ระยะห่าง
นับจากวันนั้นตะวันก็พยายามทำตัวปกติทั้งๆที่ในใจมันไม่ปกติมีคำถามมากมายในใจ เช่น ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนั้นเป็อะไรกับพี่ปราบของเขาดูเขาสองคนสนิทสนมกันมาก แถมพี่ปราบก็ดูจะเอ็นดูและอ่อนโยนกับเธอมากๆพูดก็เพราะ คือให้พูดอย่างไรล่ะ เวลาพี่ปราบอยู่กับผู้หญิงคนนั้นคือฟีลแฟนเลยหละ แต่เวลาที่อยู่กับเขามันฟีลพี่ชายกับน้องชายชัดเจนมากทั้งคำพูดคำจาถ้าตบหัวเตะตูดได้พี่ปราบของหนูก็คงทำไปแล้ว เฮ้อ!ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ช่างหัว ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของเรามันก็พี่น้องมาตลอดเหอะ ถึงพี่ปราบจะมีแหย่มีหยอดให้หนูใจสั่นบ้าง ออกอาการห่วงหวงหนูบ้างมันก็คงเป็เื่ปกติของพี่น้องแหละ มั้ง?
ส่วนปราบเองก็ไม่ใช่จะไม่รู้สึกว่าคนน้องเปลี่ยนไป จากที่น้องเป็คนพูดมากเจื้อยแจ้วได้ทุกเื่แต่ตอนนี้คนน้องกลับดูเงียบๆถึงจะยังทำอาหารกับขนมมาให้เขาทุกวันก็เหอะ
"มึงเป็อะไรทำไมดูเงียบๆ"
"หนูก็ปกตินะไม่ได้เป็อะไร จะจับผิดอะไรหนูอีกล่ะ" หนูพยายามทำเสียงให้ดูร่าเริง
"ป้าวว แต่กูว่ามึงแปลกๆแต่ถ้ามึงบอกว่ามึงปกติกูก็จะเชื่อ"
หนูจะทำอย่างไรดีนะไม่อยากเป็แบบนี้เลย มันดูไม่ใช่หนูเลย หนูตัวจริงต้องสดใสร่าเริงเฟรนด์ลี่ขี้เล่นดูเท่ห์ๆสิ ไม่ได้การละหนูต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
หลายวันต่อมา
ก็อก ก็อก หนูเข้าไปนะพี่ปราบ แกร๊กก !!
"เอ่อ ขอโทษครับไม่คิดว่าพี่ปราบจะมีแขก"
เปิดไปเจอสาวน้อยหน้าตาน่ารักคนเดิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของพี่ปราบ ซึ่งปกติพี่ปราบไม่เคยให้ใครเข้ามาในนี้นอกจากเขากับพี่จิ๊บ ???
"เอ๋..อ้อน้องชายพี่ปราบนี่เอง:( ไม่เป็ไรค่ะแพรวไม่ใช่แขก.. พี่ปราบให้แพรวมานั่งรอในนี้น่ะค่ะพอดีพี่ปราบติดคุยธุระกับลูกค้าอยู่" เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มสดใสมาให้
"อ๋อ ครับ" หนูไม่รู้จะพูดอะไร แล้วต้องทำตัวอย่างไร อึดอัดจัง!
แกร๊กก!
"อ้าว!นั่นไงพี่ปราบมาพอดีเลย พี่ปราบคะน้องชายของพี่มาหา" เธอหันไปบอกพี่ปราบพร้อมกับยิ้มหวานไปให้
"ตะวันเอาข้าวมาส่งให้พี่น่ะครับ เดี๋ยวน้องแพรวอยู่ทานข้าวกับพี่นะ.. ตะวันทำอาหารอร่อยมาก" พี่ปราบหันไปบอกเธอคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"ตะวันเดี๋ยวมึงตั้งโต๊ะเผื่อน้องแพรวด้วยนะเดี๋ยวกูขึ้นไปหยิบของ้าแป๊บนึง"
"ตะวัน ตะวัน!มึงได้ยินกูป่าวเนี่ย" หนูเหมือนจิตล่องลอยออกจากร่างได้แต่ยืนนิ่งๆเหมือนโดนสาปจนพี่ปราบเขย่าแขนเรียกจิตถึงเข้าร่าง
"เอ่อ ขะ ขอโทษพอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย งั้น!เดี๋ยวนะ_เอ่อผมไปตั้งโต๊ะให้เลยนะครับ"
"แพรวไปด้วยค่ะ"
"เอ่อ ดะ..ได้ครับ"
ระหว่างช่วยกันจัดโต๊ะแพรวก็ชวนผมคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด เธอน่ารักสดใสมากในความรู้สึกหนูและก็คงในความรู้สึกของพี่ปราบของหนูด้วย ?..ไม่สิ! ต่อไปหนูคงพูดว่าพี่ปราบของหนูไม่ได้อีกแล้วล่ะ :((
"ตะวัน ตะวันอายุเท่าไรแพรวว่าเราน่าจะอายุเท่ากันนะ"
"ผม 21 แล้วคุณแพรว_"
"ไม่ต้องเรียกคุณสิ เรียกแพรวเฉยๆก็พอเรารุ่นเดียวกันนะ คิคิ"
"โห ตะวันทำอาหารเก่งจังไหนจะขนมอีกตะวันชอบทำอาหารเหรอ"
"ผม.."
"เรา หรือไม่ก็ ตะวัน"
"ครับ..?"
"แทนตัวเองว่าเราหรือไม่ก็ตะวัน แพรวว่าน่ารักดีเพราะมันดูสนิทกันมากกว่าเพราะต่อไปเราก็จะเป็ญาติกันแล้ว"
"ยะ..ญาติ"
"อืมม ญาติกัน คิคิ"
"พร้อมกินข้าวกันหรือยัง อ้าว!ทำไมมีข้าวแค่ 2 จานล่ะ.." พี่ปราบเอ่ยถามผมทันทีที่หย่อนก้นลงนั่ง
"เอ่อ นะ ผม หมายถึงวันนี้ผมมีนัดกับเพื่อนๆทำรายงานน่ะกะว่าเอาข้าวมาส่งพี่ปราบแล้วก็จะกลับเลย แล้วอีกอย่างผมจะมาบอกว่าคะ_"
กึกก! พี่ปราบยกมือขึ้นเป็เชิงบอกให้หนูหยุดพูดก่อน เมื่อแพรวเข้ามาเกาะแขนแล้วทำท่าทางอ้อนๆเหมือนจะขออะไรสักอย่าง
เหมือนโดนหยิกที่หัวใจ เจ็บ! สงสัยหนูต้องไปให้คุณหมอตรวจหัวใจบ้างแล้วหละว่าเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจดวงน้อยของหนูกันแน่บางที หนูอาจจะเป็โรคหัวใจโดยไม่รู้ตัว!
"เอ่อ ถ้างั้นนะ.. ผมขอตัวก่อนเดี๋ยวเพื่อนๆจะรอนาน" ผมบอกพี่ปราบก่อนจะหันไปบอกแพรว "เราไปแล้วนะแพรวไว้ค่อยคุยกันใหม่นะพอดีเรามีธุระน่ะ"
"อ้าวว..นึกว่าตะวันจะกินข้าวด้วยกัน งั้นค่อยคุยกันนะตะวัน บ่ายยย"
แพรวบอกหนูพร้อมกับยกมือบ๊ายบ่ายให้กับหนู หนูส่งยิ้มกลับไปให้แล้วเดินออกมาเลยโดยไม่ได้หันมองพี่ปราบอีกเลย
หนูขี่รถออกมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เจ็บแปล๊บที่หัวใจพร้อมกับขอบตาที่ร้อนผ่าว ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาเป็ทาง ฮึกก อึก บ้าจริง!หนูร้องไห้เหรอเนี่ย ร้องทำไมกันพี่ชายหนูกำลังจะมีแฟนหรืออาจจะมีนานแล้วแต่หนูไม่รู้! หนูไม่รู้อะไรเลย ที่ผ่านมาหนูเข้ามาดูแลพี่ปราบเพราะความสงสารและเป็ห่วงบวกกับความรู้สึกผิดที่พี่สาวคนสวยของหนูทิ้งพี่ปราบไป ตะ..แต่วันนี้หนูคงไม่จำเป็อีกต่อไปแล้วอีกไม่นานเขาสองคนก็คงจะตบจะแต่งกันเพราะแพรวบอกว่าต่อไปเราต้องเป็ญาติกันแล้ว พี่เขามีคนดูแลแล้วน้องชายจำเป็แบบหนูคงหมดหน้าที่สินะ.. :(( นี่หนูดีใจจนร้องไห้เลยเหรอ..
หนูชะลอรถพร้อมกำแบรกจอดชิดกับขอบทาง ขับต่อไม่ไหว ตัวสั่น มือสั่น ขาสั่นน้ำตาก็ไหลไม่หยุด..
"ฮึกก ฮืออ อึกก ฮือออ.." หนูปิดหน้าร้องไห้เสียงดังสะอึกสะอื้นจนตัวโยน ร้อง ร้องให้พอ ร้องให้หายอัดอั้นแล้วต่อไปหนูจะไม่ร้องอีก หนูจะกลับมาสดใสเหมือนเดิมจะเป็คนที่หล่อเท่ห์ของสาวๆเหมือนเดิมให้ได้
ไป!น้องนมชมพูกลับบ้านของเรากันพี่ตะวันคนนี้จะซิ่งน้องนมชมพูให้สาวๆข้างทางมองจนเหลียวหลังไปเลย!!
TBC.
84
