เช้านี้ จื่อเหวินได้รับข่าวว่าแม่ทัพกวน เพื่อนสนิทของเขามาจากการเดินทัพ และ้าพักชั่วคราวที่บ้านของเขา เขารู้สึกยินดีอย่างยิ่ง เขาคิดว่านี่เป็โอกาสที่ดีที่จะได้พบกับเพื่อนเก่า ท่านแม่ทัพกวนเป็คนที่เขาเคารพและชื่นชอบมาั้แ่สมัยเรียน เขาเป็คนที่มีความสามารถและความแข็งแรง เขาเป็คนที่ทำให้จื่อเหวินรู้สึกว่าตัวเขาเป็คนอ่อนแอ
เขาสั่งให้เตรียมห้องรับแขกให้พร้อม เขาสั่งให้เตรียมอาหารให้อร่อยและหลากหลาย เขา้าให้แม่ทัพกวนรู้สึกสบายใจและได้รับการต้อนรับที่ดีที่สุด เขาสั่งให้เตรียมเสื้อผ้าสะอาด และเตรียมน้ำอุ่นให้ แม่ทัพกวนสามารถอาบน้ำและพักผ่อนได้
เมื่อแม่ทัพกวนมาถึง จื่อเหวินต้อนรับเขาด้วยความเต็มใจและความยินดี เขาทำให้เขารู้สึกสบายใจ เขาคุยกับเขาเกี่ยวกับการเดินทัพ เขาฟังเื่ราวของแม่ทัพกวนอย่างตั้งใจ เขาสนใจในทุกรายละเอียดของการเดินทัพ เขาสนใจในชีวิตของแม่ทัพกวน
"ท่านเดินทัพมาหลายเดือนแล้ว" จื่อเหวินกล่าวด้วยความห่วงใย "ท่าน้าพักผ่อนให้ดี ข้าจะให้ห้องที่ดีที่สุดให้ท่าน ท่านสามารถพักผ่อนได้อย่างสบายใจ"
"ขอบคุณ" แม่ทัพกวนกล่าว "ข้ารู้สึกเหนื่อยมากแล้ว ข้าเดินทัพมาหลายเดือน ข้า้าพักผ่อนให้ดี"
จื่อเหวินมองแม่ทัพกวน เขาเห็นว่าแม่ทัพกวนดูเหนื่อยมาก เขาเห็นว่าแม่ทัพกวนมีรอยแผลบนใบหน้า เขาเห็นว่าแม่ทัพกวนดูเหมือนว่าเขาผ่านการทดลองมากมาย
ใน่บ่าย จื่อเหวินเชิญแม่ทัพกวนมาที่ห้องรับแขก เขา้าให้แม่ทัพกวนรู้สึกสบายใจ เขา้าให้เขารู้ว่าเขาเป็เพื่อนที่ดี เขา้าให้แม่ทัพกวนรู้ว่าเขาสามารถพูดคุยเื่ใดๆ กับเขาได้
เหม่ยซินเข้ามาในห้องรับแขก เธอนำชาและขนมมาให้ เธอยิ้มให้แม่ทัพกวน เธอดูเหมือนว่าเธอรู้สึกสบายใจ เธอสวมใส่ชุดที่สวยงาม เธอแต่งหน้าอย่างประณีต เธอดูเหมือนว่าเธอ้าให้ตัวเองดูดีที่สุด
จื่อเหวินสังเกตเห็นว่าเหม่ยซินดูแปลกไปจากปกติเล็กน้อย เธอใส่ชุดผ้าไหมสีขาวที่บางกว่าปกติ และดูเหมือนว่าเธอจะใส่ใจกับการแต่งตัวมากกว่าเดิม แต่เขาคิดว่านี่คงเป็เพราะเธอ้าให้ดูดีต่อหน้าแขก เขาไม่สงสัยอะไร
"คุณผู้หญิง" แม่ทัพกวนกล่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม "ท่านดูสวยงามมากเลย ข้าไม่เคยเห็นคุณผู้หญิงที่สวยงามเช่นนี้มาก่อน"
จื่อเหวินได้ยินคำพูดของแม่ทัพกวน เขาคิดว่านี่เป็การชมเชยธรรมชาติ เขาไม่สงสัยอะไร เขาคิดว่าแม่ทัพกวนเป็คนที่มีวาจาหวาน เขาคิดว่าแม่ทัพกวนเป็คนที่ชอบชมคนอื่น แต่เขาสังเกตเห็นว่าสายตาของแม่ทัพกวนมองเหม่ยซินนานกว่าปกติ และเหม่ยซินก็ดูเหมือนจะอายแต่ก็ยิ้มรับคำชม
"แม่ทัพ" จื่อเหวินกล่าว "ท่าน้าอะไรหรือ? ท่าน้าชา กาแฟ หรือเหล้า?"
"ข้า้าพักผ่อนให้ดี" แม่ทัพกวนกล่าว "ข้าเดินทัพมาหลายเดือน ข้ารู้สึกเหนื่อยมากแล้ว ร่างกายของข้าเ็ปทั่วไป"
"แน่นอน" จื่อเหวินกล่าว "ข้าจะให้ห้องที่ดีที่สุดให้ท่าน ท่านสามารถพักผ่อนได้อย่างสบายใจ เหม่ยซิน เ้าจะดูแลแม่ทัพให้ดีหรือ?"
"ใช่ค่ะ" เหม่ยซินตอบ "ข้าจะดูแลแม่ทัพให้ดี"
เหม่ยซินมองแม่ทัพกวน เธอเห็นว่าแม่ทัพกวนเป็คนที่แข็งแรง เธอเห็นว่าแม่ทัพกวนมีร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เธอเห็นว่าแม่ทัพกวนมีสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา
จื่อเหวินเดินกลับมาถึงเรือนพักของเขา เขารู้สึกเหนื่อยจากการทำธุระตลอดวัน เขาไปพบกับนายกรม และพูดคุยเกี่ยวกับเื่ราวต่างๆ ของการบริหารจัดการเรือนพัก เขาพูดคุยเกี่ยวกับการจัดการเื่ต่างๆ ของเรือนพัก เขาพูดคุยเกี่ยวกับการจัดการเื่การเงิน เขารู้สึกว่าตัวเขาเหนื่อยมากแล้ว
การประชุมกับนายกรมใช้เวลานานกว่าที่คิด เขาต้องพูดคุยเกี่ยวกับการจัดสรรงบประมาณสำหรับการซ่อมแซมเรือนพัก การจัดการเื่คนใช้ และการเตรียมการสำหรับงานเลี้ยงที่จะมีขึ้นในเดือนหน้า ทุกอย่าง้าความละเอียดรอบคอบ และเขาต้องตัดสินใจในหลายเื่
เขา้าจะพักผ่อนและนอนลงบนเตียง เขา้าจะหลับนิดๆ เขา้าจะลืมไปถึงทุกสิ่ง
เขาเดินเข้ามาในเรือนพัก และได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงที่ดังมาจากห้องพักของแม่ทัพกวน เสียงที่เหมือนกับเสียงของคนกำลังทำบางอย่าง เขาคิดว่าแม่ทัพกวนอาจจะกำลังนอนพักหรือกำลังเก็บของ เขาไม่สงสัยอะไร
เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงการเคลื่อนไหว บางทีอาจเป็เสียงของเตียงที่มีคนนอนพลิกตัว หรือเสียงของการจัดเรียงสิ่งของ เขาคิดว่าแม่ทัพกวนคงกำลังจัดระเบียบข้าวของส่วนตัวหลังจากการเดินทางอันยาวนาน
เขาเดินไปยังห้องพักของแม่ทัพกวน เขาเดินช้าๆ เขาไม่้ารบกวนแม่ทัพกวน เขาแค่้าให้แม่ทัพกวนรู้ว่าเขากลับมาแล้ว
เขาเปิดประตูห้องพักของแม่ทัพกวน และเห็นแม่ทัพกวนกำลังนั่งอยู่บนเตียงของแม่ทัพ เหม่ยซินนอนคว่ำบนเตียง ร่างกายของเหม่ยซินดูเหมือนว่าเธอเพิ่งตื่นขึ้นมา เธอดูเหมือนว่าเธอรู้สึกเมื่อยตัว
จื่อเหวินสังเกตเห็นว่าเหม่ยซินดูเหมือนจะเหงื่อออกเล็กน้อย และผมของเธอดูเหมือนจะยุ่งเล็กน้อย แต่เขาคิดว่านี่คงเป็เพราะเธอเพิ่งตื่นจากการนอนหลับ หรืออาจเป็เพราะอากาศร้อน เขาเห็นว่าชุดของเธอดูเหมือนจะยับเล็กน้อย แต่ก็เป็เื่ปกติสำหรับคนที่เพิ่งตื่นนอน
แม่ทัพกวนมองเห็นจื่อเหวิน และยิ้มให้เขา "นายท่าน!" เขากล่าวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงบ "ข้าเพิ่งกลับจากเดินทัพ และเห็นว่าคุณผู้หญิงของท่านรู้สึกเมื่อยตัว เธอบ่นว่าตัวเธอเ็ปทั่วไป ข้าจึงใช้วิธีเฉพาะของกองทัพในการจับเส้นบีบคลายให้"
จื่อเหวินมองไปที่เหม่ยซิน เธอดูเหมือนว่าเธอรู้สึกดี เธอยิ้มให้เขา แม้ว่าเธอดูเหมือนว่าเธอเพิ่งหายใจออกมา เธอดูเหมือนว่าเธอเพิ่งหลุดออกจากความเมื่อยล้า เขาสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเธอดูแดงเล็กน้อย และลมหายใจของเธอดูเหมือนจะไม่สม่ำเสมอ แต่เขาคิดว่านี่คงเป็ผลจากการนวดที่ทำให้เืไหลเวียนดีขึ้น
"ขอบใจเ้ามากนะแม่ทัพ" จื่อเหวินกล่าวด้วยความขอบคุณ "ข้ากังวลเกี่ยวกับสุขภาพของเหม่ยซิน เธอมักจะบ่นเมื่อยตัวเสมอ ข้าไม่รู้ว่าจะทำให้เธอรู้สึกดีได้อย่างไร"
"นี่คือการดูแลสุขภาพแบบทหาร" แม่ทัพกวนกล่าว "วิธีนี้ช่วยให้กล้ามเนื้อผ่อนคลาย และเืไหลเวียนได้ดีขึ้น ข้าเรียนรู้วิธีนี้มาจากการเดินทัพ ในกองทัพ เราต้องดูแลสุขภาพของทหารให้ดี เพื่อให้พวกเขาสามารถทำงานได้อย่างเต็มที่"
ขณะที่จื่อเหวินพูดคุยกับแม่ทัพกวน เขาได้เห็นเงาร่างของแม่ทัพกวนบนผนังห้อง เงาร่างที่แสดงให้เห็นว่าแม่ทัพกวนนั่งอยู่บนเตียง มือของแม่ทัพกวนจับบริเวณไหล่ของเหม่ยซิน
เขาเห็นเหม่ยซินนอนคว่ำบนเตียงของแม่ทัพ เขาเห็นเอวของแม่ทัพกวนขยับขึ้นลง เขาเห็นท่าทางที่ดูเหมือนว่าแม่ทัพกวนกำลังจับเส้นบีบคลายให้เหม่ยซิน
เขาคิดว่าแม่ทัพกวนกำลังใช้วิธีการจับเส้นบีบคลายที่เขาเรียนรู้มาจากกองทัพ เขาคิดว่านี่เป็วิธีการที่ถูกต้องและปลอดภัย เขาไม่สงสัยอะไร
ในขณะที่เขามองดู เขาได้ยินเสียงเบาๆ ที่ดูเหมือนจะเป็เสียงครางของเหม่ยซิน แต่เขาคิดว่านี่เป็เสียงที่เกิดจากความเ็ปเมื่อกล้ามเนื้อถูกกดจุดที่ตึง หรืออาจเป็เสียงของความโล่งใจเมื่อความตึงเครียดถูกปลดปล่อย เขาเคยได้ยินเสียงแบบนี้เมื่อตัวเขาเองไปนวดที่หมอนวดแผนโบราณ
"เหม่ยซิน" จื่อเหวินกล่าว "เ้ารู้สึกดีขึ้นหรือ?"
"ใช่ค่ะ" เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่ดูเหมือนว่าเธอเพิ่งหายใจออกมา "ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจแม่ทัพที่ช่วยเหลือข้า"
จื่อเหวินรู้สึกพอใจ เขารู้ว่าเหม่ยซินรู้สึกดีขึ้น เขารู้ว่าแม่ทัพกวนช่วยเหลือเหม่ยซิน เขารู้ว่าทุกอย่างเป็ไปด้วยดี เขาคิดว่าเขาเป็คนโชคดีที่มีเพื่อนเช่นแม่ทัพกวน
ขณะที่จื่อเหวินยืนอยู่ข้างนอกห้อง เขาได้ยินเสียงแปลกๆ ดังมาจากข้างใน เสียงที่ฟังดูเหมือนการสนทนาเบาๆ ผสมกับเสียงที่เขาไม่สามารถระบุได้ชัดเจน
"อ๊ะ...ท่านแม่ทัพค่ะ..." เขาได้ยินเสียงของเหม่ยซิน แต่เขาคิดว่าเธอคงกำลังบ่นเื่ความเ็ปจากการนวด
"ทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็จะสบายขึ้น" เสียงของแม่ทัพกวนตอบกลับมา ทำให้จื่อเหวินยิ้ม เขาคิดว่าแม่ทัพกวนกำลังปลอบใจเหม่ยซินระหว่างการรักษา
เขาได้ยินเสียงเบาๆ ที่ดูเหมือนจะเป็เสียงของเตียงเอี๊ยดอ๊าด แต่เขาคิดว่านี่เป็เื่ปกติเมื่อมีคนนอนบนเตียงและมีการเคลื่อนไหวจากการนวด เขาไม่คิดอะไรมากไปกว่านั้น
"เสียวมาก...แต่สบายค่ะ" เสียงของเหม่ยซินดังมาอีกครั้ง จื่อเหวินพยักหน้าด้วยความเข้าใจ เขารู้ว่าการนวดบางครั้งอาจจะเจ็บในตอนแรก แต่หลังจากนั้นจะรู้สึกสบายขึ้น
เขาคิดว่าแม่ทัพกวนมีความเชี่ยวชาญในการรักษาแบบทหาร ซึ่งอาจจะแตกต่างจากการนวดแผนโบราณทั่วไป การที่เหม่ยซินรู้สึกเสียวแต่สบายนั้นเป็สัญญาณที่ดีว่าการรักษากำลังได้ผล
จื่อเหวินรู้สึกเหนื่อยมากแล้ว เขา้าจะพักผ่อน เขา้าจะไปนอนลงบนเตียงของเขา
"แม่ทัพ" จื่อเหวินกล่าว "ข้า้าจะไปพักผ่อนแล้ว เ้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปหรือ?"
"ใช่ค่ะนายท่าน" แม่ทัพกวนกล่าว "ข้าจะอยู่ที่นี่ต่อไป ข้ายังคงต้องดูแลคุณผู้หญิง การรักษาแบบนี้ต้องทำต่อเนื่องจึงจะได้ผลดี"
"ขอบคุณ" จื่อเหวินกล่าว "ข้าจะไปพักผ่อนแล้ว"
จื่อเหวินออกไปจากห้องพักของแม่ทัพกวน เขาเดินไปยังห้องพักของเขา เขา้าจะนอนลงบนเตียง เขารู้สึกเหนื่อยมากแล้ว
ขณะที่เขาเดินไป เขายังคงได้ยินเสียงจากห้องของแม่ทัพกวนแว่วๆ เสียงที่ดูเหมือนจะเป็การสนทนาและเสียงของการรักษา เขาคิดว่าแม่ทัพกวนเป็คนที่ใส่ใจและทุ่มเทในการช่วยเหลือ
จื่อเหวินนอนลงบนเตียง เขารู้สึกเหนื่อยมากแล้ว เขาปิดตาลง และเข้านอน เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆ เขาไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งใดๆ เขาเพียงแค่นอนและพักผ่อน
แต่ใน่กลางคืน เขาตื่นขึ้นมาเล็กน้อยเพราะได้ยินเสียงแปลกๆ จากห้องข้างๆ เสียงที่ดูเหมือนจะเป็เสียงครางเบาๆ และเสียงการเคลื่อนไหว เขาคิดว่าเหม่ยซินคงยังรู้สึกเ็ปจากอาการเมื่อยตัว และแม่ทัพกวนคงยังคงดูแลเธออยู่
"อ๊ะ...ท่านแม่ทัพค่ะ..." เสียงของเหม่ยซินดังมาแว่วๆ ทำให้จื่อเหวินคิดว่าเธอคงยังรู้สึกไม่สบาย
"ใช่ ข้าจะดูแลเธอให้ดี" เสียงของแม่ทัพกวนตอบกลับ ทำให้จื่อเหวินรู้สึกขอบคุณที่มีเพื่อนที่ใส่ใจขนาดนี้
เขาได้ยินเสียงเตียงเอี๊ยดอ๊าดเป็ระยะๆ และคิดว่าแม่ทัพกวนคงกำลังปรับท่าทางในการนวดให้เหม่ยซิน เสียงครางเบาๆ ของเหม่ยซินทำให้เขาคิดว่าการรักษายังคงดำเนินต่อไป
"เสียวจัง...แต่สบายค่ะ" เสียงของเหม่ยซินดังมาอีก ทำให้จื่อเหวินยิ้มในใจ เขาดีใจที่เธอรู้สึกดีขึ้น
เขาเพียงแค่นอนและพักผ่อน ความเหนื่อยทำให้เขาลืมไปถึงทุกสิ่ง ความเหนื่อยทำให้เขาไม่สามารถคิดได้ เขาเพียงแค่นอนและพักผ่อน
คืนค่ำลงมา เขานอนอยู่บนเตียงของเขา เขารู้ว่าเหม่ยซินอยู่ในห้องพักของแม่ทัพกวน เขารู้ว่าแม่ทัพกวนกำลังดูแลเธอ เขาไม่สงสัยอะไร
เขาเชื่อในคำพูดของแม่ทัพกวน เขาเชื่อว่าแม่ทัพกวนกำลังช่วยเหลือเหม่ยซิน เขาเชื่อว่าทุกอย่างเป็ไปด้วยดี
ในใจของเขา เขารู้สึกขอบคุณแม่ทัพกวนมาก เขาคิดว่าตัวเองโชคดีที่มีเพื่อนที่เสียสละเวลาและความรู้ในการรักษาเพื่อช่วยเหลือภรรยาของเขา เขาคิดว่าการที่แม่ทัพกวนยอมใช้เวลาดูแลเหม่ยซินแสดงให้เห็นถึงมิตรภาพที่แท้จริง
เขาปิดตาลง และเข้านอน ความเหนื่อยทำให้เขาหลับไป ความเหนื่อยทำให้เขาลืมไปถึงทุกสิ่ง
ใน่เช้าตรู่ เขาตื่นขึ้นมาและได้ยินเสียงเบาๆ จากห้องข้างๆ เสียงที่ดูเหมือนจะเป็การสนทนาระหว่างเหม่ยซินกับแม่ทัพกวน
"ขอบใจท่านแม่ทัพมากค่ะ ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว" เสียงของเหม่ยซินดังมา ทำให้จื่อเหวินยิ้มด้วยความพอใจ
"ไม่เป็ไร การดูแลสุขภาพเป็สิ่งสำคัญ" เสียงของแม่ทัพกวนตอบกลับ
จื่อเหวินรู้สึกอบอุ่นใจ เขาคิดว่าการรักษาของแม่ทัพกวนได้ผลดีจริงๆ เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องหาของขวัญดีๆ มาให้แม่ทัพกวนเพื่อแสดงความขอบคุณ
เขาเชื่อในคำพูดของแม่ทัพกวน เขาเชื่อว่าแม่ทัพกวนกำลังช่วยเหลือเหม่ยซิน เขาเชื่อว่าทุกอย่างเป็ไปด้วยดี
ความรักและความเชื่อใจของเขาต่อเหม่ยซินทำให้เขาไม่สงสัยอะไร ความรักและความเชื่อใจของเขาต่อแม่ทัพกวนทำให้เขาเชื่อในทุกคำพูดของเขา
ในใจของเขา เขายังคงเชื่อว่าเขามีภรรยาที่รักและซื่อสัตย์ และเพื่อนที่ดีที่ยอมเสียสละเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเขา ความไร้เดียงสาและความเชื่อใจของเขาทำให้เขาไม่เคยสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
เขาจะดำเนินชีวิตต่อไปด้วยความเชื่อนี้ ไม่เคยรู้ความจริงที่เ็ป และจะมีความสุขในโลกของความเข้าใจผิดที่เขาสร้างขึ้นเอง
678
