ความรักของสาวนักถัก

        เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสองสัปดาห์เต็มในที่สุดฉันก็สอบใบขับขี่ผ่านฉลุย และเริ่มลองขับรถยนต์คันเล็กที่นัชทิ้งกุญแจไว้ให้ด้วยความตื่นเต้นสถานที่แรกที่ฉันตัดสินใจลองขับรถมาจอดคือที่คอนโดเก่าเพื่อเก็บตกของใช้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ยังตกค้างฉันหอบของทั้งหมดขึ้นรถจนเรียบร้อยก่อนจะแวะเดินขึ้นมาตรวจความเรียบร้อยภายในห้องเป็๞ครั้งสุดท้ายเผื่อว่าจะหลงลืมสิ่งของจำเป็๞อะไรไว้

        แต่แล้วก็เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัดหรือโชคชะตาเล่นตลกฉันดันเดินไปเผชิญหน้ากับหนิงเข้าโดยบังเอิญที่หน้าห้องพัก เธอกลับมาหานายดินแล้วเหรอ?หนิงส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ก่อนจะถือวิสาสะเดินล้ำเส้นก้าวเข้ามาในห้องของฉันหน้าตาเฉย

“จะย้ายออกไปจริงๆ แล้วสินะคะ”

“ค่ะ”ฉันตอบสั้นๆ โดยพยายามหลบสายตาไม่ยอมมองหน้าเธอตรงๆ

“ดินคงเล่าเ๹ื่๪๫ทุกอย่างให้เธอฟังหมดแล้วใช่มั้ย?”

“เ๱ื่๵๹อะไรเหรอคะ?”

“เ๹ื่๪๫ที่เขาเลือกฉัน...ไงคะ”

ฉันยืนอึ้งไปชั่วขณะไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าเดินเข้ามาเปิดศึกซึ่งหน้าแบบนี้ฉันเลือกที่จะนิ่งเงียบไม่ต่อปากต่อคำด้วย

“รู้ไหมคะว่าผู้ชายส่วนใหญ่เขาชอบผู้หญิงแบบไหน...ผู้หญิงที่ทำกับข้าวเก่ง ๆ งานบ้านงานเรือนคล่องแคล่วมีอารมณ์ขันและเข้ากับคนอื่นง่าย”

เธอพูดไปเหลือบมองฉันไปอย่างกับจะบอกว่าฉันเป็๲ผู้หญิงประเภทนั้น

“เ๹ื่๪๫พวกนั้นมันไม่สำคัญกับผู้ชายหรอกค่ะ ผู้ชาย...ใครเอากับมันได้..มันก็เลือกคนนั้นแหละ ยิ่งถ้าลีลาเด็ดเร้าใจเอาเก่งเอามันส์ด้วยแล้วยิ่งถูกใจมันนักแหละ เพราะแบบนี้ไงล่ะคะ... ผู้หญิงดี ๆถึงได้ไม่มีผัวกับเขาเสียที.....จริงมั้ยคะ”

“คุณหนิงอยากจะพูดอะไรกับชากันแน่คะ?”

“ฉันก็แค่อยากจะมาเตือนสติให้เธอตาสว่างจะได้รู้ซึ้งว่าทำไมสุดท้ายแล้วผู้ชายเขาถึงเลือกที่จะวิ่งกลับมาหาฉันไงล่ะคะฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอกับดินแอบลึกซึ้งกันไปถึงขั้นไหนแต่ไม่ว่าเขาจะรู้สึกดีกับเธอแค่ไหน สุดท้ายเขาก็ต้องเลือกฉันเพราะฉันเป็๞คนเดียวที่จะเติมเต็มความรู้สึกของเขาได้”

        พูดจากวนประสาทเสร็จเธอก็หมุนตัวเชิดหน้าเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปหน้าตาเฉย ฉันได้แต่ยืนอ้าปากค้างเธออุตส่าห์เดินมาพูดจาหาเ๱ื่๵๹แบบนี้เพื่ออะไรวะเนี่ย? ๻ั้๹แ๻่วันแรกที่เธอกลับมา ฉันก็ยอมถอยให้จนต้องหนีไปนอนที่อื่นตอนนี้ฉันก็อุตส่าห์ย้ายห้องหนีแล้ว นี่ยังจะตามมาตอกย้ำความพ่ายแพ้ซ้ำซากเพื่ออะไรกันแน่? ป่วยการจะหาคำตอบ

        ฉันขับรถกลับมาที่บ้าน แต่สิ่งที่ติดค้างอยู่ในหัวใจตลอดทางคือนายดินหายไปอยู่ที่ไหน? ๻ั้๫แ๻่วันที่มารุกล้ำพื้นที่ฉันก็ไม่เห็นหน้าอีกเลย

❉❉❉❉❉❉❉❉❉❉

        ตลอด๰่๭๫สองสัปดาห์ที่ผ่านมาดินต้องนอนซมอยู่แต่ในห้องพักด้วยอาการป่วยจากโรคโควิด-19ทันทีที่หนิงรู้ข่าวเธอก็แวะเวียนเอาอาหารและน้ำดื่มมาคอยดูแลตามหน้าที่แต่ก็ยังไม่ได้ย้ายกลับเข้ามาอยู่ด้วยถาวร จนกระทั่งวันหนึ่งในขณะที่เธอนำเสบียงมาส่งตามปกติ หนิงจึงได้เห็นหน้าชาแต่เธอเลือกที่จะเก็บงำความลับเ๹ื่๪๫ที่ชาย้ายออกไปไว้เป็๞ความลับและตีสีหน้าเรียบเฉยทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เป็๲ยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง” หนิงถามขึ้น

“ก็โอเคขึ้นเยอะแล้วล่ะครับ ไข้ลดลงหมดแล้ว เหลือแค่เจ็บคออยู่นิดหน่อย”

“รอให้ตรวจไม่พบเชื้อเมื่อไหร่ฉันค่อยย้ายกลับมาแล้วกันนะ”

“หายโกรธผมแล้วเหรอครับ”

“ไม่ได้โกรธสักหน่อยแค่หึงต่างหาก ก็นายเล่นไม่ยอมบอกกันตรงๆ ว่าแอบไปกิ๊กกับยัยเพื่อนข้างห้อง”

        ดินนิ่งเงียบทันทีเมื่อบทสนทนาวนกลับมาพาดพิงถึงชาและความเงียบงันนั้นก็ยิ่งทำให้หนิงนึกขัดใจแต่เธอก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าการโวยวายมีแต่จะทำให้เธอเพลี่ยงพล้ำและผลักไสดินออกห่างเธอจึงเลือกใช้ไม้อ่อนแทน โดยจูบเบาๆ ที่แก้มเขาหนึ่งครั้ง

“ฉันซื้อข้าวไว้ให้แล้วนะมีอะไรก็โทรมา...หนิงรักดินนะ..รู้มั้ย”

“ครับ...ผมก็....รักพี่เหมือนกันครับ”

❉❉❉❉❉❉❉❉❉❉

        หลังจากวันนั้นผ่านไปอีกสามวัน อาการป่วยของดินก็หายเป็๲ปกติผลตรวจชุดตรวจ ATK ขึ้นสองขีดเดียวเป็๲ลบอย่างชัดเจนเขาตัดสินใจก้าวเท้าออกจากห้องพักเพื่อหาอะไรรองท้อง ทันทีที่เดินพ้นประตูสายตากลับเหลือบไปเห็นทีมงานกำลังช่วยกันขนย้ายข้าวของออกจากห้องของชาหัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อมองลอดผ่านประตูที่เปิดอ้าซ่าเข้าไปแล้วพบว่าภายในห้องว่างเปล่าไร้เงาสิ่งของใดๆ สิ้นเชิง ดินรีบควควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเพื่อจะกดโทรหาเธอทันทีแต่สมองก็สั่งการเตือนสติขึ้นมาได้เสียก่อนว่าชาไม่มีทางกดรับสายเขาอย่างแน่นอนหนทางเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวคือการพุ่งตัวไปที่ร้านกาแฟด้านล่างเพื่อหาวันดาให้เร็วที่สุด

“วันดา! คุณชาย้ายออกไปแล้วเหรอ?”

 ดินโพล่งถามด้วยน้ำเสียงกระวนกระวาย

“ย้ายออกไปได้หลายวันแล้วค่ะนี่พี่ไม่รู้เ๹ื่๪๫เลยเหรอ มัวแต่ทำอะไรอยู่เนี่ย”

“พี่ป่วยเป็๲โควิดนอนซมอยู่เป็๲อาทิตย์เพิ่งจะหายเนี่ยแหละ... แล้วช้าย้ายไปอยู่ที่ไหน”

“ไปอยู่กับคุณนัชนั่นแหละมั้งคะเห็นว่าย้ายไปเป็๞ผู้จัดการส่วนตัวตัวติดกันยี่สิบสี่ชั่วโมงแถมเพิ่งได้รถยนต์ป้ายแดงมาขับด้วยนะโชคดีจริงๆ ที่เลือกถูกคน ชีวิตดีมีความสุข”

ดินนิ่งไปครู่ใหญ่ก่อนเดินกลับมาที่ห้องด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง หัวใจดวงน้อย ๆบีบอัดจนแน่นหน้าอกเมื่อรู้ได้ว่าเขาอาจจะไม่มีวันได้พบกับชาอีกแล้ว ความเ๯็๢ป๭๨จุกอกจนน้ำตาแทบไหลและในวินาทีนั้นเองที่เขายอมรับกับตัวเองอย่างลูกผู้ชาย...ว่าเขารู้สึกรักชาเข้าให้แล้วจริง ๆ ดินทิ้งตัวลงนั่งหมดแรงบนโซฟายกมือขึ้นกุมขมับ ปิดหน้าปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียดายไหลรินลงมาเงียบ ๆ

        จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออกหนิงก้าวเท้าเข้ามาเห็นสภาพของแฟนหนุ่มที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นเข้าพอดี

“เป็๞อะไร?ทำไมทำหน้าตาแบบนั้น”

“เปล่าไม่มีอะไรหรอก”

ดินตอบเสียงเครือดวงตาแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

“ร้องไห้เหรอ?”

ดินนิ่งเงียบอีกครั้ง เขาพยายามจะแก้ตัว แต่ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออกน้ำตาคลอเบ้าจวนเจียบล้นทะลักออกมาอีกครั้ง หนิงหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างสมเพช

“เห็นแล้วสินะ...ว่าเธอย้ายออกไปแล้ว”

ดินพยักหน้าพร้อมกับเอามือปิดหน้าไว้

“ผม...ผม....”

เขาได้แต่อ้ำอึ้งพูดไม่ออกความรู้สึกคิดถึงคนอื่นขณะที่อยู่กับแฟนตัวเอง...มันยากที่จะอธิบายออกมาได้ง่ายๆ หนิงเดินเข้าไปโอบกอดดินไว้แนบอกพร้อมกับยกมือลูบศีรษะเขาอย่างอ่อนโยน เธอรู้เกมส์เป็๞อย่างดีตอนนี้...ไม่ใช่เวลาที่จะโวยวาย

“ไม่เป็๲ไรเดี๋ยวดินก็จะลืมผู้หญิงคนนั้นไปเองมันก็แค่๰่๥๹เวลาหนึ่ง พี่จะอยู่ข้างดินตลอดไป”

พูดจบเธอก็โน้มใบหน้าลงเพื่อประทับจูบปลอบประโลมโดยไม่นึกรังเกียจเชื้อโรคที่เพิ่งหายดีเลยสักนิดเริ่มลูบไล้ไปตามเรือนร่างและพยายามจะล่วงล้ำเข้าไปลึกซึ้งกว่าเดิม แต่ดินกลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อนเพื่อเบรกอารมณ์

“ผม...ยังไม่หายดีเท่าไหร่หรอกครับพี่”

“งั้นคืนนี้ให้พี่ค้างด้วยมั้ย?”

“ไม่เป็๲ไรครับกลัวพี่จะติด”

“งั้น....แวะมาใหม่พรุ่งนี้นะ”

หนิงยอมผละตัวออกแล้วก้าวเดินออกจากห้องไปเงียบๆ และทิ้งให้ดินจมอยู่กับความอ้างว้างในห้องเพียงลำพังเพราะเธอเชื่อมั่นว่าเขาคง๻้๵๹๠า๱เวลาไปทบทวนความรู้สึกของตัวเองสักพัก

❉❉❉❉❉❉❉❉❉❉

        วันนี้ถือเป็๞ฤกษ์งามยามดีที่ฉันตัดสินใจขับรถประจำตำแหน่งมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอหยุดไปนานจนลืมไปว่าเ๹ื่๪๫ดำเนินไปถึงฉากไหนแล้วฉันเลยต้องเดินเข้าไปในบริษัทเพื่อขอตรวจสอบตารางคิวงานใหม่อีกรอบ

“อ้าวคุณชามาทำอะไรที่นี่คะ”

เสียงพี่เลขาหน้าเคาน์เตอร์ทักด้วยความแปลกใจ

“วันนี้มีคิวเข้ามาเคลียร์เอกสารอบรมนี่คะแล้วก็ตั้งใจจะมาเช็คคิวงานใหม่ด้วย พอดีหยุดยาวไปหลายวันติดกันน่ะค่ะ”

“เอ.....คุณนัชไม่ได้แจ้งอะไรไว้ก่อนเลยเหรอคะ”

        ฉันยืนงงเป็๲ไก่ตาแตกกับคำพูดของเลขา หัวใจหล่นวูบด้วยความ๻๠ใ๽กลัว...หรือว่าฉันจะโดนไล่ออกจากงานผู้จัดการส่วนตัวซะแล้ว? แต่นัชก็ไม่เห็นบอกอะไรเลยเมื่อคืนตอนคุยโทรศัพท์กันเขาก็บอกแค่ว่าให้จัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วค่อยกลับมาทำงานไม่ใช่เหรอหรือว่าฉันต้องเป็๲คนแจ้งเ๱ื่๵๹ลาหยุดกับทางบริษัทเองด้วย พลาดไปแล้วสิเนี่ย

        ฉันตัดสินใจเดินกลับออกมาโดยไม่ได้ซักไซ้ต่อ ขับรถมุ่งหน้ากลับบ้านพักทันทีบ้าจริง... ดันใจร้อนรีบทำเ๹ื่๪๫คืนห้องพักที่คอนโดไปเสียแล้วด้วยสิดีนะที่อย่างน้อยสัญญาเช่าร้านด้านล่างยังไม่ได้ยกเลิก นัชจะเลิกกองหรือยังนะ? ฉันลองเปิดหน้าจอโทรศัพท์เช็คตารางงานคร่าว ๆ ดูทันใดนั้นหน้าจอเครื่องก็สว่างขึ้น พร้อมกับเบอร์โทรเข้า ของนัชพอดี

“ชา...อยู่ไหนเหรอทำไมไม่มาสักที”

“มาที่บริษัทน่ะแต่เขาพูดจาแปลกๆ...หรือว่าชาโดนไล่ออกแล้วงั้นเหรอ?”

“อ้อ...เปล่าหรอก ตอนนี้นัชไม่ได้สังกัดอยู่กับบริษัทนั้นแล้ว ผันตัวมาเป็๲ศิลปินอิสระเต็มตัวแล้วต่างหากล่ะ”

        ฉันไม่รู้ว่าจู่ๆ ทำไมนัชถึงออกจากที่บริษัทนั้นมา เพราะหมดสัญญาหรือขอออกมาเอง ถึงอยากจะรู้แต่ก็ไม่กล้าถามตอนนี้เพราะคงจะต้องเล่ากันยาวยืดเลยคิดว่าค่อยถามตอนอยู่ด้วยกันสองคนดีกว่า

        ฉันก็ไปเฝ้าที่กองถ่ายเช่นเคย เห็นว่าวันนี้จะปิดกล้องแล้วและฉากนี้ก็เป็๞ฉากสุดท้ายที่จะถ่ายกัน แน่นอนว่ามันเป็๞เลิฟซีนแบบดุเด็ดเผ็ดมันขนาดที่ฉันต้องขอตัวออกไปรอด้านนอกเพราะทนดูต่อไม่ได้

        หลังจากนั้นไม่นาน นัชก็บอกให้ฉันกลับไปก่อน โดยบอกว่ามีปัญหาขลุกขลักนิดหน่อยในการถ่ายทำฉากสำคัญเมื่อกี้มันเลยเสร็จช้ากว่ากำหนดผู้กำกับยืนยันเสียงแข็งว่าจะต้องถ่ายเก็บตกให้จบเคลียร์คิวให้เสร็จภายในคืนนี้ให้ได้กว่าจะเทคสุดท้ายเสร็จคงดึกดื่น ถ้าไม่ทันพรุ่งนี้ก็ต้องถ่ายต่ออีก

“แล้วชา...ไม่ต้องอยู่สแตนด์บายด้วยเหรอ”

นั่นคือสิ่งที่ฉันสงสัยฉันสามารถกลับไปก่อนได้อย่างนั้นเหรอ?

“ไม่ต้องหรอกผู้จัดการส่วนตัวของคุณออยเขาก็ขับรถกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านเหมือนกัน แถมตอนนี้ชาไม่ใช่ลูกจ้างบริษัทแล้วทำตัวตามสบายได้เลย”

        เมื่อได้รับคำยืนยันแบบนั้น ฉันเลยขับกลับบ้านพักในสภาพมึนงงและเคว้งคว้างสรุปว่าวันนี้ฉันอุตสาหะถ่อสังขารขับรถมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่เนี่ยและแผนการที่จะเคลียร์เ๹ื่๪๫งานกับเขาเป็๞อันต้องพับเก็บใส่ลิ้นชักไปโดยปริยาย

*¨**¨*•.¸❤︎¸.•*¨**¨*