใหญ่โตน่าเกรงขามยิ่งนัก แต่จะกล้าทุบกางเกงในนำเข้าสีชมพูเรืองแสงสะท้านปฐพีตัวนี้หรือเปล่าเอ่ย? เข้ามาสิจะตบตูดรอแล้วนะจ๊ะ! แปะๆ!" หลีเฮงส่งสายตาหวานเชื่อมพลางยกมือตบก้นตัวเองเสียงดังแปะๆ ส่ายเอวควงสะโพกต่ออย่างเบิกบานสำราญใจกลางทรายฝุ่นรบ

"กะ... กะ... แก... แก... ไอ้คนไร้ยางอายวิปริตบ้ากาม!!!"

ราชินีกู๋เอ๋อร์ยืนเบิกตากว้างจ้องมองภาพกางเกงในสีชมพูเรืองแสงวิบวับส่ายก้นเต้นแร้งเต้นกาปั่นประสาทเบื้องหน้าด้วยความอัปยศอดสูถึงขีดสุด ใบหน้าเนียนนุ่มสีน้ำผึ้งสวยสะกดตาบัดนี้เริ่มเปลี่ยนสีจากเหลืองนวลเป็นสีดำคล้ำแล้วแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและละอายใจอย่างรุนแรง เส้นเลือดตรงขมับและลำคออวบอิ่มของนางปูดโปนขยับตุบๆ ศักดิ์ศรีอันสูงส่งในฐานะราชินีแห่งเกราะศิลาเหล็กที่สั่งสมมาทั้งชีวิต กลับถูกไอ้มนุษย์กะล่อนหน้าหนานุ่งกางเกงในเรืองแสงสีชมพูมายืนส่ายตูดตบก้นล้อเลียนยั่วยวนอยู่กลางสนามรบต่อหน้าลูกน้องนับพัน!

เส้นสติในสมองของกู๋เอ๋อร์ขาดกระจุยกระเจิงไม่มีชิ้นดี!

"ข้าจะฆ่าแก! ข้าจะบดแกให้กลายเป็นเศษดินป่นละเอียด! ไอ้สารเลวไร้ยางอาย!" กู๋เอ๋อร์แผดเสียงกรีดร้องลั่นจนแผ่นดินสะเทือน ลมปราณเกราะศิลาสีน้ำตาลทองรอบกายระเบิดตัวออกอย่างบ้าคลั่ง

นางละทิ้งหน้าที่การคุมแนวรับ ละทิ้งแผนยุทธศาสตร์ตั้งรับที่มั่น และลืมเลือนระเบียบวินัยทัพศิลาเหล็กไปจนหมดสิ้น สองมือของราชินีสาวแกร่งกระชับค้อนศึกหินผายักษ์แน่น สองเท้าย่ำกระทืบพื้นดินกระโจนตัวลอยขึ้นสู่เวหาพุ่งตรงเข้าใส่หลีเฮงเพียงคนเดียวอย่างบ้าคลั่งไม่ลืมหูลืมตา!

ฟุ่บ! เปรี้ยง!

ค้อนศึกยักษ์ทุบลงตรงตำแหน่งที่หลีเฮงยืนอยู่เมื่อครู่อย่างรุนแรง บังเกิดเสียงระเบิดก้องกังวานและสะเก็ดหินแหลมคมสาดกระจายออกดั่งฝนมีดบิน พื้นดินพังทลายเป็นหลุมยักษ์ลึกหลายสิบเมตร ทว่า... หลีเฮงที่ใช้ทักษะหลบหลีกอันพริ้วไหวควบคู่กับพลังคุ้มกันแรงกระแทกกายภาพเก้าสิบส่วนของกางเกงในเรืองแสงสีชมพู ได้ม้วนตัวหลบฉากออกมาได้อย่างเฉียดฉิว ชายหนุ่มร่วงลงบนพื้นหินกระแทกเบาๆ แต่ด้วยคุณสมบัติพิเศษซับแรงกระแทก เขาจึงเด้งตัวขึ้นมายืนหยัดได้อย่างรวดเร็วโดยไร้รอยขีดข่วน

"ฮ่าๆ! ทุบว่าวไปแล้วจ้ะแม่ยอดรักผิวสีน้ำผึ้งหนานุ่ม! ช้าไปสามก้าวครึ่งนะจ๊ะ!" หลีเฮงผิวปากส่งสัญญาณกวนโทสะต่อ พลางหันหลังส่ายก้นโยกเอวยั่วโมโหอีกรอบ "ตามพี่มาเร็วจ้ะหนูน้อย ค้อนหนักไปหน่อยหรือเปล่าจ๊ะเอวหนาๆ แบบนั้น วิ่งตามพี่ชายกางเกงในสีชมพูคนนี้ให้ทันก่อนเถอะ!"

"ไอ้ตัวเสนียดจัญไรเอ๊ย! อย่าอยู่เลย!" กู๋เอ๋อร์สติหลุดโดยสมบูรณ์ ใบหน้าเนียนสวยที่เคยสง่างามยามนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธจัดและอัปยศ นางควงค้อนยักษ์วิ่งกวดไล่ล่าหลีเฮงอย่างสุดกำลัง ทุกก้าวที่นางย่ำเท้าทุบค้อนศึกสุ่มสี่สุ่มห้าทำให้แผ่นดินด่านหน้าเหมืองพังทลายย่อยยับ

การที่ผู้นำสูงสุดอย่างราชินีกู๋เอ๋อร์ละทิ้งตำแหน่งวิ่งเตลิดเปิดเปิงไล่ล่าชายหนุ่มนุ่งกางเกงในสีชมพู ส่งผลให้แถวแนวรบของกองทัพปีศาจเกราะศิลาเหล็กที่เคยแข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็กพลันสับสนอลหม่านและสลายตัวระส่ำระสายในทันที! ทหารยักษ์เกราะศิลาต่างพากันมองหน้ากันด้วยความสับสนและงุนงงว่าจะวิ่งตามไปปกป้องราชินี หรือจะปักหลังสู้กับฝูงอสูรที่เริ่มล้อมวงเข้ามาใหม่

"ยามนี้แหละ! แนวหลังและขบวนรับของพวกมันพังทลายลงแล้ว! อสูรปีศาจพ่นพิษมารพ่นกรดโจมตีปืนศิลาของมัน! อสูรหมาป่าสองขาทะลวงบุกเข้าไปทางปีกซ้ายขวา!" เย่เจาจวินที่เฝ้ารอโอกาสอยู่ฉวยจังหวะทองสั่งการรุกโจมตีเต็มรูปแบบ

เสียงกรีดร้องและเสียงระเบิดดังระงมขึ้นรอบทิศทาง กองทัพของหลีเฮงบุกจู่โจมขยี้แนวป้องกันเผ่าศิลาเหล็กที่ไร้แกนนำและสับสนระส่ำระสายจนล้มตายแตกพ่ายหนีกระเจิดกระเจิงเข้าไปในถ้ำเหมืองอย่างอลหม่าน

ขณะเดียวกัน หลีเฮงก็กำลังวิ่งล่อตีนนำราชินีกู๋เอ๋อร์เลี้ยวลัดเลาะเข้าไปในเขตหุบเขาด้านข้างที่เป็นจุดดักซุ่มตามแผน ชายหนุ่มกึ่งวิ่งกึ่งเต้นส่ายสะโพกพลางเอี้ยวตัวหลบคมค้อนศึกยักษ์ที่ทุบเฉียดไหล่ไปมาอย่างฉวัดเฉวียน จนกระทั่งล่อกู๋เอ๋อร์เข้ามาถึงก้นโตรกผาแคบๆ ซึ่งรายล้อมด้วยหน้าผาสูงชันไร้ทางหนี

"หมดทางหนีของแกแล้ว ไอ้ตัวลามกวิปริต!" กู๋เอ๋อร์หอบหายใจสะบึมโยน สองตาแดงก่ำจับจ้องหลีเฮงประหนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ นางยกค้อนศึกยักษ์ขึ้นเหนือศีรษะ รวบรวมลมปราณเกราะศิลาสีทองสว่างจ้าบรรจุลงไปในค้อนศึกจนเปล่งรัศมีกดทับรุนแรง แผ่นดินใต้เท้าของหลีเฮงเริ่มทรุดตัวแตกร้าว

หลีเฮงไม่รอช้า ชายหนุ่มรวบรวมลมปราณในร่างและใช้นิ้วมือขวากดบีบกระตุ้นของวิเศษผลึกไข่มุกเหมันต์สะกดวิญญาณในอุ้งมือด้วยตนเองอย่างสุดกำลัง!

"ผลึกเหมันต์สะกดวิญญาณ... สำแดงฤทธิ์!" หลีเฮงคำรามลั่น

ฟู่...! เปรี้ยง!

ทันใดนั้น พลังปราณไอเย็นระดับยอดยุทธ์อันหนาวเหน็บหนาแน่นของกู่ชิงชิงที่เก็บกักอยู่ในไข่มุก ประสานกับลมปราณเหมันต์บริสุทธิ์ของหลินเสวี่ยเหยา พลันระเบิดแตกตัวออกเป็นพายุน้ำแข็งสีฟ้าครามแสนบ้าคลั่งพวยพุ่งกระจายออกจากผลึกไข่มุกในมือหลีเฮง! พลานุภาพความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านปกคลุมหุบเขาทั้งสายในชั่วพริบตา ปะทะเข้ากับร่างกายและอาวุธเกราะศิลาของกู๋เอ๋อร์อย่างจัง

กู๋เอ๋อร์ที่เพิ่งผ่านศึกหนักตัวร้อนระอุและเกราะหินสลักอักขระเวทของนางเพิ่งปะทะกับกรดไฟของอสูรระเบิดเพลิงมาอย่างรุนแรง เมื่อเจอกับคลื่นความเย็นสุดขั้วฉับพลันระดับยอดยุทธ์ที่แผ่พุ่งจากน้ำมือของหลีเฮงโดยตรง ผิวเกราะศิลาสีเทาดำที่ร้อนผ่าวของนางพลันเกิดการหดตัวอย่างรุนแรงฉับพลัน บังเกิดเสียง เปี๊ยะ! เปี๊ยะ! เปี๊ยะ! ดังก้องสะท้านหุบเขา

รอยแตกร้าวเป็นริ้วๆ พลันลุกลามไปทั่วชุดเกราะหินของนางดั่งใยแมงมุม เกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าครามเกาะกุมแน่นหนาขึ้นตามรอยแตก แผ่ไอเย็นซึมลึกเข้าสู่ผิวเนื้อสีน้ำผึ้งแสนเนียนนุ่มจนร่างอวบอัดสะบึมของนางถึงกับสั่นสะท้านสะทึก ขาเรียวงามไร้เรี่ยวแรงก้าวเดิน ค้อนศึกหินผายักษ์ในมือของนางเย็นจัดจนจับตัวเป็นน้ำแข็งหนาทึบและติดตรึงอยู่กับพื้นหิน ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่กระเบียดนิ้วเดียว!

"หนาว... หนาวเหลือเกิน... นี่มันพลังบ้าอะไรกัน..." กู๋เอ๋อร์ครางเสียงสั่นสะท้านฟันกระทบกันกึกๆ ดวงตาเรียวสวยมองผลึกไข่มุกสีฟ้าครามในมือหลีเฮงด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นอย่างแท้จริง

หลีเฮงถือผลึกไข่มุกน้ำแข็งที่ยังคงแผ่ประกายไอเย็นเบาบางก้าวเดินเข้าหานางอย่างเชื่องช้าในชุดกางเกงในสีชมพูเรืองแสงระยิบระยับ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกะล่อนเจ้าเล่ห์ดุจมารร้าย พลางเอื้อมมือซ้ายดึงขวดน้ำมันมะพร้าวสวรรค์ออกมาจากระบบอย่างเงียบงัน...

"เอาล่ะจ้ะราชินีผิวสีน้ำผึ้งแสนงาม... เกราะหินแสนแกร่งของเจ้าเปราะบางร้าวรานหมดแล้ว ให้สามีคนนี้ช่วยนวดละลายคลายหนาวและเปิดชีพจรสวาทสยบใจดื้อรั้นของเจ้าด้วยเถอะนะจ๊ะ!"

สนามรบเบื้องหลังยังคงส่งเสียงระเบิดก้องกังวานและไฟลาวาพุ่งสูง แต่ในโตรกผาด้านข้าง แสงสีชมพูเรืองแสงวิบวับสว่างโร่กลางสนามรบยังคงนำพาราชินีสะบึมผู้น่าสงสารก้าวเข้าสู่อ้อมอกและการนวดบำบัดอันแสนลึกล้ำของหลีเฮงต่อไปอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง!