[ไอ้ม๋าอาทิตย์นี้กลับบ้านไหมลูก]
"เหมือนจะไม่ได้กลับเลยครับพ่อ แห่ะ"
[ตัวแสบ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยอยากกลับบ้านเลยนะ..เบื่อสุพรรณบ้านเราหรือว่าติดสาวเมืองกรุงฮึไอ้ลูกม๋า]
"โห่ววว พ่อใส่ร้ายหนูอ่ะ"
"หรือว่าไม่จริงฮะไอ้ม๋าตัวแสบ"
"ไม่จริง100%ไม่เชื่อพ่อก็ถามไอ้อาร์มดูได้เลย"
[ฮ่ะๆๆแม่ๆมาดูเ้าเด็กขี้งอนนี่ โดนขัดใจหรืองอนทีไรทำแก้มพองลมเหมือนอึ่งอ่างทุกทีสิน่า ฮ่ะๆๆ] คนปลายสายหัวเราะลั่นด้วยความชอบใจ พาให้ทั้งแม่และบรรดาพี่น้องคนอื่นๆหัวเราะเขากันยกใหญ่ พลอยทำให้เขาอดหัวเราะตามไปอีกคนไม่ได้
'คิดถึงจัง.. ร่วมสองเดือนแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้านสงสัยต้องหาเวลากลับไปกอดทุกๆคนแล้วสิ' ผมพยักหน้าให้กับความคิดที่ผุดออกมาจากสมองอันชาญฉลาดๆอย่างเห็นด้วยทันที
"คิดถึงจังเลยคับ"
[หืมม..คิดถึงก็กลับมาบ้านเราบ้างสิ หรือจะย้ายมาเรียนที่บ้านเราดีล่ะเ้าโปรด]
"พ๊อออ.. ใจเย๊นนน" กว่าจะคุยกันรู้เื่ก็เล่นเอาแบตโทรศัพท์ของผมร้องเตือนแง้วๆคุณพ่อจอมหวงลูกชายถึงได้ยอมวางสาย เฮ้อ!พี่สาวน้องชายของผมทำไมพ่อไม่หวงแบบนี้บ้างนะโปรดปราณละงงจริงๆ แต่คุณลุงที่เป็พี่ชายพ่อเคยมากระซิบบอกผมว่าเพราะผมหน้าเหมือนแม่มากพ่อเลยหวงต่างจากลูกคนอื่นๆที่หน้าจะเหมือนพ่อกัน จริงเหรอ? แต่ผมก็หน้าเหมือนแม่จริงๆนั่นแหละไม่ว่าจะโครงหน้าเอยส่วนประกอบบนใบหน้าเอยหรือแม้แต่ความหวานคมของดวงหน้าดวงตาผมก็ได้แม่มาเต็มๆ อ้อ!อีกอย่างที่ผมเหมือนแม่มากๆคือนิสัยความถือดีและมีทิฐิสูงยิ่งถ้าตัวเองไม่ผิดหรือถ้ารู้สึกว่าตัวเองโดนเอาเปรียบเมื่อไรนั่นคือเื่ใหญ่ที่ยอมไม่ได้อย่างเด็ดขาด ทุกคนรอบตัวแม่เคยบอกว่านั่นคือข้อเสียของแม่เพียงข้อเดียวที่แก้ไม่หายและก็เป็ผมเองที่ได้รับนิสัยส่วนนี้ของแม่มาเต็มๆ ซึ่งแน่นอนทุกคนบอกว่ามันไม่ดีให้พยายามเปลี่ยนแปลงและปรับเปลี่ยนนิสัยส่วนนี้แต่พ่อกลับสวนทันควันว่า'ไม่ต้องเปลี่ยนนิสัยแบบนี้น่ะดีแล้วจะได้ไม่โดนคนอื่นเอาเปรียบ' สปอยล์ผมกับแม่สุดก็พ่อผมนี่แหละ หุหุ
ติ๊งง ติ๊ง..
โปรดปราณที่กำลังยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกเดินมาหยิบมือถือที่ชาร์ตแบตอยู่หัวเตียงขึ้นมาดูว่าใครกันที่ส่งข้อความมา..
R.. >> ทำอะไรอยู่
ยุ่งอยู่หรือเปล่า?
อาทักมากวนหรือเปล่าเอ่ย
พ่อไอ้อาร์มทักมาทำไมวะ..เพราะว่าั้แ่แลกช่องทางติดต่อกันไว้อีกฝ่ายก็ไม่เคยทักมาเลย เหตุผลที่พ่อไอ้อาร์มขอแลกช่องทางติดต่อไว้ด้วยเหตุผลที่ว่าเผื่อติดต่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่ได้จะได้ทักมาถามผมแทน จำได้ว่าพอไอ้อาร์มรู้เื่มันก็งอนผมเป็อาทิตย์เลยล่ะ เอ๋..ถ้าบอกว่ากวนจะฟังดูเสียมารยาทไหมนะ คิกกก
คนโปรด >> ครับ..?
ไม่กวนครับ อาอาร์มีอะไรหรือเปล่าครับ
R.. >> มีบ้าน มีรถ มีที่ดิน มีเงิน มีอำนาจ มีฯ
สนใจอยากมาอยู่กับอาร์ไหม..
คนโปรด >> ห่ะ?
.....'มุขอะไรของพ่อไอ้อาร์มวะเนี่ย?'
R >> หึ ว่าแต่อาไม่กวนเวลาส่วนตัวเราแน่นะ
คนโปรด >> ไม่ครับคุยได้ อาอาร์มีอะไรเหรอครับ
ยืนรอเพียงไม่นานร่างบางในชุดเสื้อยืดสีเทาตัวโคร่งกับกางเกงสแล็คขาสั้นเหนือเข่าสีดำก็มายืนตาแป๋วอยู่ตรงหน้า ผมกวาดสายตาคมมองเด็กตรงหน้าเพียงแว่บแต่'ความขาวความออร่า'ของอีกฝ่ายก็กระแทกตาอย่างจัง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเ้าอาร์มถึงได้หวงเพื่อนนักหวงเพื่อนหนาก็ทั้งใสทั้งดูซื่อๆแบบนี้ไง..น่าลิ้มลองเป็บ้า อาร์กระตุกยิ้มให้กับความคิดในหัวของตัวเอง ใครจะว่าเขาเลวเขาก็ไม่เถียงแล้วแต่คนจะมองแต่สำหรับเขามันคือการแลกเปลี่ยน แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่โอเคเขาก็ไม่เคยบังคับหรือขืนใจใคร
"ขอบคุณนะครับที่เป็ธุระให้ผม เกรงใจจัง" ผมเอ่ยปากบอกพ่อของเพื่อนอย่างเกรงใจ อาอาร์ข้อความมาบอกว่าตอนนี้เ้าตัวอยู่ด้านล่างให้ลงไปหาหน่อย ผมก็งงว่าให้ลงไปหาทำไม?สรุปอาอาร์ขับรถมาส่งให้จนถึงคอนโดผมก็มัวยุ่งๆจนลืมเื่รถไปเสียสนิทนี่ถ้าอาอาร์ไม่เป็ธุระให้ก็ไม่รู้ว่าจะนึกออกกี่โมง
"ไม่ต้องเกรงใจ แต่ถ้าอยากจะตอบแทน.. อาก็ไม่ขัดนะ" อาร์ตอบพร้อมกับส่งยิ้มร้ายไปยังเพื่อนรักของลูกชายอย่างลองเชิง
"เอ่อ..แล้วอาอาร์อยากได้อะไรล่ะครับ?" อาร์กระตุกยิ้มพร้อมกับมองคนที่เด็กกว่าอย่างเ้าเล่ห์
"อาาา อยากได้.." หยุดคำพูดพร้อมกับกวาดสายตาคมดุมองเด็กตรงหน้าจนทั่วทั้งตัวก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ริมฝีปากบางทว่าอวบอิ่มและดวงหน้าหวานละมุนที่ตอนนี้ขึ้นสีระเรื่ออย่างน่าดูก่อนจะมองสบกับดวงตาคมสวยนิ่งแล้วส่งยิ้มแบบผู้ใหญ่ใจดีไปให้
"..แค่ไปเป็เพื่อนอากินข้าวสักมื้อก็พอ"
"คะ ครับ?.." เด็กน้อยเอียงคอมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย
"อาแค่ไม่อยากไปกินข้าวคนเดียวก็เท่านั้น คือ..พออาเลิกงานอาก็รีบไปเอารถมาให้เราเลย นี่ก็เลยเวลาอาหารเย็นมานานพอควรแล้วด้วย อาหิวน่ะไปกินกับอาหน่อย..ได้ไหมครับ"
"..!!?"
"เอ่อ อาหมายถึงไปทานข้าวเป็เพื่อนอาหน่อยได้ไหมครับ"
"กะ..ก็ได้ครับแต่ผมขอไปเปลี่ยนชุดสักเดี๋ยวนะครับไปชุดนี้คงไม่เหมาะ" พอผมบอกแบบนั้นพ่อของเพื่อนก็ไล่สายตาคมดุสำรวจผมทันทีวิธีการมองของอีกฝ่ายทำเอาผมทำตัวไม่ถูกและอดหน้าร้อนวูบวาบไม่ได้ เมื่ออีกฝ่ายเห็นแบบนั้นก็ระบายยิ้มอ่อนๆส่งมาให้เหมือนเอ็นดู
"เด็กดี.."
ผมอดที่จะเริ่มผวากับคำว่าเด็กดีของอีกฝ่ายไม่ได้.. ทำไมเดี๋ยวนี้พ่อไอ้อาร์มชอบใช้สายตาแปลกๆคำพูดแปลกๆกับผมบ่อยจัง?หรือว่าผมจะคิดมากไป..
"ทานเยอะๆจะได้โตเร็วๆ" อาร์เอ่ยพร้อมกับตักโน่นตักนี่ให้กับเด็กน้อยตรงหน้าอย่างเอาใจ
"อาอาร์ทานเถอะครับเดี๋ยวผมตักเอง.. คือ ผมเกรงใจน่ะ.. ครับ" เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อเพื่อนทำให้โปรดปราณอยากจะเบะปากแล้วมองบนเสียจริงๆ 'จะได้โตเร็วๆ'เห๊อะ!อยากจะะโใส่หน้าหล่อๆเหลือเกินว่าเขาน่ะโตแล้วจะให้โตไปไหนอีก เห้ออ!แต่ใครจะกล้าวะ เสียมารยาทแย่เลย
"เราพูดคำว่าเกรงใจกับอาบ่อยไปแล้วนะ" คนแก่กว่าเอ่ยท้วงเสียงดุ
"ก็ผมเกรงจะ.."
"อาร์คะ แหม..บังเอิญจังเลยค่ะไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่" บทสนทนาของเราทั้งคู่ถูกขัดจากบุคคลที่สามอย่างฉับพลัน ผมอดที่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวสวยที่เดินเข้ามาทักทายพ่อของเพื่อนตัวเองอย่างสนิทสนมอย่างเสียไม่ได้ 'สวย สวยสง่าอย่างหาที่ติไม่ได้' ดูไฮโซสมกับพ่อของไอ้อาร์มดีแท้ ใบหน้าอาอาร์ราบเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์เมื่อสาวสวยเข้ามาทักทายแบบถึงเนื้อถึงตัว แต่รู้สึกเหมือนจะเป็ส่วนเกินเลยแฮะ.. ทั้งคู่เหมือนจะลืมไปเลยว่ามีอีกหนึ่งชีวิตที่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย
"เอ๊ะ!ใครคะเนี่ย หน้าตาน่าเอ็นดูจังค่ะอาร์" ในที่สุด.. แต่เดี๋ยวนะหน้าตาน่าเอ็นดูนี่ไม่ใช่ละ มองยังไงของเขาวะ?
อาอาร์ถอนหายใจเหมือนหงุดหงิดพร้อมกับตวัดสายตาแข็งดุมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่ทว่าฟังดูเด็ดขาด
"ช่วยเอามือออกจากบ่าผมด้วยครับ.. อีกอย่าง ตอนนี้ผมไม่สะดวก" พูดเสียงเรียบทว่าแฝงความดุอย่างปิดไม่มิดทำให้สาวเ้าสีหน้าเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด น่าจะรู้สึกเสียหน้าที่อาอาร์พูดแบบไม่ไว้หน้าเธอแบบนั้น
"ทำไมต้องดุลิ.."
"คุณ ลิน ลนา" อาอาร์เน้นเสียงทีละคำเหมือนพยายยามกดข่มอารมณ์ของตัวเองไว้
"กะ ก็ได้ลินไม่กวนก็ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะอาร์ ฟอด" อีกฝ่ายยอมล่าถอยแต่ก็ไม่วายฉกริมฝีปากแดงอิ่มสวยลงบนแก้มของอาอาร์อย่างเสียงดังฟังชัดแล้วหันมาส่งยิ้มหวานหยดให้กับผมก่อนที่จะเดินจากไป ทำเอาผมที่เบี่ยงสายตาหลบไม่ทันได้แต่อ้าปากหวอแก้มร้อนผ่าวในความกล้าของคุณเธอผมหันไปมองอาอาร์ทันทีแต่พ่อของเพื่อนผมกลับนั่งนิ่งแต่ทว่าในตากลับเหมือนมีกองไฟกองเล็กๆลุกอยู่ในนั้นก็ไม่ปาน
"อยากแวะที่ไหนหรืออยากทานอะไรอีกไหมเดี๋ยวอาพาไป" พอทานอาหารเสร็จพวกเราก็เดินมาขึ้นรถในขณะที่ผมกำลังหยิบเข็มขัดมาคาดพ่อของเพื่อนก็หันมาถามผมอย่างใส่ใจ ั้แ่ผู้หญิงคนนั้นออกไปบรรยากาศระหว่างผมกับพ่อของเพื่อนก็เหมือนจะกระอักกระอ่วนแปลกๆ
"ไม่ครับ ดึกแล้วพรุ่งนี้ผมมีเรียนเช้า" ผมหันไปตอบพ่อของเพื่อนเสียงเรียบ
"อาขอโทษ อึดอึดหรือเปล่าที่.."
"ไม่ครับ ผมไม่ได้อึดอัดอะไรเรากลับกันเถอะครับผมเริ่มง่วงแล้วด้วย" พูดพลางแกล้งๆหาวหวอดใหญ่ให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าผมง่วงจริงๆไม่ได้โกหก
"คร้าบบ..ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลยครับ..หึ" คำพูดหยอกเอินของอีกฝ่ายที่แสนจะไม่คุ้นเคยทำเอาแก้มผมร้อนวูบวาบขึ้นมาได้เหมือนกัน พ่อไอ้อาร์มนี่คงเ้าชู้เหมือนที่เป็ข่าวจริงๆสินะ ขนาดกับเพื่อนของลูกยังแพรวพราวขนาดนี้ถ้ากับสาวๆล่ะจะขนาดไหนกัน เหอะ!พวกเ้าชู้ไก่แจ้ชาตินี้ไอ้โปรดปราณจะไม่ขอเฉียดใกล้อย่างเด็ดขาด สาบานเลย
+++++
คะแนนติดลบจ้าพ่อคาสโนวาตัวพ่อ
2K
![แผนลับจับกินเพื่อนสาวของหนุ่มวิศวะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1779410963_2430740.webp)
