ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

        สำหรับเรื่องที่ป่วยเป็นภาวะสูญเสียการสื่อความปฏิกิริยาของจี้ทิงดูสงบมาก ราวกับว่าสิ่งที่คุณหมอวินิจฉัยเป็นเพียงไข้หวัดธรรมดา

        บางทีอาจเป็นเพราะหลายปีมานี้เขาคุ้นชินกับการเยียวยาตัวเองมานานจี้ทิงจึงมองว่าการที่พูดไม่ได้เป็นเพียงปัญหาของชิ้นส่วนเล็กๆชิ้นหนึ่งที่เกิดขัดข้อง หรือแม้กระทั่งเขายังคิดว่า ในอนาคตถ้าเขาไม่อยากคุยกับใครก็ไม่ต้องหาข้ออ้างอื่นแล้ว

        คุณหมอวางกระดาษและปากกาตรงหน้าเขาแล้วเอ่ยว่า“อุปสรรคทางการสื่อสารที่เกิดจากสาเหตุทางจิตใจแบบนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ยาต้องรอให้ใจเราพร้อมแล้วมันจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง อย่าไปบังคับตัวเองเลยครับทำตัวตามสบาย บางทีถ้าคุณไม่ไปจดจ่อกับมัน อาการอาจจะหายเป็นปลิดทิ้งเลยก็ได้”

        จี้ทิงพยักหน้าสื่อว่าเขาเข้าใจแล้ว

        คุณหมอแทบไม่เคยพบคนไข้ที่สงบนิ่งขนาดนี้มาก่อนจึงถามว่า “คุณยังมีอะไรอยากถามอีกไหมเขียนลงในกระดาษก็ได้นะครับ”

        จี้ทิงหยิบปากกาแล้วเขียนคำว่าขอบคุณหนึ่งประโยค

        คุณหมอยิ้ม“ดีครับ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรคุณก็กลับห้องพักฟื้นเถอะไว้ค่อยมาตรวจตามนัดภายหลัง”

        เมื่อออกมาจากห้องตรวจจี้ทิงปฏิเสธรถเข็นของพยาบาล ก่อนจะเดินไปที่ม้านั่งด้านนอกเพียงลำพัง

        เขานั่งอยู่ครู่หนึ่งเรียบเรียงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ในหัวจี้ทิงถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว ไอหมอกจางๆ จากลมหายใจค่อยๆสลายไปในอากาศอย่างช้าๆ

        “จี้ทิง!”

        เสียงตวาดดังขึ้นทันทีเขาจึงหันไปมองตามสัญชาตญาณ จี้เยี่ยนจื๋อก้าวยาวๆ มาหยุดตรงหน้าเขา

        “ใครอนุญาตให้นายออกมาเดินเพ่นพ่านกัน รู้ไหมว่าฉันตามหานายมานานแค่ไหน!”

        จี้ทิงเผยอริมฝีปากเขานึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดไม่ได้ จึงเอื้อมมือไปคลำกระเป๋าเสื้อ

         [จริงสิ... โทรศัพท์ของฉันยังถูกยึดไว้ที่เขตทหารนี่นา]

        หน้าอกของจี้เยี่ยนจื๋อกระเพื่อมขึ้นลงในใจทั้งโกรธทั้งร้อนรน จึงคว้าข้อมือของจี้ทิงไว้ “กลับไปกับฉันก่อน”

        ผิวที่เย็นเยียบแนบกับฝ่ามือเขาขมวดคิ้วแน่นพลางดึงคนให้เดินกลับ “นายมานั่งข้างนอกทำไมตัวเองก็ยังไม่หายดี อยากเป็นหวัดอีกหรือไง ไม่เคยทำให้สบายใจเลยสักวันดีแต่สร้างความวุ่นวายให้คนอื่น!”

        จี้ทิงขัดขืนข้อมือทันทีแถมยังถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

        จี้เยี่ยนจื๋อหันกลับมาใบหน้าของเขาบึ้งตึง “ทำไมพูดแค่นี้ก็โกรธแล้วรึไง?”

        จี้ทิงพูดไม่ได้จึงได้แต่ชี้ไปที่เขา แล้วชี้ไปยังประตูใหญ่ของโรงพยาบาล

        ความหมายชัดเจนว่าให้เขาไปเสียแต่จี้เยี่ยนจื๋อกลับพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “นายชี้อะไรกันฉันไม่รู้เรื่อง”

         [จี้เยี่ยนจื๋อจงใจชัดๆ]

        จี้ทิงผ่อนลมหายใจแล้วเดินไปยังอาคารผู้ป่วยเอง

        จี้เยี่ยนจื๋ออ้าปากอยากจะเรียกให้หยุดแต่สุดท้ายกลับหยิบโทรศัพท์ออกมา

        “เลี่ยวข่าย จี้ทิงกลับไปแล้ว นายคอยดูเขาเข้าห้องพักฟื้น” พูดจบ เขาก็เสริมอีกประโยค “อย่าให้เขาจับได้ล่ะ”

        “ครับ”

        เมื่อจี้ทิงกลับมาถึงห้องพักฟื้นเขาก็หาของในห้อง พอเปิดตู้ พยาบาลคนหนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา

        “คุณจี้ทิง รบกวนตามฉันมาหน่อยค่ะ”

        จี้ทิงเดินตามเธอออกไปถึงเคาน์เตอร์พยาบาลอีกฝ่ายเข้าไปในห้องทำงานหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา

        “ในนี้คือของใช้ส่วนตัวของคุณ ก่อนหน้านี้มีคนฝากให้เราเก็บรักษาไว้คุณลองตรวจดูว่าของถูกต้องไหม”

        จี้ทิงเปิดกล่องในนั้นมีเสื้อผ้า โทรศัพท์มือถือ และของอื่นๆ ที่พกติดตัวในวันนั้น

        เขาพยักหน้าให้พยาบาลอีกฝ่ายจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ “รบกวนคุณเซ็นชื่อลงตรงนี้ค่ะ”

        หลังจากเซ็นเสร็จจี้ทิงก็อุ้มกล่องกลับห้องพักฟื้น

        ...

        ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่าเลี่ยวข่ายโทรหาจี้เยี่ยนจื๋อ

        “ประธานจี้ครับ คุณชายรองเพิ่งเดินเรื่องออกจากโรงพยาบาลตอนนี้ออกจากประตูโรงพยาบาลไปแล้วครับ”

        จี้เยี่ยนจื๋อเงียบไปสองสามวินาทีแล้วพูดว่า“นายขับรถตามเขาไป จนกว่าเขาจะถึงบ้าน”

        พอนั่งบนรถแท็กซี่จี้ทิงคิดจะส่งข้อความหาสวีเหริน แต่โทรศัพท์แบตหมด

        หลังจากถึงบ้านเขาชาร์จแบตโทรศัพท์ก่อน จากนั้นไปหยิบเสื้อผ้าในตู้เข้าห้องน้ำ

        จี้ทิงอาบน้ำเสร็จออกมากำลังจะหยิบไดร์เป่าผม เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนั้นเขาก็สาวเท้าไปเปิดประตู พอเปิดออก สวีเหรินก็โถมตัวเข้าใส่ทันทีกระแทกจี้ทิงจนถอยหลังไปสองก้าว

        “ฮือๆๆ อาจารย์จี้... ผมกลัวแทบตาย... ฮึก ในที่สุดคุณก็... ฮือกลับมาแล้ว...”

        จี้ทิงตบหลังเขาเบาๆไม่ได้พูดอะไร

        พอสวีเหรินอารมณ์สงบลงบ้างก็สูดน้ำมูกพลางคลายแขนออก “ทำไมไม่กี่วันนี้คุณถึงผอมลงขนาดนี้อาหารที่ฝ่ายความมั่นคงไม่อร่อยเหรอครับ?”

        จี้ทิงยกมือสื่อให้เขารอสักครู่หันไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ พิมพ์ข้อความไม่กี่คำ

         [ผมมีภาวะสูญเสียการสื่อความชั่วคราว พูดไม่ได้ แต่ผมไม่เป็นไรไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ]

        สวีเหรินอ่านไปน้ำตาเม็ดโตก็ไหลออกมา“อาจารย์จี้... พวกเขา... พวกเขาทำร้ายคุณใช่ไหม...”

        จี้ทิงทั้งขำทั้งอ่อนใจการทรมานเพื่อเค้นความลับถูกสั่งห้ามไปกี่ปีแล้ว ต่อให้คนพวกนั้นจะเลวร้ายแค่ไหนก็คงไม่กล้าขัดต่อกฎหมายอย่างซึ่งหน้าหรอก

        เขาพิมพ์ข้อความส่งให้สวีเหรินอีกประโยค[ตอนนี้ผมต้องการของสองสามอย่าง รบกวนคุณช่วยออกไปซื้อให้หน่อยได้ไหม?]

        สวีเหรินพยักหน้าอย่างแรงคว้าแขนเสื้อเช็ดหน้า “คุณบอกมาเลยครับผมจะรีบออกไปซื้อเดี๋ยวนี้”

        จี้ทิงพิมพ์รายการสิ่งของลงไปคิดๆ ดูแล้วเพิ่มไปอีกสองอย่าง แล้วส่งเข้ามือถือของสวีเหริน

        “อาจารย์จี้ งั้นผมไปซื้อของก่อนนะครับคุณต้องการอะไรเพิ่มส่งวีแชตบอกผมได้ตลอดเลย”

         [ขอบคุณครับ]

        เมื่อมองสวีเหรินเข้าลิฟต์ไปจี้ทิงจึงปิดประตู

        ตอนนั้นเพื่อช่วยตัวเองให้รอดพ้นเขาพูดในห้องขังเดี่ยวไปมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการดัดแปลงหั่วจินหมายเลข 5หรือเทคโนโลยีเครื่องบินแจ้งเตือนภัยรุ่นใหม่ แต่เขาก็พูดแค่ทฤษฎีซึ่งเปรียบเสมือนการให้เบ็ดตกปลาแต่ไม่ได้สอนวิธีตกปลา ทว่าต่อให้เป็นเพียงทฤษฎีก็เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจจากกระทรวงอุตสาหกรรมป้องกันประเทศและสถาบันวิจัยหลักๆได้แล้ว

        เขาคาดว่าช่วงนี้คงไม่สงบแน่จึงตัดสินใจเตรียมตัวแต่เนิ่นๆ

        ...

        ถึงแม้จี้ทิงจะคิดไว้แล้วว่าต้องมีคนมาหาแน่ๆแต่คิดไม่ถึงว่าคนแรกที่มาจะเป็นเจ้าของร้านอาหาร

        เช้าวันต่อมาพอเขาเปิดประตู ก็ต้องชะงักไป

        “เสี่ยวทิง” เสิ่นมู่หลานยิ้มตาหยีพลางชูถุงในมือพูดอย่างกระตือรือร้น “ฉันเอาอาหารเช้ามาส่ง”

        จี้ทิงยกไอแพดในมือขึ้นเขาไม่ต้องลงมือพิมพ์ แต่ตัวอักษรก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอเองว่า[จี้เยี่ยนจื๋อไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ]

        “ฉันจะมาหาตาหน้าบูดนั่นทำไม เขาไม่ได้น่าเจอเลยสักนิด”

        พูดจบเสิ่นมู่หลานก็เบียดตัวเข้ามาอย่างคุ้นเคยแล้ววางถุงเก็บความร้อนลงบนโต๊ะในห้องนั่งเล่น

        “ดูสิ นี่คือไข่ตุ๋นกุ้ง แพนเค้กผัก แล้วก็ซุปมิโสะ” เขาชี้ไปที่กล่องใส่ซุปพูดอย่างจริงจัง “ซุปนี่นายต้องลองนะ ถึงจะใช้ผงชงเอาแต่ฉันชงได้อร่อยกว่าคนอื่นแน่นอน”

        จี้ทิงเริ่มไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจึงยกไอแพดขึ้นอีกครั้ง [คุณเสิ่น คุณมาหาผมมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?]

        “เอ๊ะ?” เสิ่นมู่หลานหรี่ตาลง ทำท่าทางสนใจมาก“เจ้านี่มหัศจรรย์จริงนะมันสามารถซิงค์คำพูดในสมองนายออกมาได้เลยเหรอ?”

        เคอร์เซอร์บนหน้าจอกะพริบ[เสิ่นมู่หลาน...]

        เสิ่นมู่หลานมองตัวอักษรข้างบนอยู่นานโดยไม่ขยับเงยหน้าขึ้นยิ้มให้จี้ทิง “นายรู้ไหมเพื่อนายแล้ว จี้เยี่ยนจื๋อถึงกับต่อยฉินไจ้เย่เลยนะ”