"หากคุณหนูไม่้าให้มันเกิดขึ้นบอกข้าได้เลย ข้าจะไปแจ้งแก่บิดาของท่านเอง"
เพราะเข้าใจว่าที่นางกล้านัดออกมาในวันนี้เพียงเพื่อบอกปฏิเสธเื่ที่ทางผู้ใหญ่ได้พูดคุยกันไว้ทำให้เฟยฉีรีบบอกแก่อันเล่อไม่ให้นางลำบากใจที่จะเอ่ยออกมาตรงๆ
"ท่าน...มีผู้อยู่ในใจแล้วหรือเ้าคะ"
อันเล่อถามเสียงแ่ ไม่ใช่นางไม่เคยได้ยินข่าวลือที่ว่าคุณหนูลู่หลินแอบรักองครักษ์ข้างกาย แต่ไม่มีผู้ใดออกมาพูดให้กระจ่างนางก็ยังคิดว่ามันคือข่าวลืออยู่
"ฐานะต้อยต่ำเช่นข้าไม่อาจที่จะพึงใจสตรีนางใดได้หรอก ข้าไม่อยากให้เ้าเองมาตกเป็หัวข้อร่ำลือของชาวบ้าน ถึงมันจะเกิดขึ้นแล้วแต่ข้าก็จะแก้ไขให้ท่าน"
เฟยฉีเอ่ยออกมาตามจริง เขาไม่อาจดึงผู้ใดเข้ามาในชีวิตได้ในตอนนี้ เื่ระหว่างเขาและคุณหนูลู่ก็ยังไร้ซึ่งทางไป
"แล้วถ้าข้าอยากละเ้าคะ..."
ใบหน้าที่แดงก่ำไม่กล้าสบตาเขาเอ่ยออกมาด้วยเสียงแ่เบาแต่ก็ได้ยินชัดเจนทั้งผู้ที่นั่งตรงหน้าและผู้ที่แอบฟังสนทนานี้ด้วย
"คุณหนูหมายความว่า..."
"ท่านพี่...ข้าขอพูดตามตรง ข้าแอบชอบท่านมาั้แ่วัยเยาว์ ข้าไม่สนใจว่าจะตกเป็หัวข้อสนทนาของผู้ใด ขอเพียงท่านเลือกข้า ข้าพร้อมจะสู้ไปกับท่านพี่"
อันเล่อจ้องมองสบตาบุรุษตรงหน้านางเพื่อให้เขารับรู้ความในใจที่นางต้องรวบรวมความกล้าอยู่นานกว่าจะเอ่ยคำพวกนี้ออกมาได้
การแอบรักของนางมันควรจะสิ้นสุดลงได้แล้ว โอกาสมาถึงมือ นางจะไม่ยอมปล่อยชายอันเป็ที่รักไปเป็อันขาด
"คุณหนู..."
"เรียกข้าว่าอันเล่อแบบที่ท่านเคยเรียนข้าเมื่อตอนเด็กได้หรือไม่ ท่านพี่ข้าได้เอ่ยความในใจออกไปไม่ได้หวังให้ท่านตอบรับข้านะเ้าคะ เพียงแค่ได้เอ่ยสิ่งที่แน่นเต็มอกจนทำข้าอึดอัดใจออกไป ข้าก็รู้สึกดีมากแล้ว"
อันเล่ยเอ่ยพร้อมกับยิ้มสดใสในแบบของนางมาให้เพื่อให้เขาสบายใจ แต่เฟยฉีกลับคิดหนักเข้าไปอีก เขาควรจะทำเช่นไรกับเหตุการณ์นี้ หากดึงดันตัดเยื่อใยนางไปในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะเป็การหักหน้านางมากกว่าเดิม
เช่นเดียวกับผู้ที่แอบฟังสนทนานี้ ลู่หลินแทบคลั่งเมื่อเห็นว่าองครักษ์ของนางดูจะลังเลไม่เอ่ยบอกปัดนางผู้นั้นไปเสียที
"ข้าว่าเ้าก้อนน้ำแข็งนั่นคงมีใจต่อท่านหญิงอันเล่อนั่นไม่มากก็น้อย"
ซู่หลงกระซิบบอกทำให้ลู่หลินนึกขึ้นได้ว่าชายผู้นี้ยังคงอยู่ไม่ได้ไปไหน
"เหตุใดถึงคิดเช่นนั้น"
"เ้าก็รู้จักเ้าก้อนน้ำแข็งดีกว่าข้า ถ้าไม่ชอบคือบอกไม่ออกไปเลย ชายผู้นั้นซื่อตรงต่อความรู้สึกตนเองมากเ้าก็รู้ข้อนี้"
ใช่! นางรู้ข้อนี้ดีเพราะตอนที่นางถูกเขาปฏิเสธรักในครานั้นเขาก็เอ่ยออกมาโดยที่ไม่คิดจะรักษาน้ำใจนางเลย แต่ทำไมครานี้ถึงไม่ทำเช่นนั้น
"แต่ข้าก็ว่าคนทั้งสองนั้นเหมาะสมกันนะ เ้านั่นเ็าไร้ความรู้สึก แต่คุณหนูอันเล่อผู้นั้นกลับสดใสเสมือนแสงสว่างให้กับชีวิตเ้าก้อนน้ำแข็งนั่นเลย "
"ถ้าไม่มีสิ่งใดจะพูดข้าก็อยากจะขอให้คุณชายหุบปากเถอะเ้าค่ะหรือไปให้พ้นๆ หน้าข้าเสียที ข้ารำคาญ! "
เมื่อเห็นว่าซู่หลงยังคงพล่ามในสิ่งที่นางไม่ชอบใจทำให้ลู่หลินเอ่ยปากไล่อย่างไม่รักษาน้ำใจ
"หากเป็บุรุษอื่นคงไม่ทนเ้าเช่นข้า ข้าเริ่มจะน้อยใจเ้าแล้วนะ!! "
หมับ!
"นี่! เ้าบ้าหยุดนะ"
ลู่หลินรีบเข้าไปตะครุบปิดปากซู่หลงเอาไว้ทันทีเมื่ออยู่ดีๆ ชายผู้นี้ก็ตะคอกใส่นางเสียงดังพร้อมทำท่าทางน่าขนลุก
"อื้อ อ่อยอ่า"
"ข้าบอกให้เงียบปากไง"
ลู่หลินกอดคอเขาเอาไว้แน่นพร้อมกับปิดปากช่างจ้อนั้นเอาไว้เกร็งว่าเสียงเอะอะโวยวายนี้จะดังไปถึงหูผู้ที่นางแอบตามมายิ่งนัก
แต่ภาพที่ปรากฏก็ทำเอาเหล่านักดื่มที่เข้ามาในโรงเตี๊ยมแห่งนี้หันมองพร้อมซุบซิบกันด้วยความตกตะลึง
"พวกท่านกำลังทำสิ่งใดกันอยู่! "
ลู่หลินหันไปตามเสียงที่ดังขึ้นเื้ัไม่ต้องบอกก็พอจะรู้แจ้งแก่ใจว่าน้ำเสียงเ็านั้นเป็ของผู้ใด
ก่อนที่นางจะหันกลับมามองท่าทางของตนเองและซู่หลงที่เนื้อตัวใกล้ชิดกันจนแทบสิงร่าง
ไม่รู้ว่านางขึ้นมานั่งเกยบนตักของซู่หลงั้แ่เมื่อใด รู้ตัวอีกทีก็มีภาพอันไม่น่ามองเกิดขึ้นแล้ว แถมคนที่มาพบเจอกลับเป็ผู้ที่นางไม่อยากให้มาพบเจอมากที่สุด
"ข้าสะดุดล้ม"
ลู่หลินรีบลนลานออกห่างชายผู้นั้นคล้ายคนมีความผิดทั้งที่นางเองเสียมากกว่าที่ต้องไม่พอใจเขาที่กล้าออกมากับสตรีนางอื่น
"ไงเ้าก้อนน้ำแข็ง กลับมาจากต่างเมืองไม่คิดจะไปหาข้าเลยรึไง หรือมีเื่สำคัญกว่าสหายสนิทเช่นข้า"
ซู่หลงลุกขึ้นทักทายสหายคนสนิทที่กำลังยืนทำหน้าทะมึนอยู่ แต่ก็ไม่คิดใส่ใจเพราะชายผู้นี้โดยปกติก็มีหน้าเดียวอยู่แล้ว
"ข้าถามว่าพวกท่านทำสิ่งใดกัน เหตุใดถึงได้ทำเื่น่าอายเช่นนี้ต่อหน้าผู้คน! "
น้ำเสียงเ็าหนาวเหน็บเข้าไปในหัวใจของคนฟังขนาดอันเล่อคงผงะ นางไม่เคยเห็นมุมนี้ของชายที่นางมีใจให้เลย
โดยปกตินางเห็นเขาเป็บุรุษที่อบอุ่น แม้ภายนอกจะแข็งกระด้างแต่ภายในจิตใจนางรู้ดีว่าเขาไม่เคยให้ร้ายผู้ใดและไม่เคยคิดจะขัดข่องหม่องใจกับผู้ใดนอกจากผู้ริษยาเขาเอง
แต่นางคงลืมไปว่าเว้นแต่ผู้นั้นเข้ามาวุ่นวายกับลู่หลิน คุณหนูผู้ที่เฟยฉีผู้นี้จงรักภักดียิ่งชีวิต หรือข่าวร่ำลือนายบ่าวนี้จะเป็เื่จริง
"ข้าก็บอกว่าข้าล้มไง เหตุใดต้องขึ้นเสียงใส่ข้าด้วย! "
ลู่หลินเองก็นึกไม่สบอารมณ์ เป็นางที่ต้องเป็เช่นนั้น นางไม่ได้ทำสิ่งใดผิดแต่เขาสิที่มาเดินตลาดกับสตรีอื่นแถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คล้ายพึงพอใจนางผู้นั้น
"ข้าไม่มีอารมณ์จะมาเล่นกับท่านหรอกนะขอรับ เชิญท่านกลับจวนเถิดเอาไว้ค่อยไปคุยกันที่นั่น ที่ตรงนี้มันไม่ใช่ที่สตรีสูงศักดิ์เช่นท่านจะอยู่ได้นาน ข้าขอตัวนะท่านหญิงอันเล่อ "
"เอ่อ...ดะ เดี๋ยว..."
ไม่ทันที่อันเล่อจะได้เอ่ยสิ่งใดเฟยฉีก็เดินดุ่มๆ ออกไปด้วยใบหน้าที่ทะมึนตึงคล้ายกำลังจะไปสังหารผู้ใดอย่างงั้น
"อะไรของเขา ดูเถิดซู่หลงดูสหายคนสนิทของท่าน ขนาดข้าที่เป็คุณหนูของชายผู้นั้นเขายังไม่ชายตาแลรอข้าก่อนเลย "
"ข้าว่าเวลานี้ท่านต้องรีบตามสหายคนสนิทข้าไปแล้วนะ ดูนั่นเ้าก้อนน้ำแข็งยืนคอยท่านอยู่"
ลู่หลินมองตามนางก็เห็นเป็เช่นนั้นจึงรีบวิ่งตามบุรุษผู้เอาแต่ใจออกไป
ทั้งซู่หลงและอันเล่อต่างมองตามตาปรอย เหตุใดคนแอบรักเช่นพวกนางถึงไม่สมหวังกับผู้อื่นบ้าง โชคชะตากลั่นแกล้งหรืออะไร
"ข้าขอลานะเ้าคะคุณชายซู่ "
"ไปสิ ข้าเอาก็จะไปแล้วเช่นกัน"
ทั้งสองต่างคนต่างไปคนละทิศแต่สายตาทั้งสองหันกลับมามองบุรุษและสตรีที่ตนรักแล้วรู้สึกเ็ปหัวใจ
495
