หลงเทียนเฟยทะยานฝ่าม่านหมอกหนาทึบด้วยความเร็วสูงสุดในชีวิต 'ย่างก้าวเปลวเพลิง' ถูกโคจรจนถึงขีดสุด เสียงะเิของไอพลังที่ฝ่าเท้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่กลับถูกกลืนหายไปในความเงียบอันน่าประหลาดของป่าหมอกมายาต้นไม้โบราณบิดเบี้ยวในสายตาของเขากลายเป็เพียงเงาตะคุ่มที่พุ่งผ่านไปด้านหลัง เขามิได้สนใจทิศทาง ขอเพียงให้ห่างจากบุรุษนามซูโม่ผู้นั้นให้ไกลที่สุดก็พอ สัญชาตญาณรักตัวกลัวตาย (怕死) กรีดร้องก้องอยู่ในหัวใจ 'หนี! ต้องหนี!'เขาทะยานไปไม่รู้ไกลเท่าใดจนกระทั่งพลังปราณเริ่มร่อยหรอ เขาจึงซ่อนตัวอยู่ในโพรงของต้นไม้โบราณต้นหนึ่งที่ลำต้นใหญ่โตจนต้องใช้คนสามคนโอบ โพรงไม้นั้นมืดและอับชื้น กลิ่นดินและรากไม้ลอยคละคลุ้ง แต่สำหรับหลงเทียนเฟยในยามนี้ มันคือปราการที่ปลอดภัยที่สุดในโลกเขานั่งพิงผนังไม้เย็นๆ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง พลังจาก 'กายาพฤกษาสันติ' ค่อยๆ ฟื้นฟูเรี่ยวแรงของเขา แต่ความหวาดระแวงในใจกลับมิได้ลดน้อยลงเลย'เขารู้' ความคิดนี้วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา 'เขารู้เื่ธูป เขารู้ว่าข้าใช้วิธีการที่ชาญฉลาดแทนพลังปราณ…เขารู้ทุกอย่าง!'รอยยิ้มที่เป็มิตรและน้ำเสียงที่ราบรื่นของซูโม่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเขา มันคือหน้ากากที่สมบูรณ์แบบเสียจนทำให้หน้ากาก "ซื่อตรง" ของเขาดูเหมือนการแสดงของเด็กน้อยไปเลย'หรือว่าเขาจะเป็คนจาก หอหยก์ (天机阁) ที่คอยสังเกตการณ์โชคชะตา' ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก การถูกจับตามองโดยองค์กรลึกลับเช่นนั้นย่อมหมายความว่าชีวิตอันสงบสุขของเขาได้จบสิ้นลงแล้วโดยสมบูรณ์"เนตรแห่งจิต…" เขาพึมพำกับตัวเอง "ดูเหมือนการประลองครั้งนี้จะมีเป้าหมายที่ซ่อนเร้นจริงๆ"ความรู้สึกสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนเริ่มกัดกินใจของเขา เขารู้สึกได้ถึงความอ้างว้างและไร้ที่พึ่งราวกับเป็เพียงมดปลวกในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลที่โหดร้ายและไม่เคยปรานีผู้ใด'ไม่ได้การ' เขาขมวดคิ้วแน่น 'ข้าจะปล่อยให้ชีวิตอันมีค่าของข้าต้องตกอยู่ในความหวาดระแวงเช่นนี้ต่อไปไม่ได้'ความกลัวตายได้แปรเปลี่ยนเป็แรงผลักดัน เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น ไม่ใช่เพื่อโอ้อวด แต่เพื่อสร้าง "พื้นที่ปลอดภัย" ที่แท้จริงให้ตนเอง ที่ซึ่งไม่มีผู้ใดสามารถมารบกวนการพักผ่อนของเขาได้อีกขณะที่เขากำลังจมอยู่ในความคิด เสียงร้องด้วยความเ็ปของสตรีผู้หนึ่งก็ดังขึ้นไม่ไกลจากที่ซ่อนของเขา ตามมาด้วยเสียงเสียดสีของใบไม้และเสียงคำรามอันน่าขนลุก'เื่ยุ่งยากอีกแล้ว!' หลงเทียนเฟยถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่น้อย แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ทำให้เขาค่อยๆ ขยับไปแอบมองผ่านรอยแยกของโพรงไม้อย่างระมัดระวังภาพที่เขาเห็นทำให้เขาต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ศิษย์หญิงนางหนึ่งในอาภรณ์ของสำนักเล็กๆ กำลังถูกเถาวัลย์สีดำสนิทหลายสิบเส้นรัดพันร่างเอาไว้ แม้นางจะมีระดับพลังอยู่ที่ขั้นััปราณขั้นที่แปด แต่ก็ยังไม่อาจต้านทานพลังอันแปลกประหลาดของศัตรูได้เถาวัลย์เ่าั้เคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ปลายของมันมีหนามแหลมคมที่กำลังจะทิ่มแทงเข้าไปในร่างของนาง มันไม่ใช่อสูริญญา แต่เป็พฤกษาปีศาจ (妖植) ที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเทียบเท่ากับยอดฝีมือขั้นััปราณขั้นที่เก้า ซึ่งไม่ได้รับผลกระทบจาก 'ธูปอัคคีข่มขวัญ' ของเขา'พลังกดดันนี้…หนักหน่วงเกินกว่าที่ผู้ฝึกตนขั้นััปราณขั้นที่เจ็ดเช่นข้าจะรับมือได้โดยตรง' เขาคิดอย่างเ็า 'การเข้าไปช่วยเหลือนั้นสิ้นเปลืองพลังงานและยังเสี่ยงต่อการเปิดเผยตัวตนอีกด้วย'เขากำลังจะหันกลับไป แต่แล้วสายตาของเขาก็พลันจับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ใจกลางวงล้อมของเถาวัลย์ปีศาจนั้น มันคือสมุนไพรต้นหนึ่งที่มีใบเป็ผลึกสีครามใส เปล่งประกายแสงจางๆ ออกมาอย่างน่าอัศจรรย์ในเสี้ยววินาทีนั้น หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา
[ ตรวจพบวัตถุดิบหายาก: หญ้าิญญาหมอกมายา (幻雾灵草) ]
[ สรรพคุณ: สามารถใช้เป็วัตถุดิบหลักในการสังเคราะห์ทักษะที่เกี่ยวข้องกับ 'เนตรแห่งจิต' ]
ดวงตาของหลงเทียนเฟยพลันเบิกกว้างขึ้น'เนตรแห่งจิต!'สมการในหัวของเขาเปลี่ยนไปในทันที การปล่อยให้ศิษย์หญิงนางนั้นตายไปย่อมเป็ทางเลือกที่ "ง่ายที่สุด" แต่การปล่อยให้สมุนไพรล้ำค่าเช่นนี้ถูกทำลายก็เป็เื่ที่น่าเสียดายเกินไปฉึ่ก!ยังไม่ทันที่เขาจะได้ครุ่นคิดหาแผนการใดๆ เถาวัลย์เส้นหลักของพฤกษาปีศาจที่รัดพันศิษย์หญิงนางนั้นอยู่ ก็พลันเปลี่ยนเป้าหมาย มันคลายการรัดกุมออกจากร่างที่ใกล้จะหมดสติของนาง แล้วพุ่งปลายแหลมคมของมันเข้าใส่ หญ้าิญญาหมอกมายา อย่างรวดเร็ว!มันกำลังจะกลืนกินสมบัติล้ำค่าที่อยู่เบื้องหน้า!'ไม่ได้!'จะมัวรีรออีกไม่ได้แล้ว! สัญชาตญาณของนักฉวยโอกาสและสัญชาตญาณรักตัวกลัวตายปะทุขึ้นพร้อมกันในใจของเขา หากมันแข็งแกร่งขึ้น โอกาสรอดของเขาก็จะยิ่งน้อยลงในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตายนั้น หลงเทียนเฟยไม่ได้เลือกที่จะซ่อนตัวอีกต่อไป เขากระโจนออกจากโพรงไม้อย่างเงียบเชียบราวกับภูตพราย ในขณะเดียวกันก็ออกคำสั่งกับระบบในใจอย่างบ้าคลั่ง"ระบบ! สังเคราะห์ฉุกเฉิน! นำแก่นแท้จาก 'ศิลาแห่งความโกลาหล' ที่เหลืออยู่ ผสานเข้ากับแก่นพลังงานแสงจาก 'ผลึกสุริยัน' ในแหวนมิติของข้า! ขอทักษะที่สามารถสร้าง 'การเบี่ยงเบนความสนใจ' ที่รุนแรงที่สุด! เดี๋ยวนี้!"
[ การสังเคราะห์ฉุกเฉินเริ่มต้น… ตรวจพบความเข้ากันได้ในระดับสูง… กำลังสร้างทักษะชั่วคราว… ]
ปลายหนามของเถาวัลย์ปีศาจอยู่ห่างจากหญ้าิญญาไม่ถึงหนึ่งชุ่นแล้ว!
(จบตอนที่ 20)
13K
