Ghost & Doctor ผีวุ่นวายกับนายแพทย์อ่อนหัด

    ตอนที่ 7 พักงาน !!

    ตอนที่ 7

    ฉับ !! เสียงกรรไกรเล่มหนึ่งตัดไหมหลังจากเย็บแผลเสร็จ

    “ฟู่วในที่สุดก็เสร็จสักที” ดนัยถอนหายใจออกมาตอนนี้เหงื่อเต็มหน้าผากเขาไปหมดจู่ๆดนัยก็รู้สึกหมดแรงภาพทุกอย่างก็เริ่มมืดลงก่อนจะลงไปกองกับพื้น

    ตุ่บ !! เสียงดนัยล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับหมดสติไปทันที

    “หมอดนัย !!!” เสียงเหล่าพยาบาลอุทานออกมาพลางกรูเข้ามาดูอาการของดนัย

    “หมอดนัยหมดสติไปแล้วค่ะหมอมิโฮะ” พยาบาลบอก

    “คงจะใช้พลังงานไปเยอะน่ะเอาขึ้นเตียงแล้วเอาไปนอนข้างนอก” หมอมิโฮะบอกพลางคิดในใจ

    ก็นะนี่คงถือว่าเป็นการผ่าตัดใหญ่เคสแรกของหมอดนัยจะหมดแรงก็ไม่แปลกก็เล่นผ่าตัดไปตั้ง 5 ชั่วโมง หมอมิโฮะคิดพลางมองไปที่คนไข้เด็กที่กำลังจะถูกพาไปที่ห้องพักฟื้น

    “ทำได้ดีมากหมอดนัย” หมอมิโฮะพูดออกมาเบาๆพลางมองไปที่ดนัยที่กำลังถูกพาขึ้นเตียงเข็นและพาออกไปนอนรอให้ฟื้นที่ข้างนอก

    หลังจากคนไข้และดนัยได้ถูกพาออกไปแล้วหมอมิโฮะก็เดินออกมาจากห้องผ่าตัดเธอเองก็แทบหมดแรงเหมือนกันเพราะทั้งการผ่าตัดก่อนหน้าและไหนจะการผ่าตัดนี้อีกนี่

    “อ้าวหมออิจิโนเสะ หมอยูคิมูระ ยังไม่กลับเหรอคะ” หมอมิโฮะเมื่อเดินออกมาเธอก็เจอเข้ากับหมออิจิโนเสะและหมอยูคิมูระที่เดินออกมาจากห้องข้างๆ

    “พวกเราดูการผ่าตัดอยู่น่ะ” หมออิจิโนเสะบอก

    “ดูอยู่ตั้งแต่ตอนไหนคะเนี่ย” หมอมิโฮะถามอย่างแปลกใจ

    “ก็ตั้งแต่ผ่าตัดเสร็จพวกเราก็รีบมาดูเลยได้เธอช่วยเขาเอาไว้เยอะเลยขอบใจมาก” หมออิจิโนเสะพูด

    “แสดงว่ามาไม่ทันสองชั่วโมงแรกสินะ...พวกคุณหมอเข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะฉันแทบไม่ได้ช่วยอะไรหมอดนัยเลย” หมอมิโฮะแก้ไขความเข้าใจผิด

    “ว่าไงนะ !!x2” หมออิจิโนเสะและหมอยูคิมูระอุทานออกมาพวกเขานึกว่าที่ผ่านตัดสำเร็จราบรื่นด้วยดีนั้นเป็นเพราะหมอมิโฮะเสียอีก

    “เอาเป็นว่าอธิบายไปก็ไม่เชื่อไปเอาวีดีโอที่ห้องข้างๆมาดูกันดีกว่าค่ะนั่นสามารถอธิบายได้ดีที่สุดฉันเองก็อยากจะเห็นการผ่าตัดตั้งแต่ต้นเหมือนกัน” หมอมิโฮะบอกก่อนจะเดินเข้าไปที่มอนิเตอร์ซึ่งเป็นห้องที่ใช้สำหรับสังเกตการผ่าตัดนั่นเอง

    จากนั้นหมอมิโฮะก็เดินไปที่เครื่องก่อนจะเริ่มเปิดวีดีโอการผ่าตัดขึ้นมาทันทีซึ่งวีดีโอนี้นั้นจะต้องถูกบันทึกอัตโนมัติอยู่แล้วเพื่อเป็นหลักประกันให้คนไข้และหมอผู้ผ่าตัด แถมยังใช้เป็นวีดีโอสำหรับศึกษาการผ่าตัดได้อีกด้วย

    “นี่มัน !!” ทันทีที่วีดีโอเริ่มเล่นหมอยูคิมูระก็อุทานออกมาทันทีเขาเป็นหมอเกี่ยวกับการผ่าตัดหัวใจดังนั้นจึงรู้ว่าเส้นเลือดใหญ่ที่ไปเลี้ยงหัวใจนั้นมีความสำคัญขนาดไหนและเมื่อได้เห็นหมอดนัยทำการหยุดเลือดได้ในเสี้ยววินาทีแถมยังไม่เกิดความเสียหายกับเส้นเลือดก็อดอุทานไม่ได้

    “ฝีมือแม่นยำมาก หมอดนัยไม่เคยผ่านการผ่าตัดใหญ่มาแน่ๆใช่มั้ยหมออิจิโนเสะ” หมอมิโฮะหันไปถามหมออิจิโนเสะ

    “ใช่หมอดนัยไม่เคยผ่านการผ่าตัดใหญ่มาก่อนเลย” หมออิจิโนเสะพยักหน้ายืนยัน

    “ถ้าอย่างนั้นหมอดนัยทำได้ยังไง นี่ไม่ใช่การผ่าตัดที่คนไม่มีประสบการณ์จะทำได้นะ ไหนจะการตัดสินใจใช้เครื่องหมุนเวียนโลหิตนั่นอีก” หมอยูคิมูระพูด

    “อันนี้ฉันเองก็ไม่ทราบเหมือนกันหมอยูคิมูระ” หมออิจิโนเสะเองก็หาคำอธิบายสำหรับเรื่องนี้ไม่ได้

    “ถึงเรื่องการผ่าตัดจะยังช้าอยู่แต่ เรื่องความแม่นยำกับความถูกต้องถือว่าอยู่ในระดับสูงเลย มันดูขัดๆยังไงก็ไม่รู้นะคะ” หมอมิโฮะพูด

    “ขัดยังไงเหรอครับหมอมิโฮะ” หมอยูคิมูระสงสัย

    “ก็มันเหมือนกับหมอที่ไม่มีพื้นฐานแต่มีประสบการณ์น่ะสิคะ ตอนที่ฉันเข้าไปเป็นผู้ช่วยน่ะมีหลายจังหวะที่ดูเหมือนหมอดนัยจะลังเล และชะงักไปแต่วินาทีต่อมาเขาก็ลงมีดได้อย่างแม่นยำซะงั้น ฉันไม่เข้าใจเลย” หมอมิโฮะอธิบาย

    “เอาล่ะนี่ก็ดึกมากแล้วเรื่องนี้เอาไว้คุยกันวันหลังเถอะ ส่วนวีดีโอนี่ผมจะเอากลับไปดูเอง แล้วก็หมอมิโฮะเธออยู่เวรคืนนี้สินะ ถ้าหมอดนัยฟื้นแล้วฝากไปแจ้งเขาด้วยว่าเขาถูกพักงานสองวันข้อหาผ่าตัดคนไข้โดยไม่ได้รับอนุญาต” หมออิจิโนเสะพูดก่อนจะดึงไฟล์วีดีโอใส่มือถือตัวเองและออกไปทันที

    “นี่หมอดนัยจะโดนพักงานทั้งๆที่หมอดนัยผ่าตัดคนไข้สำเร็จจริงๆเหรอเนี่ย !!” หมอมิโฮะอุทานเบาๆ

    “ช่วยไม่ได้นี่นามันผิดวินัยแพทย์นี่ นี่ดีนะว่าการผ่าตัดสำเร็จถ้าไม่สำเร็จล่ะก็หมอดนัยอาจจะโดนโทษหนักถึงขั้นติดคุกเลยก็ได้และดูจากที่หมออิจิโนเสะดึงไฟล์วีดีโอออกไปคงกะจะทำเป็นว่าการผ่าตัดนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนน่ะสิเพราะถ้ามีหน่วยงานมาสอบสวนย้อนหลังจะเป็นโรงพยาบาลเราที่แย่เพราะปล่อยให้หมอดนัยที่ไม่ได้รับการอนุญาตทำการผ่าตัด” หมอยูคิมูระบอก

    “อ๋อแบบนี้นี่เอง” หมอมิโฮะพยักหน้าเข้าใจ

    ห้องฉุกเฉิน

    “อืม....” ดนัยค่อยลืมตาขึ้นมาก่อนสิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวส่วนจมูกเขาก็ได้กลิ่นของยาฆ่าเชื้อ

    “นี่เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย” ดนัยพูดตอนนั้นเองเสียงฮิคาริก็ดังขึ้นข้างๆดนัย

    “ก็ห้องฉุกเฉินยังไงเล่านายหมดสติไปพวกพยาบาลเขาเลยเอานายมานอนที่นี่” ฮิคาริบอก

    “นี่ผมหมดสติไป ???” ดนัยอุทานออกมาเบาๆ

    “ใช่เป็นเพราะนายเครียดและใช้สมาธิมากเกินไปพอผ่าตัดเสร็จความดันก็เลยตกสุดท้ายนายก็หมดสติ” ฮิคาริบอก

    “เหรอ...ว่าแต่เด็กคนนั้นเป็นไงบ้าง” ดนัยถามถึงคนไข้เด็กคนนั้น

    “อยู่ห้องไอซียูเพื่อต้องดูอาการอีกวันหรือสองวันฉันไปดูมาแล้วล่ะ เธอน่าจะไม่เป็นอะไรตอนนี้ก็แค่ต้องระวังมีโรคแทรกซ้อนหลังการผ่าตัดเลือดของเธอเองก็ถูกส่งมาแล้วพวกหมอกำลังให้เลือดเธอทดแทนเลือดที่เสียไปตอนแรกอยู่” ฮิคาริตอบ

    “งั้นเหรอเธอรอดสินะ” ดนัยพูดพลางมีสีหน้าโล่งอก

    “แต่นายน่ะกำลังจะไม่รอดรู้หรือเปล่าก่อนหน้านี้ฉันแอบตามพวกหมออิจิโนยะไปฉันได้ยินเขาพูดว่านายจะถูกไล่ออกข้อหาผ่าตัดโดยไม่ได้รับอนุญาต” ฮิคาริพูดเกินจริงเพื่อแกล้งดนัย

    “ว่าไงนะ !!!” ดนัยอุทานเสียงดังพลางดีดตัดขึ้นมานั่งทันที

    จริงสิเราทำผิดวินัยแพทย์ทำการผ่าตัดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากหัวหน้าศัลยแพทย์ของโรงพยาบาลเรากำลังจะโดนไล่ออกงั้นเหรอบ้าจริงกว่าเราจะหางานได้ก็ลำบากแทบตายนี่เราจะโดนไล่ออกแล้วเหรอ !! ดนัยเริ่มคิดเป็นตุเป็นตะ

    ฮิคาริที่มองอยู่ก็อดขำไม่ได้

    “นี่ดนัยฉันล.....” ฮิคาริกำลังจะเฉลยว่าเธอล้อเล่นแต่ก็มีเสียงของหมอมิโฮะมาขัดจังหวะเธอเสียก่อน

    “อ้าวหมอดนัยฟื้นแล้วเหรอ” หมอมิโฮะเดินเข้ามาดูอาการดนัยก่อนจะเห็นว่าเขาฟื้นแล้ว

    “อ๊ะหมอมิโฮะยังไม่กลับอีกเหรอครับ” ดนัยมองไปยังหมอมิโฮะ

    “วันนี้ฉันอยู่เวรกลางคืนน่ะ อ๊ะจริงสิหมอดนัยพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานนะ” หมอมิโฮะพูดออกมาทันทีที่ดนัยได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดพลางลุกและลงมาคุกเข่าต่อหน้าหมอมิโฮะท่ามกลางความตกใจของเธอทันที

    “หมอมิโฮะครับผมรู้ว่าผมทำผิดแต่ได้โปรดเถอะครับยกโทษให้ผมด้วย” ดนัยพูดแกมขอร้อง

    “อืม...รู้ตัวก็ดีแล้วผ่าตัดโดยไม่ได้รับอนุญาตน่ะเป็นการผิดวินัยร้ายแรงนะ นี่ถ้าญาตคนไข้รู้เข้าว่าเธอเป็นหมอที่ยังไม่ได้รับการอนุญาตให้ผ่าตัดล่ะก็เขาสามารถฟ้องร้องเธอและโรงพยาบาลได้เลยนะ” หมอมิโฮะพูด

    “ครับผมทราบแต่ตอนนั้นผมเห็นว่าเด็กคนนั้นกำลังจะตายผมเลย.....”

    “อืมฉันรู้เธอทำได้ดีมากแต่นี่เป็นคำสั่งของหมออิจิโนเสะ” หมอมิโฮะบอก

    “หมออิจิโนเสะยังไม่กลับเหรอครับ !!” ดนัยนึกว่าหมออิจิโนเสะกลับไปแล้วเพราะนี่มันดึกมากแล้ว

    “ใช่แต่ก็กำลังจะกลับแล้วล่ะนะเขากำลังเดินไปที่ลานจอดรถ....”

    ฟุ่บ !! ทันทีที่หมอมิโฮะพูดจบดนัยก็ลุกขึ้นและวิ่งออกไปทันทีท่ามกลางความงงของหมอมิโฮะว่ามันเกิดอะไรขึ้นส่วนฮิคารินั้นก็ได้แต่นั่งกุมท้องขำอยู่คนเดียวเพราะเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าดนัยกำลังเข้าใจผิดไปใหญ่

    ที่ลานจอดรถ

    ปิ๊ปๆ !! เสียงปลดล็อกประตูก่อนหมออิจิโนเสะจะเปิดประตูออกและตอนที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปนั่งในรถจู่ๆก็มีเสียงดนัยตะโกนเรียก

    “หมออิจิโนเสะรอเดี๋ยวครับ !!!” ดนัยตะโกนบอกหมออิจิโนเสะ

    “อ้าวหมอดนัยฟื้นแล้ว......” หมออิจิโนเสะยังพูดไม่ทันจบจู่ๆดนัยที่กำลังวิ่งมาก็สไลด์ตัวมาแต่ไกลและหยุดอยู่ตรงหน้าของเขาก่อนจะก้มหัวลงและตะโกนเสียงดัง

    “หมออิจิโนเสะครับได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยครับ !!” ดนัยตะโกนขอให้หมออิจิโนเสะยกโทษให้

    “หือยกโทษ ???” หมออิจิโนเสะงงว่าเรื่องอะไรเพราะเขาไม่ได้โกรธอะไรหมอดนัยทำไมต้องมาขอให้เขายกโทษให้

    “ผมผ่าตัดโดยที่คุณยังไม่ได้อนุญาตนั่นถือเป็นความผิดร้ายแรงและยังผิดวินัยแพทย์ด้วย ได้โปรดยกโทษให้ผมและอย่าไล่ผมออกเลยนะครับ” ดนัยพูด

    “ไล่ออกใครจะไล่หมอดนัยออก !!!” หมออิจิโนเสะอุทานออกมา

    “อ้าวก็หมอให้หมอมิโฮะมาบอกว่าพรุ่งนี้ผมไม่ต้องมาทำงาน.....” ดนัยเงยหน้าขึ้นมา

    “ใช่พรุ่งนี้และวันมะรืนนี้หมอดนัยไม่ต้องมาทำงานผมบอกหมอมิโฮะให้ไปแจ้งคุณเอง คุณถูกพักงาน 2 วัน” หมออิจิโนเสะพูดทำให้ดนัยอ้าปากค้างทันที

    นี่เราแค่โดนพักงานไม่ได้โดนไล่ออกงั้นเหรอ นี่เราเข้าใจผิดเหรอเนี่ย....หนอยเป็นเพราะยัยฮิคาริยัยผีบ้านั่นดันมาเป่าหูเราบอกว่าได้ยินว่าจะไล่เราออก ดนัยนึกย้อนไปถึงคำพูดของฮิคาริที่เป่าหูเขาก่อนที่หมอมิโฮะจะเข้ามา

    “เอาล่ะลุกขึ้นได้แล้วหมอดนัยนี่ก็ดึกมากแล้วผมเองก็ผ่าตัดมาทั้งวันเพลียจะแย่อยู่แล้วอ่อ...แล้วก็เรื่องการผ่าตัดวันนี้ทำได้ดีมากแต่ไม่ต้องพูดถึงอีกล่ะเข้าใจมั้ย” หมออิจิโนเสะพูดเขากะจะให้เรื่องการผ่าตัดวันนี้เป็นการผ่าตัดไม่เป็นทางการของดนัยไปส่วนเรื่องพยาบาลและหมอที่เข้าร่วมการผ่าตัดกับดนัยนั้นเดี๋ยวเอาไว้พรุ่งนี้เขาจะไปคุยให้ปิดปากไว้เอง

    “เอ่อ...ครับ” ดนัยพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น

    ปึง !! หมออิจิโนเสะเข้าไปนั่งในรถก่อนจะปิดประตูและสตาร์ทรถออกกลับบ้านเขาทันที

    ดนัยมองรถของหมออิจิโนเสะที่ค่อยๆขับออกไปจนลับสายตา

    ควับ !! ดนัยหันกลับไปทางโรงพยาบาลก่อนจะกัดฟันพูดออกมาอย่างแค้นๆ

    “หนอยยัยฮิคาริแกล้งเราดีนักนะคอยดูเถอะกลับไปจะเข้ากูเกิ้xหาวิธีทำข้าวสารเสก จะเอามาปาให้ร้องไห้เลยคอยดู !!” ดนัยพูดพลางเดินกลับหอพักอย่างกระฟัดกระเฟียด

    จบ...