Chapter 3
ฮีโร่ขี่ม้าขาว
"มานั่งสิจ๊ะกอบัว เดี๋ยวให้โอมชงเหล้าให้นะ เอาหนักๆเลยดีมั้ย"
เสียงหวานของแตงโมเอ่ยชวนฉันนั่ง ใบหน้าที่เคย(รู้สึก)เป็มิตรตอนนี้มันแปรเปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูก
ทำไมต้องเย้ยคำว่าๆ 'เอาหนักๆ' ด้วยนะ ช่างเถอะๆ ฉันคงจะคิดมากไปเองจริงๆ คงไม่มีอะไรหรอก...
"อะ อื้ม ขอบใจนะจ๊ะ"
ฉันยิ้มหวานให้เพื่อนแล้วนั่งลงข้างๆแตงโม ทำไมบรรยากาศมันแปลกๆบอกไม่ถูก อาจเป็เพราะฉันไม่เคยเข้าร้านเหล้าล่ะมั้ง
"ลองดื่มดูสิ เราชงเองเลยนะกอบัว"
โอมส่งแก้วเหล้ามาให้ฉัน เอาไงดีล่ะ ไม่เคยดื่มซะด้วย ไม่รู้ว่าดื่มไปแล้วจะเมาแอ๋น่าเกลียดรึเปล่า
"อะ อื้ม ขอบคุณนะโอม"
ไม่รู้ล่ะ ตอนนี้ฉันยื่นมือไปรับเครื่องดื่มมาไว้ในแก้วแล้ว หวังว่าจะไม่เป็อะไรนะ
[ แกมม่า Part ]
"เมื่อไรไอ้เฮิร์ตซ์จะหายสักทีวะ แอบคิดถึงมันเหมือนกันนะ"
ไอ้โฟร์ทพูดขึ้น
พวกเรานั่งกินเหล้ากันอยู่ที่ผับประจำตัว เราอยู่โซนวีไอพีกันในวันนี้ ไอ้แบล็คกับไอ้โฟร์ทเองก็นั่งอยู่ด้วย ขาดก็แค่ไอ้เฮิร์ตซ์
"บางทีรอมันฟื้นตัวกว่านี้พามันมานั่งที่นี่อาจจะจำอะไรได้มากขึ้นก็ได้นะ"
ผมพูดออกไปแบบนั้น ตอนนี้เพื่อนในกลุ่มของเรา 'เฮิร์ตซ์' มันโดนรถชนแล้วต้องเ้าโรงพยาบาล แถมยังความจำเสื่อมจำเื่ราวระยะเวลาที่ผ่านมา่ปีสองปีนี้ไม่ได้อีก
"เออ จำไดอาน่าน้องสาวตัวเองไม่ได้อีก เวรกรรมอะไรของมันไม่รู้"
แบล็คพูดขึ้นบ้าง ไอ้นี่มันมาได้แปปๆแหละครับ ่หลังๆมันแทบไม่ได้เข้ามาผับเพราะมีลูกชายวัยขวบกว่าซึ่งก็คือน้อง 'เอแลน' หลานสุดที่รักของเหล่าผองเพื่อน
"หนักสุดคือตื่นขึ้นมาต้องมารู้ว่าพ่อกับแม่มันเลิกกันแล้วเนี่ยแหละ ความทรงจำ่เวลาที่สำคัญหายไปหมดเลย"
ไอ้โฟร์ทพูดขึ้น นั่นสินะ ถ้าเป็ผมเองก็คงจะเ็ปมาก แต่ทุกวันนี้ครอบครัวผมมันก็ไม่ได้อบอุ่นอะไรอยู่แล้ว ต่อให้ต้องเป็แบบไอ้เฮิร์ตซ์แล้วตื่นขึ้นมาผมก็คงไม่รู้สึกเสียใจอะไน
"พวกมึง อีกแปปกูต้องกลับละนะ จะไปช่วยซิดนีย์เลี้ยงลูก"
"เออๆ ฝากความคิดถึงไปหาซิดนีย์กับเอแลนด้วยนะ"
ผมตอบขึ้น ซิดนีย์เป็รุ่นน้องที่น่ารักมากๆคนหนึ่ง ผมกับไอ้เฮิร์ตซ์ช่วยกันติวแทบตายให้ซิดนีย์กับน้องหลินหลินติดบัญชี สุดท้ายคือหลินหลินได้เป็แฟนไอ้โฟร์ท ส่วนซิดนีย์เป็เมียไอ้แบล็คพร้อมกับมีลูกอีกหนึ่งคน
ศิษย์รักของผม ฮือ ติวให้แทบตายสุดท้ายสอบติดแต่ท้องเลยต้องลาออกมาเลี้ยงลูกแล้วเรียนมหาวิทยาลัยแบบเปิด T-T
ส่วนกับหลินหลิน...ก็อย่างที่รู้กันครับ เธอคือแฟนเพื่อน และผมเผลอพลาดพลั้งไปมีอะไรด้วย แต่มันก็เป็เพียงความสัมพันธ์คืนเดียว ทุกวันนี้ผมมองเธอเป็น้องสาว
โชคดีแค่ไหนที่ไอ้โฟร์ทไม่เลิกคบกับผมทั้งๆที่ผมไปเอากับแฟนมัน ผมรู้นะว่าผมแม่งเลว แต่ตอนนั้นมันยังไม่ได้คบกันนี่ ใครจะไปรู้วะ T-T
สักพักทั้งสองคนก็พากันกลับ เหลือผมที่ยังนั่งจิบๆดื่มๆอยู่ ก็กลับเร็วไปก็ไม่มีอะไรทำ ไม่ได้มีแฟนรออยู่แบบพวกมันนี่หว่า
แปลกนะ ผมคือแกมม่าลูกชายคนเดียวของตระกูล เป็ทายาทโรงแรมชื่อดัง ไหนจะกิจการอสังหาริมทรัพย์มากมาย แต่ผมกลับไม่มีผู้หญิงดีๆเป็แฟนเลยสักคน มีแต่คนที่เข้าหาเพราะผลประโยชน์ไม่ก็ผู้หญิงอย่างว่า
บางทีผมเองก็สับสนว่าผมเป็คนยังไงกันแน่วะ ทำไมชีวิตถึงไม่เคยดึงดูดคนดีๆเข้ามาหาเลยสักคน
ผมกระดกซดเหล้าเพียวๆจนตอนนี้เองก็รู้สึกว่าเมามากละ เริ่มจะมึนๆ กลับห้องดีกว่าว่ะก่อนจะมึนไปมากกว่านี้
ผมเดินโซซัดโซเซออกมาจากโต๊ะโซนวีไอพี แต่แล้วก็เจอเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ค่อนข้างคุ้นหน้า
"กอบัว ไปกับโอมนะ"
"ไปกับพอร์ชดีกว่าน่า"
ผู้ชายสองคนกำลังจะทำการชิงตัวยัยกอบัวไป แล้วยัยนั่นทำไมถึงเมาแอ๋แบบนั้น ก็ดูจะเป็ผู้หญิงซื่อๆใสๆ ทำไมเข้าผับเข้าบาร์กินเหล้าหนักขนาดนั้นวะ รึผมมองเธอผิดไป?
"ปล่อยผู้หญิงคนนั้น"
ผมเดินเข้าไปแล้วพูดเสียงแข็ง แม้จะรู้ว่าตัวเองในตอนนี้เมามากแตาก็ยังพอมีสติอยู่ พอจะรู้ว่าไอ้เวรพวกนั้นจะเอากอบัวไปทำอะไรต่อจากนี้
"มึงเป็ใครวะไอ้หน้าขาว!?"
ไอ้เวรตัวที่หนึ่งพูดขึ้น
"เป็ใครสะเออะมาสั่งพวกกู!"
ไอ้เวรตัวที่สองสมทบต่อ
ผมกัดฟันสกัดกลั้นความโกรธเอาไว้ นับหนึ่งถึงสิบในใจบอกตัวเองให้เย็นไว้
"พะ พอร์ช! ปล่อยกอบัว นะ นั่นมันพี่แกมม่าวิศวะปีสี่นะ แก๊งสายฟ้าฟาดไง!"
เพื่อนผู้หญิงที่อยู่ในโต๊ะเดียวกันรีบเข้ามาห้ามไว้ คงกลัวผมจะเอาพวกมารุมกระทืบมันอะดิ อย่าลืมนะว่ากลุ่มผมไอ้แบล็คมันเป็อันธพาลเก่า (จากเื่ล่อรักวิศวะอันธพาล)
"โถ่เว้ย!"
ไอ้สองตัวนั้นเหมือนจะหงุดหงิดเต็มทีที่ผมเข้ามาห้ามไว้ มันสะบัดตัวกอบัวจนล้มลงไปกองกับพื้น ให้ตายสิ! ยัยนี้ไม่ได้สติจริงๆ
"นี่พวกเธอคิดจะทำอะไร? ลากเพื่อนมามอมเหล้าแบบนี้มันใช้ได้เหรอ เป็ผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ"
ผมหันไปว่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ พวกเธอนั่งก้มหน้านิ่งไม่กล้าตอบโต้อะไรกลับมา ผมย่อตัวลงแล้วเรียกกอบัว
"กอบัว กอบัว! ตื่นสิ!"
พยายามจะเรียกให้ได้สติ แต่ดูเหมือนคนตัวเล็กที่นั่งพับอยู่กับพื้นจะไม่รู้เื่อะไรเลย
"อื้ออ"
โถ่ ให้ตายสิ! ผมคงต้องแบกเธอกลับไปก่อนแล้วล่ะแบบนี้
ผมจำใจต้องอุ้มร่างเล็กขึ้นมาโอบกอดเอาไว้แล้วเดินออกมาทั้งอย่างนั้น
เอาเถอะ ยังไงเธอก็พักอยู่ห้องผมอยู่แล้วนี่ จะทำไงได้ล่ะ เฮ้อ...
*************
พี่แกมจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ย เมาก็เมาา
อย่าลืมน้า ไรท์มาอัพ อังคาร,พฤหัส,เสาร์ เวลา 17.00 เป็ต้นไป อย่าลืมกดเพิ่มเข้าชั้นไว้นะคะจะได้ไม่พลาดนิยายของไรท์ อ้อนน >.<
14K
