ณ ห้องโถงบ้านสกุลกู้
หยวนเหล่าเอ้อร์และจ้าวซื่อวางถ้วยน้ำชาที่กู่ซื่อรินให้ลงบนโต๊ะเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้แล้วเอ่ยถามว่า “ฉินเจียกง ฉินเจียมู่ระหว่างทางภรรยาข้าเล่าให้ฟังหมดแล้วบุตรชายของพวกท่านไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้ท่านดูถูกเ้าหกของพวกเราใช่หรือไม่ พวกท่านคิดจะข้ามแม่น้ำเสร็จก็รื้อสะพานทิ้ง[1] เช่นนั้นหรือ!” โทสะในน้ำเสียงของหยวนเหล่าเอ้อร์ไม่ใช่น้อยเลย
“ไม่ใช่ พวกเราไม่ได้คิดเช่นนั้นพวกเราชื่นชอบเ้าหกอย่างมาก” กู่ซื่อรีบโบกมือปฏิเสธเป็พัลวัน
“เช่นนั้นท่านหมายความว่าอย่างไร”หยวนเหล่าเอ้อร์จ้องมองสองสามีภรรยาสกุลกู้ด้วยสีหน้าขึงขังท่าทางและกลิ่นอายเหมือนกำลังหาเื่คนอื่นไม่มีผิด
หยวนเหล่าเอ้อร์มีชื่อเสียงไม่ดีในหมู่บ้านคนในหมู่บ้านล้วนไม่มีใครอยากยุ่งกับเขา ฉายานักเลงอันดับหนึ่งมิได้มาเพราะอาศัยฝีปากในการโม้หากแต่ได้มาเพราะอาศัยฝีมือล้วนๆ
“ฉินเจียกง ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไปฟังข้าพูดก่อน” กู้ซิ่วไฉเหลือบมองภรรยาผาดหนึ่ง กระแอมสองสามทีถึงค่อยเอ่ยว่า“ที่บุตรชายข้าพูดมาใช่ว่าไม่มีเหตุผล แม้เขาจะฟื้นแล้วแต่ทว่าขาทั้งสองข้างยังคงพิการถึงแม้ท่านหมอจะบอกว่าไปหาหมอที่มีชื่อเสียงในหัวเมืองอาจช่วยรักษาจนหายดีได้แต่เขาได้ปรึกษากับแม่ของเขาแล้ว ยังรู้สึกว่าหากให้เ้าหกแต่งงานกับเขาต่อย่อมเป็การทำให้เ้าหกเสียเวลา”
“นั่นก็แปลว่าพวกท่านคิดจะขับไล่เ้าหกของเราออกจากบ้านมิใช่หรือบัณฑิตอย่างท่าน ยามพูด พูดเสียดูดี หากยามปฏิบัติกลับปฏิบัติอย่างไร้คุณธรรม!”เพิ่งจะสิ้นประโยคของกู้ซิ่วไฉ จ้าวซื่อโต้กลับออกมาทันควัน
“พวกเรามิได้จะขับไล่เ้าหกออกจากบ้านแต่้ารับเ้าหกเป็บุตรบุญธรรมต่างหากต่อไปหากขาของอวี้เอ๋อร์หายดี สามารถสอบเข้ารับราชการได้ ถึงยามนั้นถ้าเ้าหกยังคงยินดีที่จะแต่งพวกเราก็จะเตรียมสามสื่อหกพิธีการ[2] รับเ้าหกเป็ภรรยาของอวี้เอ๋อร์
“แต่ถ้าหากขาของอวี้เอ๋อร์ไม่หายดี ขณะที่เ้าหกเติบใหญ่ถึงวัยสมควรออกเรือนพวกเราก็จะหาบัณฑิตที่เก่งกว่าอวี้เอ๋อร์ให้แต่งกับเ้าหก ส่วนสินเดิมก็จะเตรียมไว้ให้เช่นกัน” กู่ซื่อรีบกล่าวอย่างร้อนรน
“แล้วพวกท่านคิดจะเตรียมสินเดิมให้เท่าใด”จ้าวซื่อเอ่ยถามออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายของสองสามีภรรยากู้มิค่อยแข็งแรงในเมื่อบอกว่าจะเตรียมสินเดิมให้ เช่นนั้นก็ต้องบอกกล่าวมาให้ชัดเจน
กู่ซื่อหันไปมองหน้าสามีครั้นเห็นสามีผงกศีรษะถึงค่อยเอ่ยว่า “พวกเราในเวลานี้มิได้มีเงินทองมากมายฉะนั้นคงต้องเอาจากสินเดิมของข้ามาให้ ซึ่งข้าจะให้พวกท่านเก็บเอาไว้” กล่าวจบก็หยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมาเปิดแล้วยื่นออกไป
นั่นมันสร้อยคอทองคำมิใช่หรือ!
ไม่เพียงแค่นี้ข้างใต้สร้อยคอทองคำยังมีกำไลเงินกำไลทองอย่างละสองวง ปิ่นปักผมทองสองอันปิ่นปักผมเงินหกอัน นอกจากนี้ยังมีต่างหูอีกหลายคู่
จ้าวซื่อลอบกลืนน้ำลายขณะที่ในใจคิดว่าเครื่องประดับในกล่องนี้หากรวมดูแล้วจะมีราคาเท่าใดกันนะแต่ด้วยสติปัญญาของนางจึงไม่อาจคำนวณออกมาได้ ได้แต่หันไปมองผู้เป็สามี
หยวนเหล่าเอ้อร์ไม่อาจละสายตาจากเครื่องประดับที่อยู่ในกล่องได้เช่นกันเขาใช้เวลาอยู่นานกว่าจะละสายตาไปทางอื่น ก่อนเอ่ยถามออกไปว่า“เวลานี้เ้าหกอยู่ที่ใด บอกตามตรงข้าไม่อยากพานางกลับบ้านพวกท่านน่าจะทราบดีว่ายามที่เ้าหกอยู่ที่บ้านสกุลหยวนมิได้มีชีวิตที่สุขสบายนัก ด้วยเพราะบ้านใหญ่ประคบประหงมแต่เ้าใหญ่เมื่ออยู่ที่นั่นเ้าหกจึงเป็ดังคนรับใช้ของนางก็ไม่ปาน
“เช่นนั้นแล้วข้ามิขอปิดบังเหตุผลที่ยินยอมให้เ้าหกแต่งงานเพื่อขจัดอัปมงคล ประการแรกคือก่อนหน้านี้บุตรชายท่านได้ช่วยชีวิตเสียวเป่าของสกุลหยวนเอาไว้บ้านใหญ่ไม่มีมโนธรรมในใจ แต่ข้าจะเป็อย่างพวกเขาไม่ได้เลยอยากให้เ้าหกอยู่ที่นี่นางจะได้มีชีวิตที่สุขสบาย ใครใช้ให้นางมีพ่อกับแม่ที่ไม่ได้เื่อย่างพวกข้าเล่าคนที่ไม่เป็โล้เป็พาย รู้จักแต่หาเื่ผู้อื่นไปวันๆ”
การที่หยวนเหล่าเอ้อร์พูดเช่นนี้ทำให้สองสามีภรรยารู้สึกแปลกใจไม่น้อยนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าพูดข้อเสียของตนเองให้พวกเขาฟัง ขณะเดียวกันก็กลับทำให้รู้สึกนับถือใต้หล้านี้จะมีกี่คนที่ยอมรับข้อเสียของตนออกมาตามตรงกับผู้อื่น ที่สำคัญคือพวกเขารู้สึกซาบซึ้งในความรักที่ทั้งคู่มีต่อเ้าหกอย่างมากลำพังแค่เื่นี้สองสามีภรรยาสกุลหยวนก็สามารถเอาชนะคนในหมู่บ้านได้แล้ว
สำหรับคนในหมู่บ้านหยวนเหล่าเอ้อร์อาจจะเป็นักเลงอันดับหนึ่งทว่าในสายตาพวกเขายามนี้หยวนเหล่าเอ้อร์กับจ้าวซื่อคือบิดามารดาซึ่งมีความรักต่อบุตรที่ใหญ่ยิ่ง
“พวกเราเองก็้าให้เ้าหกอยู่ที่นี่เช่นกันหากพวกท่านยินยอมต่อไปภายภาคหน้าเมื่อถึงเวลาที่เ้าหกต้องแต่งงานออกเรือนก็ให้ใช้ที่นี่เป็บ้านเดิมหากพวกเราอยู่ไม่ถึงวันนั้นข้าก็จะสั่งให้อวี้เอ๋อร์เป็คนจัดงานแต่งที่มีหน้ามีตาให้แก่นางแทนพวกเราเอง”กู่ซื่อยิ้มปีติยินดี นางเองก็ตัดใจให้เ้าหกกลับไปสกุลหยวนไม่ลงเช่นกันนางมีแต่บุตรชายที่ผ่านมาจึงอยากได้บุตรสาวน่ารักสักคนมาโดยตลอด
“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” คู่สามีภรรยาทั้งสองสกุลได้ร่วมพูดคุยเื่พิธีแต่งงานของเ้าหกในอนาคตครั้นคุยเสร็จหยวนเหล่าเอ้อร์กอดกล่องเครื่องประดับพร้อมกับเอ่ยถามหาบุตรสาวกับเ้าของบ้านเพื่อจะได้เอากล่องเครื่องประดับนี้ไปให้นางเก็บเอาไว้ หากให้เขานำกลับไปสกุลหยวนด้วยได้ถูกบ้านใหญ่มาแย่งเอาไปแน่แต่เื่นี้เขามิได้พูดออกไป
สองสามีภรรยากู้ในยามนี้ให้รู้สึกว่าหยวนเหล่าเอ้อร์หาใช่นักเลงอันดับหนึ่งของหมู่บ้านไม่แต่คือบุคคลที่น่าคบหาที่สุดในหมู่บ้านต่างหาก แม้ภายนอกจะดูเลวร้าย ทว่าภายในกลับใจดีมีเมตตาเป็คนที่ดีมากคนหนึ่ง
หยวนเหล่าเอ้อร์ที่กลายเป็คนดีในสายตาของสองสามีภรรยากู้ไปแล้วในเวลานี้ยิ้มกว้างอย่างปรีดาอยู่ในใจบุตรสาวกลายเป็บุตรบุญธรรมของสกุลกู้ สามีในอนาคตต้องเป็คนมีฐานะอย่างแน่นอนทีนี้เขาที่เป็บิดาก็จะพลอยสบายไปด้วย การค้าครั้งนี้นับว่าคุ้มค่า จะน่าเสียดายก็แต่เขาไม่ได้ทรัพย์สินของสกุลกู้มาเท่านั้น
ทันทีที่หยวนเหล่าเอ้อร์เดินเข้ามาในบริเวณส่วนของห้องพักก็ะโเรียกบุตรสาวเสียงดัง
ภายในห้องทิศตะวันตกเ้าหกนอนทับอยู่บนตัวกู้อวี้อย่างมีความสุข ผิดกับตัวคนที่ถูกทับซึ่งในเวลานี้มีสีหน้าเ็าดุจน้ำแข็งเขาพยายามจะผลักเด็กหญิงบนตัวออก แต่จนใจที่ร่างกายมีเรี่ยวแรงไม่เพียงพอแรงผลักอันน้อยนิดนี้จึงทำได้แค่ทำให้เ้าหกรู้สึกคันๆ เท่านั้น
“พ่อของเ้ากำลังเรียกหาเ้าอยู่”กู้อวี้กัดฟันเอ่ยอย่างอดทนอดกลั้น
“เช่นนั้นเดี๋ยวข้าค่อยมาหาท่านใหม่ระหว่างที่ข้าไม่อยู่พี่ชายต้องคิดถึงข้าด้วยนะ”เ้าหกหอมแก้มชายหนุ่มเป็การประทับตรา ก่อนจะปีนลงจากเตียงแล้ววิ่งออกจากห้องไป
พี่ชายที่หน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้ย่อมต้องได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีถึงจะถูกผ้าห่มที่ใช้อยู่เนื้อผ้าหยาบกระด้างยิ่งนางคงต้องคิดหาวิธีหาเงินเพื่อมาซื้อผ้าไหมคุณภาพดีเยี่ยมที่สุดมาทำผ้าห่มให้พี่ชายเสียแล้วและต้องซื้อแก้วซึ่งทำจากหยกมาไว้ให้พี่ชายดื่มน้ำ ซื้อตะเกียบเงินสำหรับกินข้าว ซื้อช้อนทองไว้สำหรับดื่มน้ำแกงแล้วก็ต้องซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้พี่ชายด้วย ต้องซื้อใหม่หมดท่านพ่อท่านแม่บอกว่าสกุลกู้ฐานะร่ำรวยมิใช่หรือไฉนถึงให้พี่ชายใช้ชีวิตอย่างน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้ดูท่าแล้วสกุลกู้น่าจะมีฐานะกว่าสกุลหยวนของนางแค่เล็กน้อยเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นก็ยังนับว่าฐานะยากจนอยู่ดี
นางเป็สตรีจะใช้ของไม่ดีหรือฐานะไม่ดีหน่อยก็ไม่เป็ไรแต่กับพี่ชายนั้นจะเป็เช่นนี้ไม่ได้ ไม่เป็ไร เวลานี้พี่ชายมีนางอยู่ทั้งคนเช่นนั้นจะคอยเลี้ยงดูพี่ชายเองเ้าหกคิดด้วยใบหน้ากระตือรือร้น
หลังจากประตูปิดลงกู้อวี้หลับตาพร้อมกับลอบผ่อนลมหายใจออกมาจากนั้นยกมือเช็ดเหงื่อที่ผุดซึมออกมาตามหน้าผาก สีหน้าดูอึมครึมประหนึ่งท้องฟ้ายามที่ฝนใกล้จะตกเ้าหกเพิ่งจะออกจากห้องไปได้ไม่นาน สามพี่น้องสกุลกู้ก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง
กู้เอ้อร์หลาง “ท่านพี่ มีข่าวดีกับข่าวร้ายท่านอยากฟังข่าวใดก่อน”
กู้อวี้ใช้สายตาเย็นเยียบจ้องมองไปยังน้องชายคนรองซึ่งมีรูปร่างอวบอ้วนทำให้เ้าตัวไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป กล่าวว่า“ข่าวดีคือท่านพ่อท่านแม่กับบิดามารดาของเ้าหกตกลงกันแล้วว่าจะไม่ให้เ้าหกแต่งกับท่านแต่จะรับนางเป็บุตรสาวบุญธรรมแทน!”
“ส่วนข่าวร้ายคือนางจะยังคงอยู่ที่บ้านของเรา ท่านแม่ยังยกสินเดิมส่วนหนึ่งของตัวเองให้แก่นางสกุลหยวนช่างหน้าไม่อายเหลือเกิน!” กู้ซานหลางกล่าวเสริม
กู้ซื่อหลางหงึกๆพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ใช่ หน้าไม่อาย!”
กู้อวี้ฟังแล้วขมวดคิ้วมุ่น ไฉนท่านพ่อท่านแม่ถึงทำเื่ไม่เหมาะสมเช่นนี้ได้ในเมื่อไม่ได้แต่งงานกัน อีกทั้งเ้าหกก็มีบิดามารดา แล้วเหตุใดยังให้นางอาศัยอยู่ที่นี่ต่อไปอีก?
[1]ข้ามแม่น้ำเสร็จรื้อสะพานทิ้งอุปมาถึงเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้วก็เขี่ยคนที่ช่วยเหลือตนทิ้ง
[2]สามสื่อหกพิธีการเป็พิธีการแต่งงานแบบจีนโบราณ สามสื่อหมายถึงเทียบสามแบบ อันได้แก่ เทียบหมั้นเทียบสินสอด และเทียบเชิญเ้าสาว ส่วนหกพิธีการหมายถึงพิธีทั้งหก ได้แก่ ทาบทามถามชื่อ ดูความสมพงศ์ หมั้น ดูฤกษ์ และรับตัวเ้าสาว
8K
