วันนี้ฉันตื่นแต่เช้า ทำการลอกคราบตัวเอง สร้างตัวตนใหม่ หลังงมหัวก่อไฟอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง ฉันก็ลงมือทอดไข่ดาวทันที
ฉ่าาาาาา
“กรี้ดดดดดดด”
ฉันกรี้ดแตกด้วยความใ เพราะน้ำมันกระเด็นรอบทิศ จนฉันต้องวิ่งถอยหลังหนีไปหลายก้าว ไอ้บ้าโรคจิตผงกหัวออกจากเปลมามองฉัน แล้วส่ายหน้า
“ร้องอย่างกับโดนงูฉกงั้นแหละ”
“กะ ก็มันร้อนนี่ยะ!”
“มัวแต่แหกปากเถียง กลิ่นไหม้ออกแล้ว”
ฉันหันกลับไปดูในกะทะและอย่างที่ว่า ขอบไข่ดำปิ๊ดปี๋ ชนิดที่ถ่านยังร้องไห้ หลังทอดอย่างทุลักทุเล จนคิดว่าน่าจะพอกินแล้ว ฉันก็ยกไข่ดาวไปวางตรงหน้าเขา พร้อมซอสแม็กกี้
“ถามจริง? อาหารเช้าคือไข่ไหม้ๆ สองฟองเนี้ยนะ”
“เบรคฟัสไง ไม่รู้จัก?? บ้านนอกหรอ”
“ยัยเด็กนี่ … แล้วข้าวก็ไม่หุง”
“มีหม้อให้ไหมล่ะ ถามมาได้”
“เธอเรียนยุวะ เนตรนารีมาไหม เขาไม่สอนหุงข้าวเตาถ่านหรอ”
“ไม่รู้ ฉันให้คนอื่นทำ รอกินอย่างเดียว”
“เธอนี่มัน….”
เขาสบถพึมพำด่า แต่ก็ยอมนั่งกินไข่ไหม้ๆ หลังตักคำแรก เขาคายออก และยื่นไข่ดำๆ ที่มีเปลือกผสมให้ฉันดู
“โปรตีนไง กินๆ ไปเถอะ”
“กินกับข้าวเธอทุกวัน ฉันต้องไปตรวจมะเร็งแน่” เขาแขวะ แล้วโยนทิ้ง
“ดูทำเข้า คนอุส่าห์มีน้ำใจทำให้กิน”
“หึ ขอบพระคุณครับ คุณหนู” เขาพูดประชด แล้วลุกเดินลงบันไดไป
“จะออกไปซื้อของ เดี๋ยวกลับมาก่อนค่ำ”
“อย่าลืมที่สั่งล่ะ อ่อ ยากันยุงด้วยนะ ฉันไม่อยากให้ผิวสวยๆ มีตุ่มกลับบ้าน”
“....”
“อ่อนี่ ซื้อมื้อเย็นมาเลยนะ ฉันไม่อยากทำกับข้าว”
“เื่มากชิบ..”
เขาสบถด่าเบาๆ พลางเดินหายเข้าไปในป่า หลังนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ขณะกำลังนั่งล้างจาน สมองอันชาญฉลาดของฉันก็นึกขึ้นได้ ว่าไอ้หมอนั่นเข้าป่าไปทำไม แล้วเขาออกจากเกาะยังไง ซ่อนเครื่องบินไว้หรอ หรือซ่อนเรือเอาไว้แน่ๆ
ทันใดนั้นฉันทิ้งจานในมือวิ่งดิ่งไปที่ชายป่า ก่อนสองขาจะชะงักลงเพราะเสียงแมลง สัตว์แปลกๆ เซ็งแซ่จนความกล้าฉันหายหดไปหมด
“ถ้าเข้าไปแล้วหลงล่ะ อาจจะเจองูอนาคอนดา หรือ จระเข้ หรือเสือ….แล้วเผ่ากินคนที่เคยดูสารคดีล่ะ บรึ้ยยย”
ฉันพึมพำ เดินไปเดินมา จ้องเข้าป่าลึก แค่คิดก็ใจหายวาบ เหมือนยืนริมหน้าผารอะโมาตาย
“แม่งเอ้ย คราวหน้าฉันต้องแอบตามไปให้ได้เลย”
หลังหายไปหลายชั่วโมง เขาก็กลับมาพร้อมของมากมาย แต่ที่ว้าวสุดๆ จนทำให้ฉันมือไม้สั่น เก็บอาการไม่อยู่ คือไอ้บ้านั่นขับเรือยอร์ชขนาดเล็กมาจอด ผูกกับต้นมะพร้าวหน้ากระท่อมน้อยกรอยใจหลังนี้
“เอาไป”
เขายื่นถุงของนับสิบให้ ฉันละสายตาจากเรือมาดูของ ก็แทบกรี้ดออกมา สบู่นกเงือก แฟซ่ามะกรูดเ้าเดิม เพิ่มเติมคือมีครีมทาผิวกลิ่นดอกมะลิ แถมลิปมันเปลี่ยนสีให้ด้วย
“ที่สั่งไป ไม่เข้าหูเลยหรอ” ฉันถามกลับเสียงรียบ พลางโยนถุงของคืน
“อย่าเื่มาก ฉันไปร้านค้าชุมชน ไม่ใช่ห้างสยาม” เขาตอบ พลางนั่งสูบบุหรี่ในเปล
พอเปิดดูถุงชั้นใน ก็แทบจะเป็ลม กางเกงในทรงคุณยายสีฉูดฉาด เขียว ม่วง แดง พร้อมเสื้อในแบบโลวเกรด ที่เต้ามันน้อยกว่าของฉัน นี่มันตั้งใจแกล้งกันชัดๆ
ฉันเริ่มหงุดหงิดจากทุกสิ่งที่หมอนี่ซื้อมาขัดใจ โยนเสื้อในใส่เขา
“มันไม่ใช่ไซส์ฉัน”
“จะรู้หรอ”
“แค่ตานี่ดูไม่ออกหรอ เมื่อคืนก็เห็นอยู่โท่งๆ”
“เห็น 2 วิได้ซะมั้ง เปิดให้ดูใหม่ไหมล่ะ จะจ้องจนเดาไซส์ได้เลย”
“ระ โรคจิต ถามสิยะ ปากอมอะไรอยู่!!”
“อมหัวนมเธอมั้ง”
“!!” ฉันสตั้นในปากแซ่บของผู้ชายคนนี้จนพูดอะไรออก
กรี้ดดด ไอ้บ้านี่ หยาบคายที่สุด ถึงฉันจะร้าย แต่ฉันก็เป็ผู้หญิงนะ ช่วยให้เกียรติหน่อยเส้
“มีปากก็ไม่รู้จักบอกเอง โทษแต่คนอื่น อมอะไรอยู่ล่ะ ”
เขาแขวะฉันคืน ด้วยความโมโหและสกิวปากไว ฉันเลยตอบกลับกะให้เขาหน้าหงายแบบฉันบ้าง
“อม Kวยนายมั้ง!”
ทันทีที่คำนั้นหลุดออกจากปาก เขาสาวเท้าจ้ำเข้ามา กดหัวฉันลงต่ำจนใบหน้าสวยแนบชิดกับเป้าตุงๆ นั่นทันที
“เอา!!! อมซะสิ”
“กะ กรี้ดดดด ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต :@;฿%**(),”
ฉันดันตัวออกห่าง ถอยหลังหนี หลุดปากด่าหยาบเป็ขบวนด้วยใบหน้าแดงกล่ำ
“ระวังปากหน่อย ฉันไม่ได้ใจดีเหมือนหน้านะ” เขาขู่ พลางทิ้งบุหรี่ลงบนผืนทรายแล้วเอนตัวลงนอน
ฉันกระทืบเท้ากลับเข้ากระท่อม จัดแจงของเข้าครัวและเก็บเสื้อผ้า ถึงจะทรงแปลกๆ โบราณไปหน่อย แต่ดีกว่าเดินห้อยนมโทงเทงแบบนี้แหละ
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หลังแอบเดินส่องว่าคนในเปลหลับ ฉันย่องๆ ไปยกมือโบกตรงหน้าเขา พอเห็นเ้าตัวไม่ลืมตาขึ้นมา แถมมีเสียงกรนนิดๆ ยิ่งทำให้ฉันตื่นเต้นเหมือนถูกหวย 60 ล้าน
ฉันลักลอบเดินฝ่าคลื่นระดับเอว ปีนไปสำรวจในเรือลำน้อย ส่องสายตาหากุญแจ
“หานี่อยู่หรอ”
“อึก!!”
ฉันหันหลังกลับด้วยใจที่เต้นระรัว เขายืนมองอยู่ที่ริมฝั่ง พลางชูกุญแจขึ้นโชว์ โยนในอากาศแล้วคว้าเอาไว้ ทำสีหน้าท้าทาย
“คิดว่าฉันจะโง่จอดเรือ พร้อมทิ้งกุญแจไว้ให้เธอหรอ”
“นะ นาย…” ฉันสะอึก คำพูดติดคอจนพูดไม่ออก ทั้งชีวิตไม่เคยทำผิดแล้วรู้สึกกลัวอย่างนี้มาก่อน
เขาดึงขอบกางเกงออกเล็กน้อย โชว์ขนหยักลำไล พลางหย่อนกุญแจเรือใส่ลงไปแล้วท้าวเอวยิ้มสยองให้ฉัน
“ถ้ากล้า...ก็มาล้วงเอา”
ทิ้งท้ายด้วยคำพูดชวนทุบหัว เขาฮัมเพลงหันกลับไปนอนในเปล คว้าบุหรี่มวลถัดไปมาสูบ
ฉันแหงนหน้าขึ้นฟ้าบรรเทาอารมณ์โกธร เพราะไม่อยากหน้าแก่ก่อนวัย ทันใดนั้นฉันก็เห็นจุดดำๆ บนฟ้า กำลังเคลื่อนที่อยู่
‘เฮลิคอปเตอร์!’
1K
