บทที่ 18 แม่ครัวสวีปรากฏตัวแล้ว
หนิวชิงเฉ่าเคยเล่าให้เธอฟังว่า พี่ก่วงซุ่นมาจากครอบครัวชาวชนบท ทั้งครอบครัวต้องพึ่งพาเงินเดือนของเขาในการดำรงชีวิต พี่ก่วงซุ่นเป็คนอดทน เขาน่าจะเป็คนที่ทำงานหนักที่สุดในร้านอาหารของรัฐแล้ว
พ่อครัวซุนมักจะพูดจาไพเราะเพราะหวังจะได้รับของขวัญที่พี่ก่วงซุ่นให้ แต่ก็ไม่ยอมสอนสักที นาน ๆ ครั้งที่จะสอนทำอาหารสักจานสองจาน แล้วก็ด่าว่าพี่ก่วงซุ่นไม่มีพร์!
หนิวชิงเฉ่าแค่นเสียงพึมพำ "ก็แค่กลัวว่าถ้าพี่ก่วงซุ่นเรียนรู้จนเก่งแล้วจะได้มาแทนที่เขา อาของฉันบอกว่าพ่อครัวซุนอาศัยฝีมือการทำอาหารที่ดีของตัวเอง แล้ววางท่าเป็ผู้าุโ แค่นี้ผู้นำก็เริ่มมองเขาไม่ดีแล้ว เขาต้องไม่เปิดโอกาสให้พี่ก่วงซุ่นได้มาแทนที่เขาเด็ดขาด"
สวีเถาเถามองไปยังชายหนุ่มที่ก้มหน้าหั่นผักอย่างเงียบ ๆ ในครัวด้านหลัง การหั่นของเขาสะอาดเรียบร้อย หนาบางอย่างสม่ำเสมอ ความเร็วใช้ได้เลย เห็นได้ชัดว่าการเป็ผู้ช่วยเชฟมาห้าปีอย่างน้อยก็ไม่สูญเปล่า มีฝีมือการใช้มีดที่ดีทีเดียว
แต่เื่พร์ในการทำอาหาร พอนึกถึงผัดผักกาดขาวกับเนื้อหมูที่ได้กินในวันแรกที่เข้ามาทำงาน สวีเถาเถาถึงกับต้องกลั้นอาการคลื่นไส้เอาไว้
สวีเถาเถากับหนิวชิงเฉ่าสนิทสนมกันดีใน่นี้ ตอนนี้ยังไม่เปิดร้าน ทั้งสองคนก็คุยกันอย่างสนุกสนาน
หนิวชิงเฉ่าบอกว่าพี่สาวของเธอทำงานที่โรงงานทอผ้า บ่อยครั้งที่มักจะมีผ้าย้อมติดลายหรือสีย้อมไม่ติดอย่างสม่ำเสมอ ก็สามารถเอากลับมาได้ แบบไม่ต้องใช้คูปองแลกเลย หนิวชิงเฉ่ายังถามสวีเถาเถาอีกว่าเธอ้าผ้าไหม
"จริง ๆ แล้วที่บอกว่าผ้าย้อมติดลาย พอใส่แล้วก็แทบจะมองไม่ออกหรอก แต่สิ่งที่สำคัญก็คือการไม่ต้องใช้คูปองแลก อีกอย่างได้ซื้อจากคนในโรงงานทอผ้าเองจะถูกกว่าด้วย!" หนิวชิงเฉ่ากระซิบบอกสวีเถาเถา
สวีเถาเถารู้ดีว่าเื่นี้เหมือนกับการซื้อเนื้อจากโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ หลังจากคิดสักครู่ เธอก็ยื่นเงินสิบหยวนให้หนิวชิงเฉ่าเพื่อให้ช่วยดูและเลือกซื้อให้
"ขอเป็สีเข้ม ๆ หน่อยนะ เอาตัวที่ใส่ได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง"
ตอนนี้เธอได้สวมใส่เสื้อผ้าใหม่แล้ว จึงอยากทำอะไรบางอย่างให้กับคนในครอบครัวเพื่อตอบแทนบ้าง
หนิวชิงเฉ่าตอบตกลงอย่างรวดเร็ว "ไม่มีปัญหา ที่ร้านพี่สาวฉันมีหลายสีมาก ฉันจะให้พี่สาวช่วยเลือกให้อย่างดีเลย แต่ว่าคงต้องมีตำหนินิดหน่อยนะพอได้รับมาแล้วเธอต้องดูแลดี ๆ นะ"
สวีเถาเถากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงใของอาหนิว
"พ่อครัวซุน! พ่อครัวซุน คุณเป็อะไรไป! ตื่นเร็วเข้า! ก่วงซุ่นรีบมาเร็ว! พ่อครัวซุนเป็ลม!"
พี่ก่วงซุ่นโยนมีดทำครัวทิ้งแล้วรีบวิ่งออกไป "พ่อครัว!"
สวีเถาเถาและหนิวชิงเฉ่าสบตากันแวบหนึ่ง แล้วทั้งสองก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ในห้องโถงใหญ่ ปรากฏร่างของพ่อครัวซุนที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด อาหนิวพยายามปลุกเท่าไหร่ก็ปลุกไม่ตื่น เธอลนลานจนเหงื่อท่วมตัว
"จะทำยังไงดีล่ะ อีกเดี๋ยวก็จะเปิดร้านแล้ว พ่อครัวซุนเป็แบบนี้ต้องรีบพาไปโรงพยาบาลก่อนแล้วถ้าลูกค้ามาก็จะไม่มีอาหารให้กิน ใครจะสามารถรับผิดชอบเื่นี้ได้!"
หากร้านอาหารของรัฐเกิดเื่อะไรขึ้นมา พวกเขาทุกคนจะต้องรับผิดชอบกันทั้งหมด!
หนิวชิงเฉ่าเสนอว่า "อาคะทำแบบนี้ไหม อาพาพ่อครัวซุนไปโรงพยาบาล ให้พี่ก่วงซุ่นเป็หัวหน้าพ่อครัวฉันจะเป็พนักงานเสิร์ฟเอง สวีเถาเถาช่วยพี่ก่วงซุ่นในครัวนะ น่าจะรับมือไหว"
อาหนิวรีบหันไปมองก่วงซุ่น"ก่วงซุ่นความคิดของชิงเฉ่าก็ไม่เลวนะ พ่อครัวซุนรอนานกว่านี้ไม่ได้แล้ว อาต้องรีบพาเขาไปโรงพยาบาล ชิงเฉ่ากับเถาเถาก็ยังเด็กอยู่ โอ๊ย จะทำยังไงดีเนี่ย!"
"ไม่ได้ ผม..." พี่ก่วงซุ่นโบกมือปฏิเสธเป็พัลวัน สีหน้าซีดเผือดด้วยความใ "ผมทำไม่ได้หรอก ผมทำได้แค่ไม่กี่เมนูนะ!"
แม้เขาจะติดตามพ่อครัวซุนมานาน แต่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าสถานการณ์เป็อย่างไร จึงพากันเงียบไป
"แล้วจะทำยังไงล่ะ!" หนิวชิงเฉ่าแทบจะร้องไห้ด้วยความกังวล
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้ ตอนนี้ได้ยินเสียงลูกค้าอยู่หน้าประตูแล้วด้วย อีกเดี๋ยวก็จะต้องเปิดร้าน ลูกค้าก็กำลังรออยู่ จะไล่พวกเขากลับไปก็คงไม่ได้!
อาหนิวด่าด้วยความโกรธ "พ่อครัวซุนนี่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนจริง ๆ เลย!"
แต่พ่อครัวซุนที่นอนอยู่คงไม่ได้ยินเสียงด่าของเธอแล้ว พวกเขาทุกคนยังต้องมาปวดหัวและกังวลเพราะเขาอีก
เมื่อเห็นความตื่นตระหนกบนใบหน้าของทุกคน สวีเถาเถาถอนหายใจแล้วก้าวออกมา
"ฉันจะทำแทนพ่อครัวซุนเอง พี่ก่วงซุ่นช่วยเป็ผู้ช่วยให้ฉันทีนะ หนิวชิงเฉ่าก็ทำหน้าที่พนักงานเสิร์ฟต่อไป อาหนิวไม่ต้องกังวล ฝีมือทำอาหารของฉัน... น่าจะพอไหวอยู่อารีบพาพ่อครัวซุนไปโรงพยาบาลเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะเปิดร้านแล้ว รับรองว่าจะไม่มีปัญหาแน่นอน"
คนอื่น ๆ มองไปที่สวีเถาเถาด้วยความใ มีเพียงพี่ก่วงซุ่นที่ดวงตาเป็ประกาย
"สวีเถาเถาหนูทำอาหารเป็จริง ๆ เหรอ นี่ไม่ใช่เื่เล่น ๆ เลยนะ!" อาหนิวถามด้วยความกังวล
ตอนนี้เธอไม่ได้หวังให้ฝีมือทำอาหารของสวีเถาเถาเก่งเท่าพ่อครัวซุนหรอก แค่ทำอาหารบ้าน ๆ ได้ก็พอแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านเธอมีแต่สามีที่เป็คนทำอาหาร ส่วนเธอเป็แค่เ้าของร้านที่ไม่ต้องยุ่งเื่ในครัว เธอคงลงมือทำเองไปนานแล้ว จะได้ไม่ต้องมาตื่นตระหนกแบบนี้
สวีเถาเถาต้องย้ำคำสัญญากับอาหนิวหลายครั้งว่าเธอทำอาหารเป็จริง ๆ แต่อาหนิวยังไม่อยากวางใจ แต่ก็ต้องจำใจเดินไป และยังคงหันหลังกลับมามองเธอทุก ๆ สามก้าว
พ่อครัวซุนไม่สามารถรอได้อีกแล้ว ถ้าอาหนิวยังมัวแต่ชักช้าอยู่ สวีเถาเถาคงต้องเอามีดขู่ให้ออกไป
ในร้านอาหารของรัฐเหลือเพียงเธอ หนิวชิงเฉ่า และพี่ก่วงซุ่นเท่านั้น ภายใต้สายตาเร่งเร้าของทั้งสองคน สวีเถาเถากระแอมเบา ๆ "แฮ่มเปิดประตูเถอะ ให้ลูกค้าเข้ามาได้แล้ว"
เธอหมุนตัวกลับเข้าครัว เตรียมของที่จะต้องใช้ในการทำอาหาร สิ่งสำคัญคือต้องหาเครื่องปรุงให้ครบ
เื่นี้พี่ก่วงซุ่นถนัด โดยที่สวีเถาเถาไม่ต้องกังวล เขาจัดเตรียมทุกอย่างให้เธอเรียบร้อยแล้ว
"ขอบคุณค่ะ"
พี่ก่วงซุ่นทำท่าเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยังลังเล
สวีเถาเถามองไปที่เขา "พี่ก่วงซุ่นมีอะไรหรือเปล่าคะ?"
ฉันคิดว่าเขาจะพูดอะไร แต่เห็นเขาอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงทุ้มออกมาว่า "ฉันรู้ว่าคุณทำอาหารเป็! ฉันเชื่อใจคุณนะ!"
สวีเถาเถาหัวเราะเบา ๆ ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ
พอถึงเที่ยงตรง ประตูร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียงก็เปิดออกตามเวลา ผู้คนที่มากินข้าวต่างเบียดไหล่กันเข้ามาอย่างอลหม่าน
คนส่วนใหญ่มีรอยยิ้มบนใบหน้า เพราะการได้มากินอาหารที่ร้านอาหารของรัฐนั้นถือเป็เื่ที่น่าภาคภูมิใจมาก!
อย่างน้อยก็เอาไปคุยโม้โอ้อวดได้เป็เดือน!
แน่นอนว่านั่นก็ย่อมมีข้อยกเว้น หนิวชิงเฉ่าที่คอยเก็บเงินและคูปองอาหารเห็นคู่ชายหญิงแปลก ๆ คู่หนึ่ง
ที่บอกว่าแปลกเพราะผู้หญิงนั้นไม่เพียงแต่สวยอย่างเดียว แต่ยังใส่เสื้อผ้าทันสมัยรองเท้าส้นสูงปลายแหลม และดัดผมลอน ยิ้มสดใสเหมือนดอกไม้บานอยู่เสมอ ส่วนผู้ชายกลับตรงกันข้าม
สวมสูทผูกเนกไทเรียบร้อย หน้าตาหล่อเหลาเป็พิเศษใส่แว่นตาขอบทอง ดูภูมิฐานสง่างาม ราวกับว่าแค่เขานั่งอยู่ตรงนั้น ร้านอาหารของรัฐในเขตซีเจียงที่ธรรมดา ๆ ก็ดูเปล่งประกายขึ้นมาได้เลย
ชายคนนั้นมีรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นมาก ทำให้ลูกค้าครึ่งหนึ่งในร้านอาหารของรัฐต่างจ้องมองเขาในระหว่างที่รอสั่งอาหาร
แต่สีหน้าของชายคนนี้เ็ามาก เย็นะเืจนไม่พูดคุยกับผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ เลยสักคำ เมื่อผู้หญิงคนนั้นเริ่มพูดมากขึ้น ระหว่างคิ้วของเขาก็จะแสดงความรำคาญออกมา
ดูเหมือนว่าเขาจะรำคาญเสียงพูดของผู้หญิงคนนั้นเข้าแล้ว
พวกเขาคงไม่ใช่คู่รักแน่นอน
หนิวชิงเฉ่ากลับเข้าไปในครัวเพื่อนินทากับสวีเถาเถาเธอกังวลว่าสวีเถาเถาจะยุ่งจนมือไม้พันกัน จึงคิดจะช่วยเหลือ แต่ใครจะรู้ว่าการเคลื่อนไหวของสวีเถาเถานั้นคล่องแคล่วมาก ทั้งการผัดน้ำมันด้วยไฟแรง การโยนกระทะ ทุกท่วงท่าของเธอดูสวยงามกว่าพ่อครัวซุนเสียอีก
และไม่เพียงแค่การเคลื่อนไหวที่สวยงามเท่านั้น ยังค่อย ๆ มีกลิ่นหอมของอาหารโชยออกมา ทำให้หนิวชิงเฉ่าและก่วงซุ่นถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน
อาหารกลิ่นหอมมากเกินไปแล้ว!
174
