END เกมหัวใจร้ายรัก [ พู่ไหม ]

ความคิดของกงจักรถูกอยู่หนึ่งประการ นั่นคือชมพูรักออกจากบ้านไปพบปถวีแต่มันก็เป็นเวลาในช่วงเย็น หลังจากที่หล่อนแวะไปหาบิดาที่โรงแรมหากไม่พบ...หล่อนจึงกลับไปที่บ้าน ป้าหวานโผเข้ากอดหล่อน ทั้งสองกอดกันแน่นโดยไม่มีคำพูดใด

            ห่างกันเพียงข้ามวันข้ามคืนแต่หัวอกของผู้ใหญ่ที่เปรียบเสมือนหนึ่งมารดา กลับสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับว่าจากนานลับเป็นแรมเดือน

                ชมพูรักเองก็ไม่ต่างกันยามที่ป้าหวานลูบที่แผ่นหลัง หล่อนรับรสสัมผัสของความโอบอ้อมอารีแผ่ซ่านไปทั่วร่างแล้วน้ำตาก็พังทำนบกั้นจนไหลทะลัก

                หญิงสาวได้แต่ครางเสียงสั่น“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยคะป้าหวาน”

                “ป้าเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้คุณหนูหรอก แต่ป้าอยากให้คุณหนูอดทน”

                ป้าหวานดึงร่างของชมพูรักให้เข้ามาในรั้วบ้านหลังจากวิ่งโร่ออกไปรับตั้งแต่เมื่อเห็นก้าวลงจากรถแท็กซี่...หล่อนเดินตามแรงจูงมือของหญิงวัยกลางคนมองรอบรั้วอาณาเขตบ้านที่อยู่มานานหลายปีดีดัก นึกแล้วก็อดใจหายวาบไม่ได้ความผูกพันกับสถานที่ มันฝังอยู่ในความรู้สึก เมื่อยามพรากจากแม้จะไม่ใช่เป็นการถาวร แต่หล่อนกลับรู้สึกเหมือนว่ามันห่างไกล จนไม่อาจกลับมาบ้านหลังนี้ได้อีก

                “หนูแวะไปหาคุณพ่อที่โรงแรมมา แต่เขาบอกว่าคุณพ่อออกไปข้างนอกยังไม่กลับลองโทรเข้ามือถือ แต่ก็ปิดเครื่อง”

                หล่อนลงนั่งที่ม้าไม้ท่อนยาวซึ่งต่อเป็นม้านั่งวางแท่นไว้ระหว่างต้นเสา “หนูเป็นห่วงคุณพ่อจังค่ะป้าหวาน”

                “ห่วงตัวเองเถอะ ป้าว่าหนูดูเซียวไปเยอะ ได้กินอิ่มนอนหลับบ้างไหมอยู่ที่บ้านโน้น” คนถามเอ่ยเบา

                คนตอบเองก็เสียงเครือขึ้น“ไม่มีที่ไหนอยู่สบายเท่ากับอยู่บ้านของเราหรอกค่ะป้า”

                ป้าหวานเข้าใจความรู้สึกแต่ก็คงยากเกินกว่าที่หล่อนจะช่วยเหลือ สิ่งที่พอทำได้ก็คือคำปลอบโยน “ตั้งแต่คุณหนูเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าไปวันก่อนคุณชัยก็ไปจัดการเรื่องเงินทอง...แต่เคลียร์กันยังไงอันนี้ป้าไม่รู้หรอกรู้แค่ว่าเรียบร้อยดีอย่างที่พ่อหนูบอก แต่จบเรื่องนั้นพ่อหนูก็คงมาทุกข์ใจเรื่องของหนูไม่น้อย เพราะกินข้าวก็น้อยลงแล้วก็นั่งอยู่แต่ในห้องทำงาน”

                “พ่อเข้าไปทำอะไรในห้องทำงานคะป้า”

                “ป้าเห็นพ่อหนูดูแต่รูปถ่ายที่อยู่ในกรอบบ้าง อยู่ในอัลบั้มรูปบ้างท่านคงนึกเสียใจและรู้สึกผิดมั้งคะที่ทำให้คุณหนูของป้าต้องเจอเรื่องโชคร้ายแบบนี้”

                คุณชัยชิดอยู่ในห้องทำงานเกือบทั้งวันหลังจากเลิกงานที่โรงแรม เขาเองก็ไม่มีแก่ใจบริหารงานเสียเท่าไหร่เงินก้อนที่ได้ก็จัดการไปจ่ายให้เสี่ยพนมตามสัญญาและแบ่งจ่ายส่วนที่เหลือเป็นสามส่วนใหญ่ๆนั่นคือก้อนแรกนำไปเข้าคงคลังในบัญชีของธุรกิจส่วนที่สองก็เก็บไว้ในบัญชีธนาคารของลูกสาวและส่วนที่สามซึ่งเขาตั้งใจไว้ทีแรกจะเก็บไว้เป็นส่วนตน เขาก็เปลี่ยนใจนำไปรวมกันในบัญชีของชมพูรัก

                เขาเป็นหนี้ชีวิตหล่อนเงินก้อนที่ได้ไม่อาจทดแทนสิ่งใดได้อีกแล้ว เพราะการสูญเสียลูกสาวเพื่อแลกกับเงินก้อนโต นอกจากขายศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เขายังย่ำยีศักดิ์ศรีของลูกผู้หญิงที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน...หนักไปกว่านั้นก็คือเขาผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับภรรยาก่อนตาย

                ในวันหนึ่งๆคุณชัยชิดจึงจมอยู่กับภาพถ่ายแห่งความหลังภาพตั้งแต่ครั้งพ่อแม่ลูกยังอยู่เป็นครอบครัว หัวเราะหัวใคร่อย่างมีความสุขภาพเด็กน้อยยิ้มหวานคลอเคลียยังฉายชัดในทุกขณะที่มือเลื่อนเปิดไปยังแต่ละหน้าในอัลบั้ม ราวกับว่าลูกสาวตัวน้อยๆยังมีชีวิตโลดแล่นอยู่ไม่ห่าง

                น้ำตาลูกผู้ชายอาบเป็นสายอยู่ท่ามกลางเงาสลัวรางภายในห้องทำงาน ดวงตาพร่าเลือนเพราะน้ำตาของพ่อซึ่งคงต้องรู้สึกผิดต่อลูก ไปจนวันตาย

                ป้าหวานเล่าไปก็สะอึกสะอื้น...ดังนั้นชมพูรักจึงไตร่ตรองในขณะที่มองหน้าคนชิดใกล้ดั่งญาติ แล้วก็บอกกับตนเองในใจ

                ต่อไปนี้ฉันจะต้องเข้มแข็งฉันจะไม่ยอมแพ้ในโชคชะตา ฉันจะไม่ร้องไห้อีก!

            แล้วหล่อนก็ฝืนยิ้มเป็นครั้งแรกได้เต็มรอย “ป้าไม่ต้องห่วงหนูนะคะ หนูสัญญาว่าหนูจะเข้มแข็ง”

                หญิงสองวัยนั่งถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่ครู่ใหญ่ชมพูรักก็ขอเข้าไปในห้องนอน หล่อนกลับมาที่บ้านก็เพื่อจะกลับมาเอารูปถ่ายครอบครัวนำไปใส่กรอบตั้งไว้ที่หัวเตียงในห้องนอนใหม่อย่างน้อยเวลาได้เห็น...ก็จะได้มีความรู้สึกว่า ตนเองยังเป็นลูกของพ่อยังเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน

                ชมพูรักกำลังจะกลับเพราะเห็นว่าเย็นพอสมควร แล้วก็สั่งป้าหวานไว้ ถ้าพ่อกลับมาให้โทรบอกหล่อนบ้าง...หล่อนอยากจะคุยกับบิดา

                แต่พอเดินมาถึงประตูรั้ว“คุณหนูจะกลับยังไงคะเดี๋ยวป้าไปตามแท็กซี่ที่ปากซอยให้”

                “ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า สมัยเด็กๆหนูก็เดินเข้าออกซอยนี้ประจำ” กำลังล่ำลากัน พอดีกับที่มีรถยนต์ยุโรปกลางเก่ากลางใหม่สีดำสนิทเข้ามาจอดเทียบที่ริมรั้ว

                ชมพูรักคุ้นตากับรถคันนี้เป็นอย่างดีแต่นึกไม่ถึงว่าจะเจอเขาที่บ้าน ครั้นชายหนุ่มลงมาจากรถ หญิงสาวจึงรู้แล้วว่าทำไมชายหนุ่มผู้นี้ถึงมาหาหล่อนที่บ้านได้ถูก

                เสียงของนิดามาก่อนตัว“กำลังจะออกไปไหนเหรอชมพู”

                ปถวีซึ่งลงมาทีหลังยืนเกาะขอบประตูรถ เขาถอดแว่นตาสีชาพร้อมกับยิ้มกว้างมันเป็นยิ้มของผู้ชายที่หล่อนเคยประทับใจมาแล้วครั้งหนึ่งแต่มันก็เป็นแค่ความปลาบปลื้มธรรมดา หาใช่คนที่หล่อนเกือบจะเปิดประตูหัวใจไม่!

                วันนี้ชมพูรักจึงได้พบกับปถวีอีกครั้งในรอบเดือนที่หล่อนคอยหลบหน้าหลบตาเขามาตลอดเป็นการพบโดยที่หล่อนก็มิได้ทันตั้งตัว แต่กลับเป็นไปตามคาดการณ์ของกงจักร

.......................................................จบตอนที่ 12

ตอนหน้า เปย์เหรียญแล้วนะฮะว์