เมื่อเธอได้รับลูกแก้วมาแล้วเธอนำใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากห้องทันที ไม่สนใจสิ่งใดอีกเลยแต่คนที่ยังอยู่ก็ยังแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น ผ่านไปสักระยะลีอองได้สติแล้วต้องใว่าเมื่อสักครู่เขาทำอะไรลงไป เขานำลูกแก้วไปให้เธอทำไมซีโร่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทุกอย่าง จึงปลอบใจลีออง
“ของที่ไม่ใช่ของเราก็ไม่ใช่ของๆเรา”
“เฮ้อ..”
ซีโร่กับชีวิตที่ว่างเปล่า..
คือเขาเองสินะหลังจากโดนไล่ออกก็ไม่ได้เจอโมนาอีกเลยเขาปล่อยตัวปล่อยใจทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาหนานุ่มและหลับลงไปปล่อยให้ลีอองนั่งเครียดอยู่คนเดียว
เวลาร่วงเลยผ่านไปจนซีโร่ค่อยๆลืมตาขึ้น เขาใที่มีคนจ้องมองเขาระยะประชิดผลักคนตรงหน้ากระเด็นออกไปเต็มแรง
“โอ๊ยยยยย”ลีอองร้อง เขาเอามือรีบจับก้นของตนเอง
“ทำไรของนายเนี่ย”
“แค่จะดูว่านายตายยังเห็นหลับไปนาน งานการไม่ทำ” ลีอองพูดพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นมานั่งลงใกล้ๆซีโร่
“นายรู้ไหมลูกแก้วนั้น โครตวิเศษ”
“ยังไง”
“ผมเชื่อว่าถ้าใครได้คนนั้นจะรวย แบบโครตๆรวย”
“รู้ได้ไง”
“ก็ผมรวยมาแล้วไงลูกแก้วนั่นทำให้ร่ำรวย”
“ไม่ทำงานจะเอาเงินมาจากไหนถูกหวย”
“เฮ้อไม่ใช่สิ แบบจับอะไรเป็เงินเป็ทองอ่ะเข้าใจไหม”
“ถ้าเป็จริงของที่ไม่ใช่..”
“เออรู้แล้วหน่า”
“ไปร้านเหล้า”
“เลี้ยงนะเงินไม่มีแล้ว หายไปกับลูกแก้ว”
“เออ..”
ณร้านเหล้า บรรยากาศรื่นรมย์ เสียงดนตรีดังครื้นเครงภายในร้านตกแต่งคุมโทนสีน้ำตาลเทา แสงไฟสลัวเพื่อเข้ากับจังหวะเสียงเพลงก็ได้ดื่มด่ำกับเครื่องดื่มที่ถูกใจผู้คนต่างพูดคุยกันด้วยความเพลิดเพลิน บ้างก็ลุกขึ้นมาเต้นบ้างก็เดินไปหาคนที่ถูกใจ และขอทำความรู้จักกัน แต่สำหรับซีโร่และลีอองแล้วเขาสองคนไม่ได้สนใจสิ่งใด ได้แต่ดื่มเหล้าเด็กเสิร์ฟชงเหล้าให้พวกเขาอย่างต่อเนื่อง
“หะโดนไล่ออก อะไรวะเนี่ย แต่ไม่เห็นต้องเครียด นายทำงานฟรีแลนซ์ได้เงินเยอะกว่างานประจำอีก หรือว่า”
“เออคงไม่ได้เจอโมนาอีกแล้ว”
“โห่อย่าหมดหวังสิ ลองโทรหาเธอชวนเธอไปออกเดตสิ ลองดู โทรเลย” ลีอองส่งเสริม
ซีโร่หยิบมือถือขึ้นมาใจก็แอบตื่นเต้นเล็กน้อยแต่ก็จะลองดูสักครั้ง เมื่อปลายสายรับโทรศัพท์ บทสนทนาก็เริ่มขึ้น
“ว่าไงซีโร่”น้ำเสียงเรียบเฉย
“ไปกิน..ข้าวกันไหมครับ”น้ำเสียงเกร็งเล็กน้อยอย่างเก็บอาการไม่อยู่
“่นี้ไม่ค่อยสะดวกเลยอ่ะงานยุ่งมากเลย เอ่อแค่นี้ก่อนนะซีโร่”ปลายสายน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยแล้วกดวางสายทันที ซีโร่จึงวางโทรศัพท์ลง
“เออช่างมันเถอะเริ่มใหม่สิวะ หาใหม่”
“แต่ผมชอบโมนาไม่ต้องเป็แฟนกัน ขอให้ได้เห็นหน้ากันก็พอ”
“อะไรจะขนาดนั้นกับของขวัญไม่เห็นเป็อย่างนั้นเลย”
“มันมีหลายอย่างแต่นายไม่เข้าใจหรอก”
“เออเออผมมันไม่เคยมีความรักหรอก แค่จะควงสาวยังแห้วเลย”
ซีโร่บอกให้เด็กเสิร์ฟเทเหล้าเพียวๆไม่ผสมโซดาพร้อมกับยกแก้วดื่มรวดเดียว
“เฮ้ยซีโร่นายเบาๆบ้างก็ได้นะ” ลีอองบอกด้วยความเป็ห่วง
แต่ซีโร่ไม่ฟังยกดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนกระทั้งไม่ได้สติอีกเลยเมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนอนที่ห้องแล้วความว่างเปล่าในใจก็เกิดขึ้น
ที่ผ่านมาเขาไปทำงานทุกวันก็เพราะเธอแค่ได้เจอเธอก็มีความสุขแล้ว ยิ่งเธอขอความช่วยเหลือก็ยิ่งรู้สึกดีจะทำยังไงดีให้เธอหันมามองเขาบ้างคิดอยู่หลายครั้งก็นึกถึงผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่สะกดจิตลีอองจนต้องยกลูกแก้วคืนให้หรือเขาต้องไปหาเธอให้เธอช่วยเขา
835
