ครู่ต่อมา
สีเทาพากรองแก้วเดินไปหาต้นฟ้าทะลายโจรที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับธารน้ำตกมากนักที่นี่แทบจะเป็เวิ้งของต้นสมุนไพรชนิดนี้ก็ว่าได้
“เก็บไปให้หมดเลยนะแม่หญิงเวลาข้าไม่สบายแม่ข้าจะได้หาไปให้ข้ากินไม่ได้”
เ้ากระรอกน้อยเดินวนไปวนมาอยู่ข้างๆหญิงสาวไม่ห่างไปไหนทั้งยังอยากให้เธอนั้นเก็บเ้าสมุนไพรนี้ให้หมดไปให้รู้แล้วรู้รอดเพราะเวลาไม่สบายแม่เ้าตัวจะได้ไม่ต้องหาสมุนไพรขมๆแบบนี้มาให้ตนเองกินอีก
“ไม่ได้หรอกสีเทาแก้วจะเก็บแค่พอใช้เท่านั้นหากสัตว์ตัวอื่นป่วยแล้วเค้าจะกินอะไร”
กรองแก้วยิ้มอ่อนรู้สึกเอ็นดูเ้ากระรอกตัวกลมนี้ไม่น้อย
“แม่หญิงช่างจิตใจดียิ่งนักข้าชักชอบแม่หญิงเสียแล้ว”
กระรอกตัวกลมะโมาเกาะที่ไหล่มนของหญิงสาวพร้อมทั้งซบหน้ากลมๆให้หญิงสาวได้รับัันุ่มจากขนปุยๆของเ้าตัว
“.อืมม...”
กรองแก้วละมือน้อยจากการเก็บสมุนไพรยกขึ้นมาลูบหัวเ้ากระรอกน้อยที่กำลังทำท่าทางออดอ้อนเบาๆทั้งยังคิดในใจว่าสัตว์ที่นี่แทบจะไม่มีกลิ่นสาปของความเป็สัตว์เลยสักนิดแถมมักจะมีกลิ่นหอมอ่อนๆที่สูดดมแล้วรู้สึกสดชื่นอีกด้วยเธอไม่ได้คิดไปเองทั้งปักษาหรือกุญชรสีเผือกก็มีกลิ่นแบบนี้เช่นกันนับว่าเป็เื่ที่น่าประหลาดใจสำหรับเธออยู่มาก
“แก้วเก็บพอแล้วแก้วไปก่อนนะขอบคุณสีเทามากๆ..แก้วยังอยู่ที่กระท่อมของปักษาจนกว่าปักษาจะหายดีถ้าสีเทามาแถวนี้อีกก็ไปหาแก้วได้เลย”
เมื่อเก็บสมุนไพรได้ปริมาณตามที่้าแล้วกรองแก้วจึงเตรียมตัวกลับเพราะต้องรีบนำสมุนไพรนี้ไปให้ปักษามือน้อยค่อยๆอุ้มเ้าตัวกลมที่อยู่บนบ่าไว้บนต้นไม้ก่อนจะเอ่ยลาเพื่อนใหม่ที่พึ่งรู้จักกัน
“เช่นนั้นข้าจะไปหาแม่หญิงทุกวันเลย”
กรองแก้วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มยินดีหากสีเทาจะไปหาก่อนจะรีบหันหลังกลับเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะกลับไปที่กระท่อมโดยเร็ว
กรองแก้วกลับมาถึงกระท่อมน้อยเธอก็รีบก่อฟืนไฟต้มน้ำร้อนเพื่อต้มยาให้กับคนที่นอนป่วยอยู่ข้างในเนื้อตัวหญิงสาวตอนนี้เปรอะเปื้อนมอมแมมเพราะรีบหาฟืนให้ทันใช้ด้วยที่กองอยู่ใต้ถุนกระท่อมนั้นหมดแล้ว
“.โอะ.โอ้ยย..เฮ้อทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้นะเรา”
มือน้อยกำผ้าผืนเล็กไว้ทั้งสองข้างก่อนจะยกหม้อต้มสมุนไพรเดือดๆลงมาพักไว้ข้างเตาแต่ด้วยความที่รีบร้อนจึงทำให้หูหม้อนั้นหลุดมือไปข้างหนึ่งซ้ำน้ำที่พึ่งจะเดือดก็ลวกมือจนแดงเห่อขึ้นมาอย่างฉับพลัน
แต่นั่นก็ไม่ใช่เื่ที่หญิงสาวจะเสียเวลาหาเื่ทำแผลที่มือได้แต่รีบเทยาใส่ถ้วยรีบเอาไปให้ปักษาก่อนที่เขานั้นจะเป็อะไรไปมากกว่านี้
“ปักษา...ถึงขนาดไม่รู้ตัวเลยหรอ”
กรองแก้วรีบเดินถือถ้วยยาเข้ามาด้านในเธอค่อยๆปลุกคนตัวโตที่นอนหลับตานิ่งให้ลุกขึ้นมากินยาแต่ดูท่าว่าเขาจะไม่ยอมตื่นง่ายๆ
“ปักษา..ปักษา..ค่อยๆดื่มนะคะ”
ร่างบางค่อยๆใช้เรี่ยวแรงที่มีอยู่ขยับร่างใหญ่ให้ชันหัวขึ้นนอนบนตักเธอและค่อยๆป้อนยาเข้าปากของเขาหวังว่ายาถ้วยนี้จะช่วยบรรเทาอาการไข้ของปักษาได้ไม่มากก็น้อย
หลายชั่วโมงต่อมา
“ยานี้ไม่ได้ผลกับคุณหรือยังไงกันนะปักษา”
แม้จะผ่านการกินยามาหลายชั่วยามแล้วก็ตามแต่ดูท่าว่าไข้ของปักษานั้นแทบจะไม่ลดลงเลยกรองแก้วจึงต้องรีบหาผ้าหาน้ำมาเช็ดตัวให้กับเขา
“อืมม..”
มือน้อยบิดผ้าขาวบางผืนน้อยพอหมาดเมื่อกำลังจะยื่นไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้กับร่างใหญ่เธอก็เกิดอาการชะงักงันหน้าแดงเล็กน้อยเพราะสายตาของเธอตอนนี้จะต้องจับจ้องไปแทบจะทุกส่วนของร่างใหญ่อย่างใกล้ชิด
กล้ามเนื้อที่เป็มัดผุดผ่องราวกับไม่ใช่คนป่าคนดงทำให้หญิงสาวเกิดการประหม่าและไม่ค่อยกล้าที่จะมองเต็มตาสักเท่าไรแต่อย่างไรหน้าที่เช็ดตัวร่างใหญ่ตอนนี้ก็ไม่พ้นเธอจึงทำได้แต่หลับตาบ้างลืมตาบ้างขณะเช็ดตัวให้กับเขา
จวบจนเวลาเย็นแม้จะเช็ดตัวป้อนยาให้ปักษาเป็ระยะก็แล้วแต่ดูท่าว่าปักษานั้นจะไม่มีท่าทีว่าอาการจะดีขึ้นแม้แต่น้อย
“แก้วจะช่วยคุณยังไงดีคะ”
กรองแก้วได้แต่นั่งกอดเข่าถอนหายใจเบาๆข้างๆคนตัวโตที่นอนไม่รู้เื่รู้ราวไม่รู้ว่าสมุนไพรที่เธอคิดว่าจะทำให้ปักษานั้นอาการไข้ทุเลาลงนั้นได้ผลกับตัวเขาหรือไม่หรือต้องใช้สมุนไพรชนิดใดกันตอนนี้เธอมืดไปแปดด้านแล้ว
“แม่หญิง..แม่หญิง..”
“..อ้าวสีเทายังไม่กลับไปอีกหรอแม่ไม่ว่าหรือไง”
ร่างบางผุดลุกชะเง้อมองลอดหน้าต่างเพราะจำได้ว่าเสียงนี้เป็เสียงของสีเทาและก็เป็เ้ากระรอกตัวกลมจริงๆ
“ข้ากลับไปแล้วแม่ข้ารู้ว่าท่านปักษาป่วยเลยให้ข้ามาช่วยดูแล”
สีเทารีบกระโจนรอดหน้าต่างเข้ามาเกาะที่ไหล่มนของหญิงสาวเช่นเดิมที่เป็ที่ที่เ้ากระรอกน้อยชอบจะอยู่บนนี้
“อย่างนั้นหรอขอบใจมากนะสีเทา”
ริมฝีปากบางอวบอิ่มค่อยคลี่ยิ้มออกได้บ้างเมื่อมีสีเทามาคอยช่วยดูแลปักษาอีกแรง
“ตอนนี้ท่านปักษาเป็อย่างไรบ้าง”
ดวงตากลมโตของเ้ากระรอกน้อยมองไปที่ร่างใหญ่ที่นอนไร้สติด้วยท่าทีแปลกใจเพราะน้อยครั้งนักที่ปักษาจะป่วยหนักเช่นนี้
37
