บทที่ 30 ชีวิตจูบฉันด้วยความเ็ป ฉันจะตอบแทนด้วยบทเพลง
ถังซีเหมียนรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ฟังดูไม่ค่อยถูกต้องนัก จึงหัวเราะพูดว่า "ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเธออยากจะต่อยฉันเลยล่ะ"
"ไม่มีทางหรอก!" พี่สาวคนนึงหัวเราะพลางจับมือถังซีเหมียน "ผู้กำกับเฉินพอใจในตัวคุณมากเลยนะ! พวกเรามีตัวละครตัวหนึ่ง คุณลองดูว่าจะพากย์เสียงให้ได้ไหมทีนะ เป็เด็กหูหนวกและเป็ใบ้ การแสดงดีมาก แต่่ที่ต้องพูดเธอทำไม่ได้จริง ๆ พวกเราหาเด็กมา 2 คนแล้ว แต่ก็ยังไม่เหมาะเท่าไหร่!"
"พวกเรายังมีบทคุณยายด้วยนะ!"
"ของพวกเราดีกว่าของคุณอีก..."
ถังซีเหมียนไม่คิดว่าผู้กำกับเฉินและสวี่หย่งคังจะมอบเื่ประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ให้เธอ ในขณะที่รับปากว่าจะรับบทบาทที่ทำได้ เธอก็พูดว่า "ที่ฉันได้มาอยู่ที่นี่ก็เพราะสวี่หย่งคัง ถ้าทุกคนมีเวลาก็ช่วยดูแลเขาด้วยนะคะ! ส่วนผู้กำกับเฉินไม่ต้องพูดถึง เขาเป็ผู้มีสายตาแหลมคมจริงๆ !"
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นล้วนเป็คนฉลาด จะไม่เข้าใจความหมายของเธอได้อย่างไร ทุกคนต่างจดจำชื่อของสวี่หย่งคังเอาไว้
ผู้กำกับเฉินเป็คนที่พวกเขาต้องเงยหน้ามอง แต่กับสวี่หย่งคังนั้น พวกเราจะสามารถร่วมงานกันได้มากขึ้น!
นักพากย์เสียงที่ดีสามารถยกระดับภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ให้ดียิ่งขึ้นได้!
"เสียงของผมยังไม่ดีพออีกเหรอ? พวกคุณ้าเสียงแบบไหนกันแน่?"
เสียงแหลมสูงดึงดูดความสนใจของถังซีเหมียน
เื่นี้เป็ภาพยนตร์สั้นเพื่อการกุศล แต่เสียงของนักแสดงเองไม่เหมาะสมนัก ตอนนี้พวกเขากำลังถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน
ผู้กำกับทำหน้าหงุดหงิด "คุณจะะโทำไม? พวกเรากำลังทำงานเพื่อการกุศลนะ ถ้าเสียงของคุณไม่เหมาะสม มันก็จะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด!"
"แล้วคุณหมายความว่ายังไง? หาผู้หญิงมาก็พอแล้วงั้นเหรอ?" นักแสดงชายโกรธจนฟาดโต๊ะ
ถังซีเหมียนที่ยืนอยู่ไม่ไกลหัวเราะขึ้นมา "ผู้หญิงงั้นเหรอ?"
นักแสดงชายหันกลับมามอง เขาตะลึงกับความงามของเธอชั่วขณะ
"คุณเป็ใคร?"
"ฉันก็คือผู้หญิงที่คุณพูดถึงนั่นแหละ"
ถังซีเหมียนยิ้ม หากแต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา สายตาเ็าของเธอทำให้นักแสดงชายรู้สึกหวาดหวั่น
"คุณดูถูกผู้หญิงเหรอ? แต่คุณก็เกิดจากท้องผู้หญิงนะ คุณกล้ามาดูถูกผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง?"
เธอกลอกตาแล้วหันไปถามผู้กำกับ "ผู้กำกับเจียง คุณ้าเสียงแบบไหนคะ?"
ตอนนี้ผู้กำกับเจียงลุกขึ้นยืน "สหายถังใช่ไหม? เรา้าเสียงผู้ชายอายุยี่สิบกว่า ๆ เสียงนุ่มนวล แต่สดใสน่ะ"
"เข้าใจแล้วค่ะ" ถังซีเหมียนเปล่งเสียงออกมาเป็เสียงหนุ่มมาตรฐานทันที
ผู้กำกับเจียงมองนักแสดงชายด้วยความพอใจ "คุณทำได้ไหมล่ะ?"
นักแสดงชายยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างอึดอัด จ้องมองถังซีเหมียนด้วยสายตาอาฆาต
ผู้หญิงคนนั้นมันอะไรกัน!
เธอมาที่นี่ั้แ่เมื่อไหร่ และใครเป็คนแนะนำให้มาที่นี่ กล้าให้คนแบบนี้มาอยู่เหนือเขา ด้วยเหตุผลอะไร!
"พวกเรามีทั้งหมด 500 คำ ตอนนี้คุณก็ไม่ใช่มือสมัครเล่นแล้ว และรู้ราคาของที่นี่ แต่งานนี้ไม่เหมือนกัน งานนี้เป็หนังสั้นเพื่อการกุศล ให้คุณคำละ 1 หยวน 5 เหมา!"
ผู้กำกับเจียงดูเหมือนจะใจป้ำมาก
เนื้อหาประมาณ 500 คำ ถังซีเหมียนก็ยังคงผ่านในรอบเดียวเหมือนเคย
ทุกคนต่างทึ่ง หลายคนพากันเข้ามาล้อมรอบ
แค่เสียงแบบนี้ก็เอาไปใช้ในโฆษณาได้แล้ว!
ตอนที่ถังซีเหมียนออกมา เสียงของเธอก็กลับมาเป็ปกติแล้ว เธอกำลังจะบอกลา ผู้กำกับเพื่อกลับ แต่ผู้กำกับเฉินเรียกเธอไว้ก่อน "เสี่ยวถัง รอสักครู่สิ!"
ถังซีเหมียนรีบเดินเข้าไปหา "ผู้กำกับเฉิน"
ผู้กำกับเฉินยิ้มพลางพูด "เมื่อกี้ได้ยินเหล่าเจียงบอกว่า ให้เธอ 1 หยวน 5 เหมาต่อ 100 คำ งั้นฉันก็ต้องไม่น้อยหน้า เปลี่ยนจาก 1 หยวนต่อนาที เป็ 1 หยวน 5 เหมาเหมือนกัน!"
"ผู้กำกับเฉิน..."
"ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ฉันทำไปเพื่อดึงคนมาทำงานด้วยนะ" ผู้กำกับเฉินยิ้มพลางขวางถังซีเหมียนไว้
ระหว่างนั้น ฝ่ายทำรายการวิทยุรอบดึกก็เดินเข้ามา "ผู้กำกับเฉินครับ! ขอยืมเสี่ยวถังสักครู่ได้ไหม?"
ผู้กำกับเฉินผลักอีกฝ่ายออก "ไปให้พ้นเลย! เสี่ยวถังเป็คนของสถานีวิทยุประจำอำเภอ นายจะทำอะไร?"
ฝ่ายวิทยุรอบดึกที่เพิ่งมาใหม่ได้ไม่กี่วัน พอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหมดหวัง
"แย่แล้วสิ ฉันมาช้าอีกแล้ว!"
ถังซีเหมียนหัวเราะ "ฉันไม่ได้มีแผนจะย้ายออกจากสถานีวิทยุจริง ๆ ผู้อำนวยการที่นั่นก็ดีกับฉันมาก ฉันแค่อยากทำงานพากย์เสียงเพื่อหารายได้พิเศษเท่านั้นค่ะ ถ้ามีโอกาส พวกเราก็ยังร่วมงานกันได้นะ"
ครั้งนี้ไม่ได้มาเสียเปล่า ได้พากย์เสียงให้ 3 - 4 ที่ แม้จะเป็งานระยะสั้น แต่มีเพียงที่เดียวที่ค่อนข้างยาวคือที่ของผู้กำกับเฉิน แต่อย่างมากก็เหลืออีกแค่ 2 - 3 ครั้งก็จบแล้ว
งานพากย์ของผู้กำกับเฉินใช้เวลา 40 นาทีรวมกับคนอื่น ๆ แล้ว วันนี้เธอได้เงินทั้งหมด 70 หยวน
ตอนที่จะกลับ ผู้กำกับเฉินยังพูดว่าถ้าไม่ใช่เพราะถังซีเหมียนไม่ยอมไป ตอนที่เขากลับปักกิ่งก็คงพาเธอไปด้วยแล้ว!
ผู้หญิงคนนี้เป็คนที่มีฝีมือจริง ๆ !
ส่วนนักแสดงที่เสียงไม่ค่อยดีคนนั้นก็ยังมีความหวังดีกับนักพากย์มาก แบบนี้เธอก็สามารถแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่!
"ครั้งหน้าถ้ามีบทเยอะแบบนี้อีก ฉันจะเอาชาพุทราจีนมาให้จิบนะ" ผู้กำกับเฉินกระซิบพลางยัดของบางอย่างให้ถังซีเหมียน แล้วส่งเธอกลับด้วยตัวเอง
เมื่อเดินมาครึ่งทาง ถังซีเหมียนหยิบสิ่งที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมาดู
"นี่มัน..."
ที่แท้เป็นามบัตร นามบัตรส่วนตัวของเขาและยังมีนามบัตรของผู้กำกับฉินจากปักกิ่งอีกใบหนึ่ง...
ด้านล่างมีกระดาษแผ่นนึงอยู่ เป็เบอร์โทรศัพท์ติดต่อของโรงพยาบาลเสียเหอในปักกิ่ง...
ถังซีเหมียนรู้สึกจมูกแสบร้อน
ที่แท้ ทุกสิ่งที่ฉันทำมาก็มีผลตอบแทนจริง ๆ !
ด้านหลังกระดาษมีข้อความเขียนไว้ 1 ประโยค
ชีวิตจุมพิตด้วยความเ็ป ฉันจะตอบแทนมันด้วยบทเพลง
เธอไม่รู้ว่านี่เป็ข้อความที่ผู้กำกับเฉินตั้งใจเขียนให้เธอหรือไม่ แต่ก็เก็บมันใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม
์ย่อมไม่ทอดทิ้งคนที่มีความตั้งใจ ไม่ว่าจะเป็ชาติก่อน หรือชาตินี้...
พอใกล้ถึงหอพัก ถังซีเหมียนก็ได้กลิ่นเหล้าโชยมา
หลินหรูเดินออกมาจากหอพักข้าง ๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า "เหมียนเหมียน กลับมาแล้วเหรอ? วันนี้พ่อของเจียเจียมา..."
พ่อของหลิวเมิ่งเจีย แม้จะมีเงินอยู่บ้าง แต่ก็ชอบดื่มเหล้าและเล่นการพนัน ทั้งยังไม่รักลูกสาว แต่กลับดีกับลูกชายของพี่ชายมาก
คราวนี้มาก็เพื่อจะเอาเงินของหลิวเมิ่งเจียไปใช้หนี้
"ขอบคุณค่ะ พี่หลิน!" ถังซีเหมียนเปิดประตูก็เห็นหลิวเมิ่งเจียนั่งเมาอยู่บนพื้น
พี่หลินถอนหายใจ "ฉันบอกให้เธอไปกับฉัน แต่เธอก็ไม่ยอมไป สุดท้ายก็เมาแบบนี้ ทั้งเบียร์ ทั้งเหล้าขาวดื่มจนหมด!"
หลิวเมิ่งเจียมองเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงหนึ่งว่าเหมียนเหมียน
ถังซีเหมียนรีบโอบเธอไว้ "ลุกขึ้นสิ! ยังจำฉันได้อยู่เหรอ? เธอทำแบบนี้ทำไมกัน?"
หลิวเมิ่งเจียส่ายหน้า ยกขวดเหล้าขึ้นดื่มอีกอึก "ฉันไม่... ฮือ ถ้าฉันตายไปก็คงดี..."
หลินหรูรีบเข้าไปช่วยถังซีเหมียนประคองเธอไปนั่งที่เก้าอี้ คราวนี้เธอไม่ได้ร้องไห้จนตัวโยนแล้ว
"พี่หลิน แล้วเซียวเซี่ยวกับโจวเสวี่ยไปไหนกันเหรอคะ?"
"พวกเธอน่าจะไปซื้อชามตะเกียบนะ ของไม่พอขายบะหมี่เหลียงผีแล้ว!" หลินหรูรินน้ำร้อนมาเช็ดมือเช็ดหน้าให้หลิวเมิ่งเจีย "เด็กคนนี้! มันเื่ใหญ่อะไรกันนักหนา ร้องไห้โวยวายซะขนาดนี้เนี้ย!"
ถังซีเหมียนถอนหายใจ
เป็เพราะเก็บกดมานานเกินไปถึงได้เป็แบบนี้นั่นแหละ!
จิตใจคนเราไม่ได้เ็าลงในวันเดียวหรอก...
"เหมียนเหมียน!"
หลิวเมิ่งเจียร้องไห้โฮออกมา เสียงของเธอเต็มไปด้วยความน่าสงสาร
1K
