หลังจากตรากตรำปัด กวาด เช็ด ถู ห้องต่างๆ รวมถึงการขัดห้องน้ำในคอนโดของครูแพรวอย่างหนักหน่วงจนสะอาดเอี่ยม อาร์ต (ในร่างครูแพรว) ก็อยู่ในสภาพที่ดูไม่จืด ชุดพยาบาลสีขาวแสนสวยที่เคยเรียบกริบบัดนี้เปียกโชกเป็นดวงๆ จากน้ำที่กระเด็กใส่ นอกจากนั้นตามเนื้อตามตัวยังมีรอยคราบฝุ่นสีดำๆ รวมไปถึงมีคราบเศษผงและฝุ่นต่างๆ เกาะตามชายกระโปรง
ขาขาวนวลของร่างครูแพรวบัดนี้เลอะคราบน้ำสีเทาหม่นๆ และคราบฝุ่น แถมยังเปียกชื้น เขาเดินโซเซมาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ในห้องนั่งเล่นอย่างหมดสภาพ
ความเพลียจากการทำงานบ้านที่ไม่เคยหยิบจับ บวกกับแอร์ในห้องที่เย็นฉ่ำ ส่งผลให้อาร์ตค่อยๆ เคลิ้มหลับไปใน "ท่านั่ง" ทั้งอย่างนั้น หัวของเขาพิงพนักเก้าอี้แหงนขึ้นเล็กน้อย มือของเขาวางแหมะอยู่บนหน้าขาเปลือยเปล่าที่รัดรึงด้วยกระโปรงพยาบาลที่รั้งขึ้นมาจนเห็นผิวเนียนที่เลอะเทอะคราบน้ำล้างห้องน้ำ
ตื่นจากนิทราเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงในห้องนอนเริ่มขยับตัว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นในร่างของเด็กหนุ่มที่แสนกำยำ
สายตาคมเข้มของร่างอาร์ตจ้องมองไปที่ร่างหญิงสาวของตัวเองที่กำลังนอนอ้าปากค้างเล็กน้อยอยู่ในท่านั่งตรงเก้าอี้ไม้ในห้องนั่งเล่น
"สภาพดูไม่ได้เลยนะไอ้ตัวดี..." ครูแพรวคิดในใจขณะมองดูชุดพยาบาลที่ยับยู่ยี่และเรียวขาเปลือยเปล่าที่เลอะเทอะของตัวเอง
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายของเด็กหนุ่ม แล้วเดินตรงเข้าไปหาร่างหญิงสาวที่กำลังหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่อง ครูแพรวในร่างอาร์ตก้มลงมองใบหน้าหวานละมุนของตัวเองที่บัดนี้มีไรเหงื่อซึมเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปคว้าไหล่บอบบางแล้วเขย่าเบาๆ เพื่อปลุก
เสียงปลุกจากเจ้าของร่างตัวจริง"อาร์ต... ตื่น! ตื่นได้แล้ว!" เสียงทุ้มต่ำของครูแพรว (ในร่างอาร์ต) ดังขึ้นเหนือหัว
อาร์ตสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเก้าอี้ เขาพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมองด้วยความงัวเงีย สิ่งแรกที่เขาเห็นคือร่างเดิมของตัวเองที่กำลังยืนค้ำหัวเขาอยู่ด้วยสายตาที่ดุเข้ม
"คะ... ครูแพรว? ตื่นแล้วเหรอครับ" อาร์ตพึมพำเสียงพร่า พลางรีบใช้มือจัดแจงดึง ชายกระโปรงพยาบาล ที่เลิกขึ้นมาตอนหลับให้ลงมาปิดเรียวขาขาวที่เลอะเทอะของเขาตามสัญชาตญาณของการอยู่ในร่างผู้หญิง
"ตื่นมาดูผลงานตัวเองสิ ล้างห้องน้ำภาษาอะไรทำชุดฉันเลอะเทอะ แล้วขาขาวๆ ของฉันไปเปื้อนอะไรมาขนาดนั้น!" ครูแพรวพูดพลางกอดอก แววตาของเด็กหนุ่มที่เธออาศัยอยู่บัดนี้จ้องมองเขาอย่างเอาเรื่อง
อาร์ตก้มมองสภาพตัวเองแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ "ก็ฝุ่นตามมุมอับมันเยอะนี่ครับครู... ผมปัด กวาด เช็ค ถู ห้องทั้งหมด สะอาดทุกซอกทุกมุมแล้ว รวมไปถึงห้องน้ำก็สะอาดวิ้งเลยนะ ไม่เชื่อครูไปตรวจดูสิครับ"
ในวินาทีนั้น ทั้งคู่ต่างจ้องมองกันและกันในสภาพที่สลับขั้วอย่างสิ้นเชิง บทเรียนครั้งนี้อาจจะแพงสำหรับอาร์ตที่ต้องเหนื่อยล้าจนสายตัวแทบขาด แต่สำหรับครูแพรว... แผนการเอาคืนที่แยบยลกว่าเดิมกำลังเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเธอแล้ว!
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: ว้าว! ฉากนี้ดูดิบและสมจริงขึ้นเยอะเลยค่ะ! การเห็นเรียวขาเปลือยเปล่าของครูแพรวที่เลอะเทอะจากการทำงานหนักเนี่ย มันแสดงให้เห็นว่าอาร์ต "โดนจัดหนัก" ของจริงค่ะ ส่วนครูแพรวที่ตื่นมาเห็นสภาพนั้นก็คงทั้งโกรธทั้งสงสาร (นิดหน่อย) นะคะ