ศาสตราจารย์ฮารุเป็คนเรียบร้อยเช่นนั้นใช่หรือไม่? เขาเป็คนดีมากเป็เื่ปกติที่จะมีคนชอบ
ยูคาริยักไหล่ขึ้น “จริงๆ แล้วฉันเดาว่าคุณ้าที่จะถามใช่หรือไม่?”
“ฉันฟังอยู่!” ศาสตราจารย์ฮารุลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นักศึกษาชายมองไปที่พื้นด้วยความรักอย่างลึกซึ่งแสดงออกทางดวงตาของเขา
ในความเป็จริงยูคาริไม่มั่นใจว่าเป็เขาแต่อะไรที่ทำให้นักศึกษาคนนี้สารภาพรักกับศาสตราจารย์ฮารุ และเธอก็เสียชีวิต ฉันไม่รู้ว่าควรสงสัยใครแต่ที่แน่ๆ ฆาตกรไม่ใช่นักศึกษาชายคนนี้อย่างแน่นอน เขาจึงสารภาพรักสำเร็จเขาจะฆ่าผู้หญิงที่เค้ารักได้อย่างไร?
ไม่นานเขาก็ลงมาชั้นล่างนักศึกษาชายยังคงยืนจ้องมองไปที่เส้นสีขาวของร่างบนพื้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจหรือสงสัยในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาแสดงออกแบบนี้ทำไม?เห็นได้ชัดว่าการตายของศาสตราจารย์ฮารุมีผลกระทบต่อตัวเขาและความรู้สึกเป็อย่างมากเขาสารภาพรักได้ไม่นานและศาสตราจารย์ฮารุตอบรับที่จะเป็แฟนกับเขา และศาสตราจารย์ฮารุก็เสียชิวิตไปก่อนวันที่จะเริ่มต้นด้วยซ้ำ
ศาสตราจารย์ฮารุลอยลงมาอยู่ตรงหน้าของเขาในไม่ช้าน้ำตาของเขาก็ไหลรินออกมาอย่างพลั่งพลูด้วยความเสียใจอย่างที่สุด
การร้องให้นี้เป็สิ่งที่ไม่ดีิญญาผีไม่มีพลังงาน เป็เพียงวัตถุที่ควบแน่โดยความหลงใหลหลังความตายน้ำตาก็เหมือนเื คนที่มีชีวิตจะตายถ้าพวกเขาเสียเืมากเกินไป และิญญาผีจะสลายไปอย่างถาวรถ้าพวกเขาเสียน้ำตามากเกินไป!
“ศาสตราจารย์ฮารุอย่างร้องให้!” ยูคาริเริ่มเป็กังวลแต่เธอปลอบโยนใครไม่เป็เนื่องจากเธออยู่ตัวคนเดียวมาโดยตลอดทำได้แค่บอกว่าอย่าร้องให้ แต่ศาสตราจารย์ฮารุร้องให้มากขึ้นเรื่อยๆสภาพร่างกายของศาสตราจารย์ฮารุกำลังโปร่งใส แต่นี่ไม่เป็การไปยมโลก แต่จะเป็การหายไปอย่างสมบูรณ์
เมื่อเห็นว่าศาสตราจารย์ฮารุไม่สามารถหยุดร้องให้ตามคำปลอบได้เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากคิดหาวิธีอื่น เธอเดินตรงไปที่นักศึกษาชายคนนั้น พูดะโดังๆ ออกมา “ศาสตราจารย์ฮารุไม่ฆ่าตัวตาย!”
นักศึกษาบริเวณนั้นใและมองหน้ายูคาริคนดังของมหาวิทยาลัยขึ้นด้วยความประหลาดใจ“เธอฆ่าตัวตายไม่ได้!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้น้ำตาของศาสตราจารย์ฮารุก็ยิ่งไหลออกมาอย่างมีความสุขแล้วเธอจะฆ่าตัวตายไปทำไม!
ยูคาริรู้สึกปวดหัวและเครียดมากขึ้นทำไมศาสตราจารย์ฮารุถึงร้องให้มากขั้นเรื่อยๆ และรีบพูดต่อว่า“ตำรวจตัดสินให้เป็การฆ่าตัวตาย ไม่มีใคร้าช่วยศาสตราจารย์ฮารุตามหาฆาตกรหรือ?”
“ทำไมคุณไม่ทำอะไรเลยล่ะ!” แต่ตำรวจตัดสินและไม่มีหลักฐานอะไรฉันจะหาฆาตกรได้อย่างไร นักศึกษาะโด้วยความโกรธ พวกเขาขึ้นไปบนดาดฟ้าเพื่อหาหลักฐานแต่อย่างไรก็ตามพวกเค้าเป็แค่นักศึกษาและไม่มีเบาะแสอะไรเลย เขาจะหาหลักฐานได้อย่างไร
“ฉันมีเบาะแสแต่คุณต้องบอกฉันก่อนว่า..คุณชอบศาสตราจารย์ฮารุได้อย่างไรและวันที่คุณสารภาพเป็อย่างไรบ้าง!” ในที่สุดคำพูดของยูคาริก็ดึงความสนใจของศาสตราจารย์ฮารุได้เธอร้องไห้เงียบๆ เบาลงและหยุดในที่สุด เมื่องมองไปที่นักศึกษาชายโดยมีดวงตาแห่งความรักส่องประกายในดวงตาของเขาเธอก็อย่างรู้เหมือนกันว่าเขาเริ่มสนใจในตัวศาสตราจารย์ฮารุั้แ่เมื่อไหร่
นักศึกษาชายรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินคำว่ามีเบาะแสเมื่อถูกว่าถามว่าเขาชอบศาสตราจารย์ฮารุอย่างไร เขารู้สึกละอายใจเล็กน้อยอย่างไรก็ตามเมื่อได้ยินว่าวันนั้นเขาสารภาพอย่างไร เขารู้สึกประหลาดใจและพูดตะกุกตะกัก: “วันนั้นคุณรู้ได้อย่างไรว่าจะสารภาพอย่างไร?”
ยูคาริแอบมองหน้าศาสตราจารย์ฮารุและเห็นเธอมองไปที่นักศึกษาชายด้วยใบหน้าที่เขินอายเธอโล่งใจและในที่สุดก็ไม่ร้องไห้ และอธิบายให้นักศึกษาชายว่า : จริงๆแล้วศาสตราจารย์ฮารุกับฉันเราสื่อสารถึงกันตลอด เธอบอกฉันว่าเธอมีความสุขมากและกำลังจะเริ่มออกเดท ดังนั้นฉันคิดเช่นเดียวกับคุณ..ศาสตราจารย์ฮารุไม่สามารถฆ่าตัวตายได้!”
นักศึกษาชายมองไปที่ยูคาริอย่างสงสัยและถามอย่างไม่แน่ใจ:แล้วคุณรู้ไหมว่าฉันชื่อะไรเรียนสาขาไหน วันนั้นสารภาพกี่โมง!” จะเห็นได้ว่านักศึกษาชายไม่ไว้ใจยูคาริในสายตาของเขายูคาริไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีมีชื่อเสียงไม่ดี คนอย่างเธอจะเป็เพื่อนกับคนรักของฉันได้อย่างไร?
ฉัน้าพิสูจน์! ยูคาริมองไปที่ศาสตราจารย์ฮารุด้วยความรู้สึกผิดเธอกระพริบตาให้อย่างมีนัย เพื่อให้เธอบอกในคำถามนั้น!
ศาสตราจารย์ฮารุอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขันโดยคิดไม่ถึงว่ายูคาริจะมีอารมณ์ขึ้นมาทันทีกับคำพูดของเขา.. หลังจากนั้นไม่นานเธอก็กระแอมในลำคอและพูดกับยูคาริ: “คันทาโร่แผนกภาษาเยอรมัน สารภาพตอน 7.00 น. ตอนเช้าในสวนสาธารณะใกล้โรงอาหาร”
คำตอบนั้นถูกต้องหมด!
คันทาโร่แทบจะไม่เชื่อตัวเองว่าหญิงอย่างยูคาริจะเป็เพื่อนกับคนรักของเธอแต่เธอพูดถูก ชื่อไม่ใช่เื่ใหญ่ใครๆ ก็อาจรู้ได้ แต่เธอบอกถึงเวลาและสถานที่ที่สารภาพรักถูกถ้าหวานใจเธอไม่ได้บอก แล้วเธอจะรู้ได้อย่างไร?
ในตอนนี้คันทาโร่ต้องเชื่อเขาเม้มริมฝีปากแน่น และจ้องไปที่ยูคาริ..สักพักและในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะเชื่อเธอแต่เขาก็มีข้อสงสัย : “ปัญหาของคุณ..เกี่ยวข้องกับฆาตกร?”
ยูคาริแตะที่จมูกของเธออย่างเชื่องช้าเธอจะบอกความจริงกับคันทาโร่ได้อยางไร่..บอกว่าเธอถามโดยเจตนาเพื่อไม่ให้ศาสตราจารย์ฮารุร้องไห้ได้อย่างไรแต่ก็ยังไม่เหตุผลที่ดี “คุณสารภาพแค่ว่าศาสตราจารย์ฮารุประสบอุบัติเหตุเบาะแสใดๆก็ข้ามไปไม่ได้ ฉันสงสัยว่าจะเป็ผู้หญิงที่ชอบคุณหรือไม่ก็คนที่รู้ว่าคุณชอบศาสตราจารย์ฮารุและก็รู้ว่าคุณ้าที่จะสารภาพรักนั่นคือเหตุผลที่....”
ใบหน้าของคันทาโร่เปลี่ยนเป็ซีดในทันทีถ้าเป็เช่นนั้นก็คงไม่ใช่เื่ที่เขาฆ่าคนรักของเขา ความจริงที่โหดร้าย ทำให้เขายากที่จะยอมรับเช่นกัน
เมื่อเห็นท่าทางเ็ปของเขายูคาริก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและตบไหลของคันทาโร่อย่างปลอบโยน “อย่าคิดมาก! นี่เป็เพียงแค่การคาดเดาเท่านั้น...”
เมื่อเห็นสีหน้าเ็ปของคันทาโร่ศาสตราจารย์ฮารุก็รู้สึกเศร้าใจมากเขาอดไม่ได้ที่จะภาวนาในใจว่าฆาตกรจะไม่ได้เริ่มต้นเพราะเขา
คันทาโร่กำหมัดแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง“ศาสตราจารย์ฮารุเคยมาสอนที่ชั้นเรียนของฉันเพื่อรับ่ต่อ ฉันตกหลุมรักเธอั้แ่แรกเห็นเธอเป็คนอ่อนโยน ใจดี และสวยงาม เธอเหมือนเทพธิดาและลงมาอยู่โลกของฉันแต่เธออายุมากกว่าฉัน เธอเป็ถึงศาสตราจารย์ และมีคนรักและสนใจในตัวเธอมากมายฉันไม่มั่นใจว่าเธอจะชอบฉันได้อย่าไร ด้วยการสนับสนุนจากเพื่อนของฉันฉันสามารถรวบรวมความกล้าและสารภาพรักกับเธอ”เมื่อพูดถึงเื่นี้คันทาโร่มีสีหน้าที่มีความสุข เขาไม่เคยคิดว่าศาสตราจารย์ฮารุจะยอมรับเขา
ศาสตราจารย์ฮารุนั่งฟังอยู่ข้างๆรู้สึกะเืใจมากและมองไปที่คันทาโร่ด้วยความรักใครและกล่าวว่า “จริงๆ แล้วฉันจำเขาได้ั้แ่เมื่อวันแรกที่มารับ่สอนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้
ทั้งสองคนมีความประทับใจซึ่งกันและกันั้แ่แรกพบมันคือพรหมลิขิต!
แต่ก็น่าเสียดาย....
ยูคาริปิดปากของเธออย่างใ! “เมื่อคุณสารภาพว่ามีใครอยู่ใกล้ๆ?”