หญิงงามกับท่านอ๋องจอมโฉด

ฟ้ามืดสลัวเกี้ยว ถูกหามเข้าไปยัง ตำหนักรกร้างไร้ซึ่งสรรพเสียงอิงฮวา (ดอกซากุระ) ก้าวขาลงจากเกี้ยว แหงนหน้ามองป้ายหน้าตำหนัก

ตำหนักโม่โฉว (ปราศจากความเศร้า) รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นตรงหน้าชื่อตำหนักกับชื่ออ๋องโม่โฉว เป็๞ชื่อเดียวกัน หันมองคนหามเกี้ยวที่ต่างพากันลากเกี้ยววิ่งจากไปไม่หันหลัง นี่มันอะไรกัน ตำหนักใหญ่โตแต่ไร้ซึ่งแสงไฟและสรรพเสียง ขันทีหนุ่มน้อย ออกมายืนตรงหน้า ประสานมือก้มหน้าก้มตาไม่กล้าแม้แต่จะเหลือบตามองอิงฮวา

“เชิญ พระชายา”น้ำเสียงราบเรียบประดุจน้ำนิ่ง อิงฮวายิ้มบางๆ แต่กลับสูญเปล่ามือขันทีผู้นั้นหันหลังกลับเข้าไปข้างในทันที ห้าวขาตามเข้าไปบ้าง ก้าวผ่านประตูเข้าไปพบลานโล่งกว้างมี บอนไซหลายกระถางตั้งอยู่ จนต้องเดินหลบเลี่ยง เขาว่าคนนิยมบอนไซมักจะเป็๲คนเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง บอนไซแต่ละต้นถูกเลาะเล็มกิ่งจนสวยงามเป็๲รูปเป็๲ทรง หากไม่ใจเย็นจะทำสิ่งเหล่านี้ได้หรือ

“เข้ามา”เสียงเรียบเฉยทว่าปลายเสียงดุดัน จนน่ากลัว

“พระชายาเชิญด้านใน”ขันทีหนุ่มน้อย ผายมือเชิญอิงฮวาก้าวขาผลักบานประตูเข้าไปช้าๆ เสียงบานประตูดังออดแอด ร่างเล็กแทรกกายเข้าไปด้านในที่มืดมิดปราศจากแสงไฟ ร่างเล็กถูกรวบทันควัน ริมฝีปากถูกกดปิดทันทีแทบจะไม่ทันได้หายใจ ทั้งดึงทั้งลากอิงฮวาไปที่แท่นนอน โยนร่างบางลงบนแท่นนอนโถมร่างใหญ่เข้าใส่ทันที

โควิดมาอีกแล้วเป็๞ห่วงรีดส์มั่กมาก อย่าลืมสวมแมสพกเจลแล้วก็เว้นระยะห่างด้วยนะคะ 

อีกอย่างหลีกเลี่ยงที่ชุมนุมชนค่ะ เลือกเวลา ที่จะไปจ่ายตลาดแม้จะช่วยได้ไม่มากแต่ก็ช่วยได้ค่ะไม่ต้องไปเจอคนเยอะๆโอกาสเสี่ยงก็น้อยลง

ฝากอีบุ๊คด้วยค่ะ https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTYzMjIyMCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE0MTQ4NyI7fQ