"ภีม!!! มานั่งใกล้ๆพรีมเร็ว"ดีใจไปเถอะพรีมแล้วจะได้รู้
"อย่ามายุ่ง! หิวนักก็กินซะสิจะได้กลับสักที"
"ภีม...คือกูอยาก..."
"พี่อู๋ตักไก่ทอดตรงนั้นให้หน่อย"เื่อะไรที่ต้องมาฟังข้อแก้ตัวของปั้นมันใครบอกให้มันหักหลังความไว้ใจผมเว่ผมไม่โอเคร เื่แค่นี้มันอาจจะไม่ใช่เื่ใหญ่สำหรับคนอื่นแต่กับผมมันไม่ใช่ ผมมันได้ให้ความเชื่อใจใครไปแล้วผมให้หมดตัก ไม่เผื่อใจด้วย
"!!!"
"เอ่อ...ภีม พรีม ตักให้ดีกว่าอย่าไปรบกวนพี่อู๋เลย"
"พี่อู๋"เอาสิถ้าแค่นี้ยังไม่ยอมตักให้ผม ผมจะได้รู้ว่าครั้งต่อไปผมจะยอมให้ง่ายๆเหมือนครั้งนี้อีกไหม
"..."
"..."จ้องมาจ้องกลับไม่เกิน
"หึ เอาสิ"นึกว่าจะเท่าไร
"...พี่อู๋ถ้าลำบากใจเดี๋ยวพรีมตักให้น้องดีกว่า"
ปัง!!!
ไม่ต้องใกันไปมันไม่ใช่เสียงปืนเสียงประทัดที่ไหน เสียงผมที่ตั้งใจตบโต๊ะเอง จะว่าไปก็เจ็บใช่ย่อย
"จะอะไรหนักหนาก็แค่ตักให้ มันลำบากตรงไหน"
"ภีมไม่ใช่อย่างนั้นพรีมแค่เกรงใจพี่อู๋"
"เกรงใจหรือหวงกันแน่ เอาให้แน่"
"..."
"ไม่เป็ไรครับแค่นี้เอง น้องพรีมไม่ต้องเกรงใจหรอกขนาดเ้าตัวเค้าเองยังไม่คิดเลย"คิดว่าผมจะรู้สึกอะไรหรอ ว่าไปเถอะว่าไปผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก คนมันตั้งใจแต่แรกอยู่แล้ว โดนด่าก็ไม่เกิน
"เค้าก็ไม่เห็นจะลำบากใจตรงไหนนี่ ต่อไปก็อย่าไปคิดแทนใครเค้าอีกล่ะ ถือว่าเตือนด้วยความหวังดี"หึ คงไม่มีใครคิดว่าผมจะพูดไปแบบนั้น ถึงได้มีสีหน้ากลืนไม่ได้พูดไม่ออกกันแบบนี้ แต่นั้นมันยังไม่น่าใเท่ากับสิ่งที่ผมกำลังจะทำ
"พี่อู๋มีแฟนยัง? เอ๊ะ!ถึงจะมีมันก็ไม่เกี่ยวกันนี่หน่า ผมชอบพี่นี่ไม่ได้ชอบแฟนพี่"นี่สิถึงจะน่าใกว่า
"เฮ้ย!!! ภีมกูก็บอกอยู่ว่าพี่อู๋กับพรีมเป็..."
"กินข้าวเสร็จ พี่อู๋สัญญาแล้วนะครับว่าจะไปส่งผม"เื่อะไรผมจะปล่อยให้ปั้นใจมันพูดจบ ถ้ามันพูดเค้าก็รู้กันหมดสิว่าผมรู้อยู่แล้วว่าสองคนนั้นเป็อะไรกัน ปล่อยเบลอน่ะดีแล้ว
"พี่อู๋..."ทีแบบนี้ละเร็วเชียว เห็นนั่งเงียบตั้งนานคิดว่าจะออกตัวเร็วกว่านี้ซะอีก
"ไม่มีอะไรครับ ไม่ต้องคิดมากนะน้องพรีม"ห่วงใยกันดีนัก สักอยากจะรู้แล้วสิ คนเค้าจะว่ายังไงกันที่เห็นพี่น้องมีแฟนคนเดียวกัน
"อะไร? พี่อู๋เป็อะไรกับพรีม"เอาความซื่อเข้าแรกแล้วกัน
"..."
"..."
เงียบ ก็ดี...
"แฟนสิน่ะ ขอได้ไหมพรีมถือว่าให้อะไรน้องคนนี้บ้าง"เอาซี่ ขอกันแบบนี้แหละจะได้สนุก
"ภีมมันจะเกินไปไหม!!!"เป็ปั้นมันที่น่าจะทนไม่ไหวรีบออกตัวแทนพรีม
"ยุ่งอะไรด้วยปั้น
ถ้าแค่นี้ให้น้องตัวเองไม่ได้ก็ไม่สมควรมาขอสิทธิ์ความเป็พี่จากใคร"ปั้นใจมันจะเข้ามายุ่งอะไรด้วย เื่นี้มันเื่ของผมกับพรีมสองคน คนที่สมควรจะเต้นต้องไม่ใช่มันสิ มันต้องพรีม
"ภีม พรีมว่า..."
"ไม่ได้สิน่ะ อืม...เข้าใจแล้วคนแบบภีมมันอยากได้อะไรก็ไม่เคยได้อยู่แล้วนี่"พูดจบผมก็ยังนั่งกินข้าวต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตั้งหน้าั้แ่กินอย่างเดียวไม่สนว่าคนอื่นจะนั่งจ้องผมกินข้าวอยู่คนเดียว
"..."
"ไม่หิวกันหรอ...นั่งมองกันอยู่ได้ถ้าหิวก็รีบๆกินซะ จะได้รีบกลับสักที ทางใครทางมัน"
"..."
"..."
"อะไรอีก ถ้าจะมัวแต่มองกันแบบนี้คงจะอิ่มกันแล้ว งั้นขอตัว"
หมับ!
หึ เข้าแผน! ไม่ต่างจากที่คิด คนที่คิดไม่ซื่อน่ะมันพรีมที่เอาความความดี ความห่วงใยที่เค้าให้ไปคิดเข้าข้างตัวเอง คนแบบอู๋ อณาภัทร น่ะหรอจะมาชอบคนแบบพรีม พรีมไม่ใช่สเปกพี่มันแน่นอนเื่นี้ผมไปสืบมาแล้ว
"อืม...อยากจีบก็จีบกูกับพี่มึงไม่ได้เป็อะไรกันอยู่แล้ว"
"หรอครับ ก็ดี...เค้าจะได้ไม่ว่าเอาได้พี่น้องมีผัว เอ้ย!!! แฟนคนเดียวกัน ได้ยินกันแล้วนะครับว่าเค้าไม่ได้เป็อะไรกัน ต่อไปจะไปไหนมาไหนด้วยกันก็ช่วยให้เกียรติผมด้วย ไม่ใช่จะให้แหนผมไปรับส่งตัวเองอยู่ได้"
"...ภีมคือพี่จำเป็ต้องไปไหนมาไหนกับพี่อู๋เค้าตลอดนะ คุณแม่ท่านขอมา"ก็ดีสิ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ไม่สิ! อาจจะได้เป็ฝูงเลยก็ได้
"ไม่!!! จะไม่เกินไปหน่อยหรอพรีม ที่จะไปไหนมาไหนกับว่าทีแฟนคนอื่นเค้า คนเค้าจะมองยังไง แค่คิดก็รู้สึกดีแปลกๆเนอะว่าไหมพรีม"
"ภีม มึงอย่ามาเื่เยอะ แค่นี้มันจะไม่ได้เลยหรอ น้องพรีมเค้าเป็ผู้หญิงจะให้ไปไหนมาไหนตามลำพังได้ยังไง อีกอย่างน้องพรีมก็ขับรถไม่เป็ด้วย"นี่ก็อีกคนให้ความหวังเค้าเก่ง โง่หรือแกล้งโง่ก็ไม่รู้
"ไม่คือไม่ครับ คนของใครใครก็หวงกันทั้งนั้น ขับไม่เป็ก็ให้คนที่บ้านมารับส่งสิมันยากตรงไหน"
"..."
"ภีมมันจะเกินไปไหม กูแค่ให้โอกาสมึงจีบกูไม่ใช่ว่ากูเป็อะไรกับมึงแล้ว มึงจะมาบงการชีวิตกูไม่ได้"
"ผมวงการชีวิตพี่ตรงไหนไม่ทราบครับ หรือที่ว่ามาคือแค่ที่ผมขอพี่ไม่ให้ไปรับส่งพรีมหรอ? ก็ไม่ ผมขอพรีมต่างหากถ้าแค่นี้จะให้กันไม่ได้ก็น่าจะพิจารณาตัวเองบ้าง เป็พี่ภาษาอะไรไม่เคยเสียสละอะไรให้น้องเลย"
"เอ่อ...พรีมไปเองได้ค่ะพี่อู๋"มันก็แน่อยู่แล้วไหม ถ้าพูดขนานนั้นแล้วยังทุลังจะให้เค้าไปรับส่งอยู่ได้
"แต่มันอันตรายนะครับแถมคุณน้ายังฝากเราไว้กับพี่"
"แต่...ภีม..."
"พอ!!! อยากจะทำอะไรก็ทำ! รำคาญเถียงกันไปเถียงกันมาอยู่ได้ อยากไปส่งกันนักก็ไป!"
"..."
"..."
"?"อะไรไม่ทราบก็คนมันรำคาญจริงๆนี่เถียงกันไปมาอยู่ได้
"ภีม...พรีมขอโทษ"
"ถ้าอยากจะเก็บไว้เองนักจะส่งมาให้ทำไม! ชอบไม่ใช่หรอที่เห็นกูไม่ได้ในสิ่งที่้า"
"มันไม่ใช่แบบนั้นภีม พรีมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยน่ะ อรึก..."
หมับ!
พรึบ
"เบย์กูฝากไปส่งน้องพรีมที่บ้านด้วย"
.........
ปึก!
"คิดจะทำอะไรภีม มึงคิดจะทำอะไร!"โกรธได้แค่นี้หรอนึกว่าจะมากกว่านี้ซะอีกเห็นเดินดุ่มๆลากออกมาที่รถท่าเดียว
"เปล่านี้...จะบอกอะไรให้อย่างนะพี่ ไม่มีใครเค้าชอบให้แฟนตัวเองไปสนิทกับคนอื่นหรอนะ โดยเฉพาะพวกที่คิดไม่ซื่อ!"
"มึงหมายความว่าไงภีม ใครคิดไม่ซื่อ ใครสนิทกับใคร ถ้ามึงหมายถึงกูกับน้องพรีมมันก็ไม่แปลกกูกับพี่มึงก็สนิทกันแต่แรกอยู่แล้ว"
"คำสองคำก็น้องพรีม หึ แต่ต่อไปจะทำอะไรก็เห็นหัวผมบ้างแล้วกัน!"
"รับไม่ได้ก็เื่ของมึง"
"..."
"จะให้ไปส่งที่ไหน"คงเห็นว่าผมไม่มีท่าทีจะเถียงต่อ เลยเลือกที่จะตัดจบสินะ
"ขับไปเถอะ ถ้าถึงจะบอกเองหรอ"
"กวนตี_น บอกมาอย่ามาเล่นลิ้น"
"...คอนโด"
"รวยนักสินะ ถึงขนาดออกมาอยู่คอนโดคนเดียวบ้านก็มีทำไมไม่กลับ ให้มันเพลาๆลงหน่อยหาเงินใช้เองยังไม่เป็ด้วยซ้ำ"ไม่รู้อะไรด้วยซ้ำทำมาว่าคนอื่นเค้าไปทั่ว...
"..."
"ไม่คิดบ้างหรอว่าแม่กับพี่ตัวเองลำบากขนาดไหน"
"อื้ม รวย อยากสบายทำไมต้องทิ้งไปหาผั _วใหม่ด้วยล่ะ ช่วยไม่ได้..."
"ภีม! ระวังปากมึงด้วย"หึ แค่นี้ทำเป็รับไม่ได้ เื่จริงทั้งนั้น อยากสบายจะออกไปดิ้นลนข้างนอกทำไม
"มันมีอะไรที่ไม่จริงอย่างที่พูด ในเมื่ออยู่สบายๆไม่ชอบชอบลำบากเองนี่ จะมาโทษคนอื่นทำไม! ผมเป็คนบอกหรอว่าให้ไป...ก็ไม่!! แล้วจะมาว่าคนอื่นเค้าไปทั่วเผื่อ?!"
"..."
"ผมผิดหรือไงที่อยากสบาย หรือต้องให้ไปเช่าห้องพักราคาถูกๆ ไม่เอาด้วยหรอกทำไปเพื่อใครก็ไม่รู้"
"..."
"ถ้าไม่อยากไปส่งกันก็บอกจะได้กลับเอง"หลังจากที่จบประโยคนั้นผมก็เอื้อมมือไปปลดล็อกรถเพื่อที่จะได้ออกไปให้พ้นเื่น่าปวดหัวนี่สักที
"ไม่ต้องลง เดี๋ยวไปส่งเอง กูไม่ได้เป็คนไม่รักษาคำพูด"
"ก็ดี...ออกรถสิรออะไร?!"
---------