ตอนนี้ผมกำลังหาทางหนีไอ้ตุ๊กแกที่มันกำลังกลัดมันปลุกปล้ำผมผมจะทำยังไงดี?? จะยอมมันดีมั้ย ?? หรือผมจะเตะก้านคอมันให้สลบดีวะ!
“เดี๋ยว…อา…”
ผมไม่ไหวแล้ว ทำไมมันเก่งนักวะ!
“อยู่เฉยๆไอ้แว่น จะได้ไม่เจ็บตัว”
“ปล่อย…อืม”
“อา…”
เดี๋ยวๆ! ไอ้ตุ๊กแกมันทำท่าจะแหย่นิ้วเข้ามาในตูดผม ซึ่งมันทำให้ผมยอมไม่ได้จะเสียซิงทั้งทีจะเป็รับไมได้เด็ดขาด!
ผมจับมันพลิกลงใต้ร่างผมก่อนที่จะจู่โจมที่ซอกคอมัน ถึงผมจะยังซิงแต่ทฤษฎีผมแน่นมาก…
“เฮ้ย! ไอ้แว่นปล่อยกูนะ”
มันยังแรงไม่ตกขนาดโดนยามาขนาดนี้แต่ผมก็ไม่ยอมให้มันเอาง่ายๆหรอก
“อา…”
มันเริ่มครางเมื่อผมลูบไล้ไอ้ตุ๊กแกน้อยไปมา
“อืม…”
มันเคลิ้มครับทั้งๆที่ผมแหย่นิ้วเข้าไปในช่องทางแคบๆของมัน มันยังไม่รู้ตัวเลยแล้วผมก็เพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปอีก ข้างในไอ้ตุ๊กแกมันร้อนมากแถมยังบีบรัดนิ้วมือผมซะแรงอีกต่างหาก สติผมก็ชักจะเริ่มกระเจิงแล้ว
“อือ…เจ็บ”
หน้าไอ้ตุ๊กแกมันแดงจัด นอนบิดตัวไปมาปากมันแดงจนผมทนไม่ไหวจูบมันหนักๆไปหลายที
“อืม…อา…”
เราจูบกันอย่างดุเดือดไอ้ตุ๊กแกมันชำนาญมากดูดปากดูดลิ้นผมจนรู้สึกเสียวไปหมด
“อา…”
ผมทนไม่ไหวเลยเอานิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยไอ้แว่นน้อยแต่ไม่น้อยของผมแทน ตัวไอ้ตุ๊กแกมันกระตุกข้างในมันแน่นมาก แต่ผมก็ยังดันเข้าไปได้จนสุด
“อ๊า! เจ็บ…ไม่เอา...เอามันออกไป”
ไอ้ตุ๊กแกมันขัดขืน แต่ผมก็ไม่หยุดหรอกถ้าผมไม่ทำ ผมเองนี่แหละจะถูกมันจับกดแทน
“กูจะช้าๆ”
ผมกระซิบบอกมัน
“เบาๆ...อือ...เจ็บ...กูเจ็บ”
มันบอกให้เบาๆ แสดงว่ามันให้ผมเอาได้?แสดงว่ามันสมยอมแล้ว?
“อีกนิด...”
“มึง…ช้าๆ”
“อืม…มันแน่น…ผ่อนคลายหน่อย”
ผมกระซิบบอกมันที่ข้างหู มันสะดุ้งเล็กน้อยจุดอ่อนมันอยู่ที่หูสินะ
“อือ…”
ผมเริ่มขยับสะโพกเบาๆเพื่อเปิดทางข้างในไอ้ตุ๊กแกมันร้อนแล้วก็ตอดรัดไอ้ลูกชายผมแน่นมาก
“อืม…อา”
ผมครางเบาๆความรู้สึกนี้มันเป็อย่างนี้เอง อา...เสียวดีฉิบหาย ไอ้ตุ๊กแกมันทำหน้าเบ้ สงสัยจะยังไม่หายเจ็บผมว่ามันน่าจะชินได้แล้วนะ คนอย่างมันอ่ะ!
“ช้าๆ...กูเจ็บ”
สงสัยมันยังเจ็บจริงๆ แต่ผมอารมณ์ขึ้นแล้วถอยหลังไม่ได้แล้ว! ผมดูดติ่งหูมันหนักๆมันเลยรัดไอ้ลูกชายผมแน่นกว่าเดิมอีก
“มึง…น่าจะชิน”
“ไอ้เหี้ย! อ๊ะ…กูไม่เคย”
ไม่เคย?? ข้างหลังอ่ะเหรอ? จริงเหรอ?
“…”
อย่างมันเนี่ยนะไม่เคย ? ไม่น่าเป็ไปได้! มันต้องโกหกผมแน่ๆแต่ผมไม่สนใจแล้ว ผมกระแทกเอวไม่ยั้งเลย ความรู้สึกมันดีมากๆ อา…ผมใกล้เสร็จแล้ว
“อืม...อา...”
ไอ้ตุ๊กแกมันครางหนักๆหลายครั้งมันกอดคอผมแน่น ผมรู้สึกว่าแสบหลังคงเป็เพราะมันจิกเล็บลงมาแน่ๆแต่ตอนนี้ช่างมันก่อน
“ซี๊ด...”
“อืม...ไอ้แว่น...กูจะเสร็จ...อา”
ผมก็เหมือนกันเลยเร่งความเร็วขึ้นอีก
“อืม...อ๊ะ...อา...”
เราเสร็จผมกันตอนนี้ผมกับมันนอนซบกอดกันแล้วก็หายใจเข้าออกแรงๆ หมดแรงด้วยกันทั้งคู่ซักพักไอ้ลูกชายผมมันก็ตื่นตัวอีกรอบ ผมพลิกตัวไอ้ตุ๊กแกนอนคว่ำลงที่เตียงตอนนี้ตัวลายลายเป็ตุ๊กแกสมชื่อไปแล้ว ก็เพราะผมทั้งดูดทั้งกัดมันเต็มไปหมดก็มันมันเขี้ยวไง
“เดี๋ยว...ไม่”
“มึงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธกู”
ใช่! เพราะมึงเริ่มก่อน มึงทำให้กูต้องเสียซิงที่ผมอุตสาห์เก็บรักษาไว้ตลอด 20ปีให้มึง? ทีนี้ก็ตากูมั่งล่ะผมจับหน้ามันกดลงบนเตียงแล้วยกสะโพกมันขึ้นมา
“อ๊า...”
มันร้องหลงเมื่อผมยัดไอ้ลูกชายเขาไปอีกครั้ง...
ผมจำไม่ได้ว่าเสร็จไปกี่รอบแต่เท่าที่รู้ตอนนี้ไอ้ตุ๊กแกมันสลบไปแล้วผมเลยหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้มันแบบลวกๆเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มัน เสร็จแล้วตัวเองก็ไปอาบน้ำผมเหนียวตัวมาก สังสัยคงเพราะเหงื่อออกมากเสร็จแล้วก็เข้านอน
ประสบการณ์ถูกเปิดซิงไม่ค่อยสวยงามเท่าไรเกือบถูกจับกดเลยจำใจจับมันกดซะก่อน ไม่งั้นผมคงไม่รอดเสียตูดให้มันแน่ นอนดีกว่าเกือบเช้าแล้วไม่รู้ว่าไอ้ตุ๊กแกมันตื่นมาจะทำหน้ายังไง
ผมตื่นมาก่อนทั้งที่ได้นอนไป2-3 ชั่วโมงเอง หันไปมองไอ้ตุ๊กแกมันยังไม่ตื่น สภาพเรายับเยินทั้งคู่เหมือนคนไม่ได้นอน หน้าแดง ผมชี้โด่ชี้เด่ หมดสภาพคนหน้าดีทั้งสองคน ผมรีบไปอาบน้ำก่อนดีกว่า...
หลังจากที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จไอ้ตุ๊กแกมันก็ยังไม่ขยับเขยื้อน ไม่ใช่ว่ามันตายไปแล้วเหรอเนี่ย! เดี๋ยวก็ได้เวลารวมตัวกันไปเปิดบูธแล้ว
“ไอ้โต๋ตื่น”
ผมใช้ตีนเขี่ยขามันเบาๆแต่ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ผมเรียก แต่ขามันขาวมากอ่ะ
“โต๋ตื่นได้แล้ว”
ยังเงียบ มันคงไม่ได้ตายไปแล้วจริงๆหรอกนะผมลองเขย่าตัวมันดู
“อือ...”
เสียงมันครางในลำคอเบาๆรู้สึกว่าตัวมันร้อนๆ ผมลองคลำๆตัวมันดู ตัวมันร้อนจริง คงเป็ไข้ ผมคงต้องไปตามรุ่นพี่แล้วผมออกจากห้องเดินไปที่จุดรวมตัว เจอพี่ปีสี่เลยเดินเข้าไปบอก
“เอ่อ...คือพี่ครับ โต๋ไม่สบายตัวร้อนมากเลย”
“เหรอ! เดี๋ยวพี่ไปขอยาที่ส่วนกลางมาให้นะ”
“เดี๋ยวผมไปด้วย”
ผมกับเดินไปกับพี่ปีสี่ที่ผมจำชื่อไม่ได้ตัวแกเตี้ยกว่าผมหลายเซนอยู่ เป็รุ่นพี่ดันเสือกตัวเตี้ยกว่าผมอีก
“เอายาไปให้โต๋กินนะ แต่ต้องกินข้าวก่อนแต่พี่รีบเดี๋ยวไปไม่ทันเปิดบูธ ทำไงดีวะ!”
พี่แกยืนบ่นพึมพำๆเป็รุ่นพี่ที่ดูท่าทางจะพึ่งไม่ค่อยได้ ผมคิดผิดหรือคิดถูกที่บอกพี่แกวะ!
“เดี๋ยวผมเอาไปให้กินเองแล้วเดี๋ยวจะสั่งข้าวต้มที่รีสอร์ทด้วย แต่ผมคงไปออกบูธด้วยไม่ได้หรอกครับ”
“…แต่นายกับโต๋เป็คนดูแลบูธนะ”
“แต่เขาป่วย แล้วก็ไม่มีใครคอยดู”
“...ก็ได้ งั้นพี่ฝากด้วยนะถ้าอาการหนักก็โทรบอกแล้วกัน”
“ครับ”
ถ้ารอโทรบอกพี่ผมว่าไอ้ตุ๊กแกมันตายก่อนพอดี ถ้าอาการมันหนักมากจริงๆ ผม...คงต้องแบกมันไปหาหมอผมก็รู้สึกผิดหน่อยๆที่ทำให้มันเป็ไข้
ผมเดินไปสั่งข้าวต้มให้ไปส่งที่ห้องแล้วเข้าห้องไปดูไอ้ตุ๊กแกมัน ตัวมันยังร้อนอยู่ เลยเตรียมผ้าชุบน้ำเช็ดตัวมันตัวมันแดงเป็จ้ำๆเต็มไปหมด มันคือร่องรอยจากเมื่อคืนผมแอบคิดว่าถ้าเป็รุ่นพี่คนอื่นมาดูแลมันแทนผมแล้วมาเห็นร่องรอยนี้มันจะเป็ยังไงนะ
“อือ...”
เสียงไอ้ตุ๊กแกมันครางตอนผมเช็ดตัวมันทำให้ผมนึกถึงเื่เมื่อคืน จริงๆผมก็ไม่ได้ติดใจอะไรมันนักหรอกที่ผมทำไปมันแค่เป็การป้องกันตัวเท่านั้นเอง...จริงๆนะ!
“โต๋กินข้าวก่อน”
ผมยื่นถ้วยข้าวต้มส่งให้มัน
“กูไม่กิน”
“มึงต้องกิน!”
“กูบอกว่าไม่กินไง!”
เสียงมันดังขึ้น จนเกือบเหมือนะโ
“แต่มึงต้องกินแล้วก็กินยา”
“หึ! ไอ้แว่น...หรือจะให้เรียกว่าท่านอ๋องดีกูจะไปบอกทุกคนว่ามึงเป็คนๆเดียวกัน”
ป่วยเกือบตายยังเสือกปากดีผมไม่น่าไปหาข้าวหายาให้มันกินเลย
“...ถ้ามึงพูด...กูก็จะพูดเื่เมื่อคืน”
“...มึง!...”
มันชี้หน้าผม มือมันสั่นมากอ่ะนึกว่ามึงเป็โรคพาร์กินสันเหอะ
“กูทำไม? ถ้ามึงกล้าพูดกูก็กล้า มึงจะลองดูมั้ยล่ะ?”
“ไอ้...เหอะจริงๆแล้วนี่คือตัวตนที่แท้จริงของมึงล่ะสิ”
“...”
“ทำเป็เด็กดีเด็กเรียนที่แท้ก็พอๆกับกูแหละวะ”
“มึงอยากพูดอะไรก็พูดไป แต่ต้องกินข้าวก่อน”
“กูบอกว่าไม่กินก็ไม่กินสิ!”
มันทำหน้าแบบหมดความอดทนกับผมเต็มทีทีมึงจับไอ้ลูกชายกูเข้าปากกูยังไม่บ่นซักคำเลย
“แต่มึงต้องกินอย่าให้กูต้องจับยัดเข้าปากมึง”
ผมขู่มันแล้วทำท่าจะเอาข้าวยัดปากมันจริงๆ มันเลยยอมกิน แต่กินไปได้นิดเดียวก็วางถ้วยข้าวต้มลง
“...”
“เอายาไปกิน”
มันรับยาไปแล้วกินเข้าไปเออให้มันว่าง่ายๆมั่ง อย่าให้กูต้องลงมือผมรู้ว่าเวลาผมโกรธหรือเอาจริงมันทำให้หลายๆคนไม่กล้าหือซักเท่าไร ดูตัวอย่างไอ้โอมเมื่อก่อนมันทำรถผมพัง ผมโกรธมันต่อยมันคว่ำเลย ทั้งที่มันตัวใหญ่กว่าผมอีกเราตีกันซักพัก ผลปรากฏว่าผมชนะ แต่หน้าตาเราเยินด้วยกันทั้งคู่ผมก็ไม่ได้อยากจะคุยหรอก แต่ผมต้องไปเรียนชกมวยอยู่พักนึงเลยหลังจากเกิดเื่นั้นขึ้น
“กินยาแล้วไปนอน กูก็จะนอนเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย”
“ก็มึง...”
“มึงเริ่มก่อน อย่ามาโทษกูความจริงกูช่วยมึงเอาไว้ด้วยซ้ำไป”
“ไอ้สัด!”
ผมบีบคางมันจนปากที่ซีดๆของมันจู๋เลยตลกฉิบหาย
“อย่ามาด่ากู กูไม่ชอบ”
“อ่อยอูอูเอ็บ”
“อย่าพูดมาก”
“ไอ้เอวแอ่อึงเอาอูอั้งอ๋ายอั๊ง”
มันพูดไม่รู้เื่เพราะผมบีบคางมันอยู่แต่ก็พอจะรู้ว่ามันยังไม่เลิกด่าผม
“หุบปากซะ กูไม่อยากคุยกับมึง!”
ผมปล่อยมันมันเลยสบัดหน้าหนีแล้วนอนหันหลังให้ น่ารักตายห่าแหละ! เราก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่อ ผมก็นอนของผม ส่วนมันก็นอนของมันไป
ผมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบเที่ยงรู้สึกหิวเลยโทรไปสั่งข้าว แล้วก็ไม่ลืมสั่งข้าวต้มมาเผื่อไอ้ตัวดีมันด้วย
“กูไม่อยากกินข้าวต้ม”
มันทำน้าบูดเมื่อเห็นชามข้าวต้มวางตรงหน้า
“มึงอย่าเื่มาก”
ตัวมันไม่ร้อนเท่าตอนแรกแล้วผมแอบคลำๆดูก่อนที่มันจะตื่น แต่มันก็ยังต้องกินยา
“กูจะเข้าห้องน้ำ”
“...ก็เื่ของมึง”
มันช่วยเหลือตัวเองได้แล้วผมก็จะไม่ยุ่งกับมันอีก
มันเดินโขยกเขยกเข้าห้องน้ำไปคงจะเจ็บตูดสินะ สมน้ำหน้าเสือกหาเื่เอง ผ่านไปซักพักมันก็เดินออกมาคงอาบน้ำเพราะดูหน้าตามันสดชื่นขึ้น ผมก็ว่าอยู่ อย่างมันคงไม่เป็อะไรง่ายๆหรอก
“แล้วเมื่อคืนมึงไปทำอะไรมา?”
ผมถามมันขณะที่นั่งกินข้าวไปด้วย
“...”
มันไม่ตอบ หันมามองผมด้วยหางตาอีก
“กูถามว่าไปทำอะไรมา?”
ผมตะคอกใส่มัน ต้องให้กูขึ้นเสียงอยู่เรื่อย!ดีนะกินข้าวหมดแล้ว ไม่งั้นข้าวติดคอตายเลย
“…กินเหล้า”
มันเบะปากใส่แล้วตอบผม อยากจะเอาสลิปเปอร์ตีปากมันจริงๆ
“แล้วทำไมโดนยา?”
“กูจะไปรู้เหรอ!!”
มันตะคอกกลับ ดูท่ามันคงไม่รู้จริงๆไม่รู้ว่าไอ้โง่ที่ไหนวางยามัน แต่มันก็อีกนั่นแหละเสือกไม่ดูตาม้าตาเรือมาต่างถิ่นเสือกทำซ่า
“นั่นสิ ถ้ารู้สภาพคงไม่เป็แบบเมื่อคืน”
“เื่เมื่อคืนมึงอย่าพูดมากนะ”
“ใครจะพูดลง จะให้พูดว่ากูเอาผู้ชายหรือไง?”
“ไอ้เหี้ย! มึงหุบปากนะ”
“ทำยังกะมึงไม่เคยงั้นแหละ”
“ไอ้เลว! กูก็บอกแล้วว่ากูไม่เคย”
ถ้าผมคิดไม่ผิดมันคงจะไม่เคยใช้ข้างหลังจริงๆนั่นแหละ แต่ผมก็เดาเอาเองล้วนๆเพราะผมก็ไม่รู้หรอกว่าคนที่เคยหรือไม่เคยมันเป็ยังไงแต่ก็ไม่ค่อยอยากเชื่อมันเพราะเห็นมันควงทั้งผู้หญิงผู้ชาย
“...มึงยังไม่เลิกด่ากูนะ”
“แล้วมึงจะทำไม!!”
อย่ามาท้ากูนะครับ เดี๋ยวกูจัดให้ผมลุกไปคว้าตัวมันจับกดลงบนเตียง แล้วตะคอกใส่มัน
“อย่ามาท้าทายกู มึงยังไม่รู้จักกูดีพอ!”
“ปล่อยกูนะ! ไอ้แว่น”
“อย่าทำให้กูโมโห เพราะถ้ากูโมโห กูทำอะไรได้มากกว่าที่มึงคิดอีก”
ผมจ้องตามันที่ ขณะที่จับหน้ามันกดลงที่เตียงหน้ามันบู้บี้เลย ตลกชมัด
“...ปล่อย”
เสียงมันอ่อยลง หน้าเริ่มแดงสงสัยหายใจไม่ออก ผมปล่อยมือเพราะกลัวมันจะหายใจไม่ออกตายซะก่อน
“กินข้าวแล้วกินยาซะ อย่าให้กูพูดรอบสอง”
“...”
ไอ้ตุ๊กแกมันไปนั่งที่โต๊ะยกชามข้าวต้มมากินเงียบๆ ผมก็นั่งดูเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากที่มันกินข้าวกินยามันก็เดินไปนอนที่เตียงอย่างเรียบร้อยและไม่มีปากไม่มีเสียงอีกเลย
619
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
