ณ หมู่บ้านนาริตา 07:30 นาฬิกา
08/10/xx
กริ๊ง~~~
"..." ผมนั่งฟังเสียงนาฬิกาปลุกมาสักพักขณะพยายามตั้งสติให้มั่นคง หลังจากเหตุการณ์เมื่อวันก่อนผมก็เริ่มมั่นใจมากขึ้นว่านี่ไม่ใช่ฝันแต่เป็เื่จริง แต่ที่แปลกคือทำไมผมถึงยังอยู่วันเดิม เหตุการณ์เดิม แถมยังต้องมารับรู้ว่าเพื่อนสนิทตายครั้งแล้วครั้งเล่า ผมไม่เข้าใจเื่นี้เลย พระเ้าอยากให้ผมทำอะไรกันแน่?
"คาเสะ! ตื่นได้แล้วลูก"
"..."ผมไม่ได้ขานรับแต่ก็ยอมไปอาบน้ำแต่โดยดี ก่อนจะลงมาข้างล่างก็เห็นไข่ดาวกับข้าวสวยเหมือนวันก่อนๆ
"แม่ทำกับข้าวเดิมอีกแล้วเหรอ?"
"หืม? เมื่อวานพึ่งทำข้าวหน้าเนื้อไปเองนะลูก" แม่คงหมายถึงวันที่7แน่ๆ ซึ่งเป็อีกเื่ที่ผมสงสัยว่าทำไมมีแต่ผมคนเดียวที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ ทุกคนทำตัวปกติกันหมดมีแต่ผมคนเดียวที่แปลก
"แม่ครับ ครอบครัวเราเคยไปลบหลู่อะไรหรือป่าว?" ผมถามอย่างสงสัยขณะมองใบหน้าของผู้เป็แม่ด้วยความกังวล ไม่ผมก็แม่อาจจะไปทำอะไรไม่ดีทำให้พระเ้าลงโทษก็ได้ แต่...ถ้าจะลงโทษทำไมไม่มาลงที่ผมหรือแม่ตรงๆ เลยละ ทำไมต้องไปลงที่โทคิยะด้วย?
"ทำไมถามแบบนั้นละลูก! ครอบครัวเราไม่เคยไปลบหลู่ใครนะ"
"ผมแค่สงสัยนะ" ผมนั่งกินข้าวเงียบๆ พร้อมมองปฏิทินไปด้วยอย่างเหม่อลอย วันนี้ต้องมีเหตุการณ์ร้ายๆ เกิดขึ้นอีกแน่เลย เราต้องหาทางรับมือกับเื่นี้แล้ว
"อิ่มแล้วครับ"
"อ่าว? ยังกินไม่หมดเลยนะลูก"
"เดี๋ยวโทคิยะก็มาแล้วครับ"
"ลูกรู้ได้ไง เขายัง--"
ดิ๊งด่อง~
"เห็นมั้ย (^^) " ผมยิ้มบางๆ ให้แม่อย่างไร้เดียงสา ก็ผมผ่านเหตุการณ์นี้มาแล้วนี่นา เมื่อได้ยินเสียงกดกริ๊งหน้าบ้านผมจึงรีบใส่รองเท้าให้เรียบร้อยก่อนจะเปิดประตูไปเจอโทคิยะที่กำลังอ้าปากจะบ่นแต่ผมพูดดักไว้ก่อน
"ช้า--"
"หยุด! ฉันรู้ว่านายจะพูดช้าชะมัดใช่มั้ย"
"เอ๋! รู้ได้ไงเนี่ย (0_0) "
"หน้านายมันฟ้อง" ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจพร้อมเหลือบมองโทคิยะเป็ระยะๆ จากเหตุการณ์ที่ผ่านมาโทคิยะมักถูกฆ่าจากใครบางคนเสมอ และเมื่อเขาตายทำให้ผมย้อนกลับมาอยู่วันเดิมดั่งเช่นตอนนี้ ข้อสันนิษฐานที่พอคิดได้ก็คือถ้าทำให้เขารอดจากความตายผมจะหลุดจากวังวนนี้ได้หรือเปล่า?
"คาเสะ"
"ต้องขัดขวาง..."
"...คาเสะ!"
"หืม? อะไร"
"ได้ฟังที่พูดมั้ยเนี่ย (-*-) "
"อ๋อ เื่ที่จะชวนไปเล่นเกมอะนะ"
"นายรู้ได้ไงอะ ฉันกะจะบอกวันนี้อยู่พอดี (0_0) "
"ก็บอกแล้วหน้านายมันฟ้อง" ก็เพราะผ่านเหตุการณ์นี้มาก่อนแล้วไงถึงจำได้ แต่ก็น่าแปลกที่ทำไมผมถึงเป็คนเดียวที่จำเหตุการณ์ในอดีตได้อยู่คนเดียว เรากำลังถูกทดสอบจากใครหรือเปล่า?
"ขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วตอนนี้นายคิดว่าฉันคิดอะไรอยู่~"
"คงกำลังขอร้องให้เบอร์เกอร์ไม่หมดก่อนสินะ"
"เฮ้ย! นายใช่คาเสะจริงปะเนี่ย ทำไมรู้ความคิดฉันได้ละ " โทคิยะเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าผมจะเดาความคิดของเขาถูก ผมก็ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันว่าจะต้องมาเจอเหตุการณ์เดิมแบบนี้
"เดี๋ยวสักพักนายก็จะชวนฉันวิ่งไปโรงเรียนแน่ๆ"
"นายรู้อีกแล้ว นายเก่งชะมัดเลย"
"มันไม่น่าดีใจหรอก" ผมทำสีหน้าเศร้าสร้อยพลางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้โทคิยะรู้ตัว มันคงเป็เวรกรรมของผมที่เคยทำไว้ในอดีตก็ได้ ต้องมาเห็นเพื่อนสนิทตายอีกครั้งมันน่าดีใจตรงไหน
"รีบไปเหอะ เดี๋ยวสายเอา"
"ค่อยๆ เดินดีกว่า วันนี้อยากสาย" ผมพูดพร้อมคิดอะไรบางอย่างได้ บางเหตุการณ์ก็ไม่เหมือนเมื่อวาน ถ้าผมพยายามเปลี่ยนเหตุการณ์นั้นมันจะส่งผลยังไงกันนะ
"ฮะ? อยากโดนหักคะแนนหรือไง"
"เปล่า แต่วันนี้อยากลองอะไรนิดหน่อย"
"ลองดีกับอาจารย์ไอดะนะสิ รีบไปเหอะ"
"ไม่เอา ค่อยๆ เดินนี่แหละ"
"นายเป็อะไรของนายเนี่ย!" โทคิยะพยายามดึงแขนของผมให้วิ่งเพราะเขาไม่อยากเข้าเรียนสาย แต่ผมดื้อดึงยันตัวเองเอาไว้จนพวกเรามาถึงหน้าโรงเรียนได้ในที่สุด และใช่ พวกเราสายโดยฝีมือผมเอง
"สายสมใจนายแล้วนะ"
"อืม พอใจละ" จากนี้แหละต้องเป็ของใหม่แน่ๆ พวกเราเดินขึ้นตึกเรียนซึ่งแน่นอนว่าผมเลือกที่จะเดินช้าๆ ทำให้พวกเราเข้าห้องเรียนเรทกว่าปกติ
"โทคิยะ คาเสะ พวกเธอสายนะ (^^) " พอเข้าห้องมาก็โดนอาจารย์ไอดะทักตามเคย อืม...คำพูดของอาจารย์ก็ยังเหมือนเดิม มันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยหรือ?
"ข้อหาที่มาสายพักเที่ยงพวกเธอต้องไปช่วยอาจารย์ยกของนะ (^^) "
"โถ่...เห็นมั้ย ไม่น่าสายเลย (-3-) " โทคิยะบ่นอุบอิบแต่ผมกลับดีใจนิดๆ ที่อย่างน้อยก็มีเหตุการณ์เปลี่ยนไปบ้าง นี่อาจเป็จุดเปลี่ยนของนายก็ได้นะโทคิยะ
.
.
ณ ห้องพักครู เวลา 12:03 นาฬิกา
"หนักอะ!" โทคิยะบ่นพึมพำพร้อมยกหนังสือกองโต๊ะเดินตามหลังผมกับอาจารย์มาติดๆ ยอมรับเลยว่าหนักจริง ก็ว่าทำไมโทคิยะถึงลงมาช้าเพราะอาจารย์ใช้งานหนักนี่เอง
"ฮ่าๆๆ ฝึกกล้ามเนื้อั้แ่เด็กดีจะตาย (^^) " อาจารย์ไอดะทำท่าเบ่งกล้ามให้พวกเรามีกำลังใจขณะยื่นมือไปเปิดประตูห้องพักครูอย่างเงียบเชียบ การกระทำของอาจารย์ทำให้พวกเราหมดกำลังใจซะมากกว่า เพราะอาจารย์เป็ผู้ใหญ่กว่าพวกเราก็เลยทำได้ง่ายๆ ไม่เห็นต้องมาอวดกันเลย (-*-)
"อาจารย์ไอดะคะหนูมีเื่จะปรึกษาค่ะ" จู่ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาอาจารย์อย่างรีบร้อน เธอเป็เด็กนักเรียนตัวเล็กอายุน้อยกว่าพวกเรา ในมือของเธอถือหนังสือเรียนวิชาคณิศาสตร์แนบอกมาด้วย อาจารย์ไอดะมองเธอสักพักก่อนจะหันมาทางพวกเราพร้อมพูดบางอย่างออกมา
"หนังสือพวกนี้เอาไปวางไว้บนโต๊ะอาจารย์เลยนะ เสร็จแล้วก็ไปกินข้าวได้ ขอบใจพวกเธอมาก"
"ครับ/ได้ครับ" เมื่อได้รับคำสั่งพวกเราจึงค่อยๆ วางหนังสือบนโต๊ะตัวใหญ่และจัดเรียงให้เรียบร้อย ส่วนอาจารย์ไอดะแยกไปคุยกับเด็กผู้หญิงคนนั้นอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็ห้องรับรองแขก ซึ่งการพูดคุยของพวกเขานานเกินไปจนผิดสังเกตทำให้ต่อมความสงสัยทำงานขึ้นทันที อยากรู้จังว่าพวกเขาคุยอะไรถึงได้นานขนาดนี้
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นผมจึงค่อยๆ แอบมองเข้าไปในห้องที่อาจารย์กับเด็กคนนั้นอยู่ ภายในห้องมีโซฟาตัวใหญ่และแผ่นหลังของอาจารย์ไอดะยืนหันหลังคุยกับเด็กผู้หญิงคนนั้น แต่เพราะลำตัวอาจารย์บังเด็กคนนั้นมิดจนมองแทบไม่เห็นทำให้ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันแน่ แถมไม่ได้ยินเสียงจากภายในห้องอีก บ้าจริง! แบบนี้ก็ไม่รู้สิว่าพวกเขาคุยอะไรกัน
"คาเสะทำอะไร--อื้อ!!"
"ชู่ว เบาๆ" ผมสะดุ้งโหยงพร้อมหันไปปิดปากโทคิยะไว้แน่นขณะเตือนให้เขาเบาเสียงลงเพื่อไม่ให้คนในห้องรู้ตัว สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ทำให้พวกเรารีบกลับมาประจำตำแหน่งเดิม
"มีอะไรหรือเปล่า?" อาจารย์ไอดะเดินออกมาดูความเรียบร้อยพร้อมเหลือบมองพวกเราอย่างสงสัย โทคิยะมองผมอย่างมึนงงเหมือน้าคำตอบที่ชัดเจน ส่วนผมก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะพูดกลบเกลื่อนไปเรื่อย
"จะมาบอกว่าจัดหนังสือเสร็จแล้วครับ (^^) "
"โอ้! จัดซะเรียบร้อยเชียว ขอบใจมากนะ ไปพักได้แล้วไป (^^) " อาจารย์ไอดะส่งยิ้มบางๆ ให้ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักครูอีกครั้ง ผมจึงใช้โอกาสนี้แอบมองในห้องรับแขกก็เห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นนั่งนิ่งไม่ขยับสักนิด เธอกรอกสายตาไปมาอย่างเหม่อลอยเหมือนร่างไร้ิญญาอย่างไรอย่างนั้น เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ทำไมเธอดูไม่มีสติแบบนั้น ตกลงพวกเขาทำอะไรกันแน่?
"นี่ เป็อะไรของนายเนี่ยคาเสะ เห็นทำท่าแปลกๆ ั้แ่เมื่อกี้ละ" โทคิยะพูดอย่างสงสัยหลังเห็นผมทำท่าแปลกๆ อยู่หน้าห้องรับแขกนานสองนาน ผมหันไปมองโทคิยะแปบนึงขณะลังเลว่าจะบอกเื่ที่สงสัยอยู่ดีมั้ย แต่เ้าโทคิยะไม่มีท่าทีลดความสงสัยลงจึงตัดสินใจบอกความจริงออกไป
"แค่สงสัยว่าทำไมเด็กๆ ชอบมาหาอาจารย์ไอดะกันจัง"
"ก็ไม่เห็นแปลก เขาก็ต้องมีเื่ให้ปรึกษาสิ"
"ปรึษากันสองคนในห้องส่วนตัวอะนะ? มาคุยตรงโต๊ะก็ได้นี่"
"ไม่รู้สิ อาจจะเป็เื่น่าอายก็ได้เลยต้องคุยแบบส่วนตัว"
"แล้วเวลานายยกหนังสือมาให้อาจารย์ไม่เห็นอะไรแปลกๆ บ้างเหรอ?"
"ฉันจำไม่ได้หรอก นักเรียนแต่ละคนมาไม่ซ้ำหน้าจะจำได้ไง แต่ว่า..."
"แต่อะไร?"
" (' ') " โทคิยะเหลือบมองเข้าไปในห้องพักครูแวบหนึ่งก่อนจะเข้ามากระซิบข้างหูผมให้ได้ยินสองคน
"/เมื่อสองอาทิตย์ก่อนมีผู้ปกครองมาหาอาจารย์แล้วด่าอาจารย์ใหญ่เลย แต่ตอนนั้นฉันอยู่อีกห้องหนึ่งเลยไม่รู้ว่าคุยอะไรกันบ้าง/"
"ด่าว่าอะไร?"
"เอ่อ...เฮงซวย ขยะสังคม ไอหน้าตัวเมีย ไอ--"
"อะๆ โอเค ด่ารุนแรงสินะ"
"อืม แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าอาจารย์ไปทำอะไรผิดมาผู้ปกครองถึงมาด่าแบบนี้"
"อืม..." ผมเดินตามโทคิยะลงบันไดมาเรื่อยๆ พร้อมคิดเื่ในหัวไปด้วย อาจารย์โดนผู้ปกครองด่าเื่อะไรกัน ไปทำอะไรผิดมากันแน่ หรืออาจารย์ไปทำร้ายเด็กนักเรียน! ถ้าเป็แบบนั้นก็อาจจะเป็คนทำร้ายโทคิยะด้วยก็ได้ แต่ทำไมต้องฆ่าด้วย? คงต้องหาคำตอบต่อไป
"นี่โทคิยะ วันนี้ฉันไปบ้านนายนะ" ถ้าอยากรู้คำตอบก็ต้องเริ่มจากบ้านโทคิยะ อย่างน้อยการอยู่ใกล้ตัวกับเขามากที่สุดก็เพื่อความปลอดภัยของเขาด้วย และที่นั่นต้องมีเบาะแสให้ไม่มากก็น้อย
"ก็ได้ แต่จะมาทำไมอะ?"
"ก็...อยากไปเล่นบ้านนายบ้างนี่นา วันนี้แม่ซื้อเค้กมาด้วยละ"
"จริงอะ! ฉันอยากกินเค้ก (*0*) "
"งั้นตอนเย็นเดี๋ยวไปหานะ"
"ได้ จะตั้งตารอเลย" โทคิยะเดินเข้าไปยังโรงอาหารอย่างร่าเริง ส่วนผมได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขาเงียบๆ พลางคิดในใจด้วยความกังวล ฉันจะปกป้องนายได้หรือเปล่านะโทคิยะ
.
.
.
Dead -
.
.
.
ถ้าชอบอย่าลืมกดใจ???? กดเข้าชั้น????และคอมเม้น????ส่งกำลังใจให้ด้วยนะคะ ทุกคอมเม้นของทุกคนเป็แรงผลักดันให้ไรท์มีแรงใจแต่งต่อไป ขอขอบคุณค่ะ ????
475
