ย้อนเวลาสู่อดีต

ตอนที่14 : การทดสอบเข้าชมรม (เริ่มต้น)________________
ในที่สุดเช้าวันนี้ก็มาถึง วันทดสอบการเข้าชมรมดนตรีสากลของวิลเลียม และผู้สมัครคนอื่นๆ..เวลา 06.00 อเมริกาวิลเลียมลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนที่จะเดินไปอาบน้ำและทำกิจวัตรประจำวันของตอนเช้าเหมือนทุกวัน.."ไง...วิลเลียม" เมื่อวิลเลียมทำกิจวัตรในช่วงก่อนไปโรงเรียนเสร็จสิ้น วิลเลียมก็ได้สะพายกระเป๋ากีตาร์ตัวใหม่ของตน ก่อนจะเดินมาที่ห้องรับแขกดังเดิม ซึ่งคริสก็นั่งรอวิลเลียมอยู่ก่อนแล้ว
"ไปกันเถอะ" คริสไม่รอช้าพอวิลเลียมกล่าว เขาก็ลุกขึ้นมาจากโซฟาในทันที และเดินไปขึ้นรถสีดำคันหรูที่ขับโดยบอดี้การ์ดของวิลเลียมเช่นเคย
"แล้วไคล์กับเคลล่ะ" คริสเอ่ยถามถึงใครบางคน ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวด้วยความเร็วลงที่
"ฉันบอกให้ไปรอที่โรงเรียนแล้วน่ะ" วิลเลียมตอบกลับด้วยท่าที่ปกติ
"ฉันว่าวันนี้มันต้องสนุกแน่...แต่ไม่คิดว่านายจะเล่นกีตาร์ได้ดีถึงขนาดนี้..ทำเอาฉันอึ้งจนเกือบนอนไม่หลับเลยล่ะ" คริสกล่าว ก่อนจะเอนตัวพิงไปที่เบาะคนนั่ง
"นายก็ใช่ย่อย" วิลเลียมกล่าว ก่อนที่ทั้งคู่จะเปลี่ยนเรื่องสนทนาไปหัวข้ออื่นๆ เพียงไม่นานรถยนต์คันหรูก็ได้มาจอดที่หน้าโรงเรียนขนาดใหญ่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว.."ว่าไงวิลเลียม คริส" เด็กชายสองคนที่มีหน้าตาคล้ายกันจนแยกไม่ออก ซึ่งพวกเขาหนึ่งในสองคนสะพายกระเป๋าเบสไว้ที่หลังของเขาอยู่ พวกเขามีผมสีน้ำตาลอ่อนและดวงตาสีเขียวมรกตเสมือนสิ่งหายาก โบกมือทักทายมาทางวิลเลียมและคริส ท่ามกลางการจ้องมองของเด็กสาว
"โอ้ว! นั่นมันไคล์กับเคลไม่ใช่เหรอ แล้วพวกเขารู้จักกับวิลเลียมและคริสได้ไงกันน่ะ" เด็กสาวที่มองเหตุการณ์อยู่กล่าว และหันไปซุบซิบกับกลุ่มเพื่อนที่เดินมาด้วยกัน
"ฉันว่าเดี๋ยวคงรู้เองแหละ" เด็กสาวอีกคนตอบกลับ
"วันนี้พวกเธอจะไปดูชมรมดนตรีสากลคัดคนเข้าชมรมกันรึเปล่า" เด็กสาวผมทองกล่าว
"หืม? ไปทำไมล่ะ" เด็กสาวผมน้ำตาลอ่อนเอ่ยถาม
"ก็วันนี้น่ะทั้งวิลเลียม คริส แล้วก็ไคล์กับเคล จะทดสอบเข้าชมรมดนตรียังไงล่ะ แล้วอย่างนี้พวกเธอจะไปรึเปล่า?" เมื่อเด็กสาวผมทองกล่าว กลุ่มเพื่อนทั้งหมดของเขาจึงตอบกลับในทันทีว่า "ไป!".."ไงไคล์..เคล" วิลเลียมและคริสโบกมือทักทายแฝดหนุ่มทั้งสองคน
"ไปกันเถอะทุกคน" คริสกล่าว ก่อนที่ทั้งสี่คนจะเดินไปที่ห้องของชมรมดนตรีสากล เพื่อเซ็นรายงานตัวและรับบัตรคิวเข้ารับการทดสอบตามลำดับ..ในวันนี้ทางโรงเรียนของวิลเลียมได้จัดให้วันนี้เป็นวัน Relax เพื่อให้นักเรียนทุกคนผ่อนคลาย ก่อนที่พรุ่งนี้จะเข้าสู่โหมดการเรียนอย่างจริงจัง ตอนนี้นักเรียนทุกคนจึงแยกย้ายกันไปเข้าชมรมหรือนั่งอ่านหนังสือชิวๆอยู่บริเวณโรงเรียน..ห้องชมรมดนตรีลักษณะของห้องชมรมดนตรีนั้นมีขนาดใหญ่พอสมควร ขนาดที่นำห้องเรียนทั้งสองห้องมารวมกัน แต่ยังมีห้องซ้อมส่วนตัวเฉพาะวงของตนด้วยเช่นกัน เพราะชมรมวงดรตรีสามารถสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนถึงระดับประเทศ จึงได้งบมากขึ้นตามไปด้วย ถึงแม้จะได้อันดับที่สามของประเทศก็เถอะ
ในตอนนี้เหล่าผู้ที่จะเข้าทำการทดสอบได้มาอยู่รวมกันที่ห้องชมรมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยห้องชมรมนั้นเป็นกระจกใสจึงทำให้มองเห็นจากภายนอก เว้นแต่ห้องซ้อมส่วนตัวที่เป็นห้องทึบและเก็บเสียง ซึ่งมันทำให้เห็นเหล่าเด็กสาวมากมายที่กำลังล้อมรอบบริเวณหน้าห้องชมรมดนตรีอยู่ เพื่อมาดูวิลเลียมและเพื่อนของเขาขึ้นแสดง
ถามว่าทำไมพวกเธอจึงไม่เข้ามาดูข้างใน? นั่นก็เพราะว่าประธานชมรมไม่ให้เข้ามาวุ่นวายยังไงล่ะ พวกเธอจึงได้แต่ยืนดูจากด้านนอกเพียงเท่านั้น
"เอาล่ะ ผมชื่อเจมส์ ผมเป็นประธานชมรมดนตรีสากลหวังว่าพวกคุณจะยังไม่ลืมผมกันนะครับ ในการทดสอบวันนี้จะมีกรรมการทั้งหมด 5 พวกคุณต้องทำให้ธรรมการสามในห้าคนเลือกให้พวกคุณผ่าน....ผมขอให้พวกคุณพยายามอย่างเต็มที่" เจมส์กล่าวขึ้น
ในตอนนี้กรรมการทั้งห้าคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ใช้ตัดสิน โดยมีเวทีที่จัดขึ้นโดยสมาชิกภายในชมรมอยู่ด้านหน้า ซึ่งทั้งคีบอร์ด กลอง แอมป์และไมค์ ได้สแตนบายไว้เรียบร้อยอยู่แล้ว
'หึ ไอพวกลูกคุณหนูจะทำได้แค่ไหนเชียว" เด็กหนุ่มร่างท้วมคิดขึ้นในใจ ขณะที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของกรรมการหนึ่งในห้าคน เขาจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มสี่คนที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานด้วยสายตาที่ดูถูกอย่างเห็นได้ชัด
"นี่! โรห์เป็นอะไรรึเปล่า" เด็กสาวหน้าตาสะสวยที่นั่งเก้าอี้กรรมการถัดจากเด็กชายร่างท้วมกล่าว เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มร่างท้วมในตอนนี้กำลังจ้องมองอะไรบางอย่างเป็นเวลานาน
"ปะ...เปล่า" เมื่อได้ยินเสียงของเด็กสาวที่ตนเองแอบชอบ จึงทำให้โรห์หลุดจากภวังค์ในทันที
"จ๊ะ...งั้นเรามาตัดสินพวกเด็กใหม่อย่างยุติธรรมกันเถอะ" เด็กสาวกล่าวอย่างร่าเริง
"อืม" โรห์ตอบกลับไป แม้ในใจจะคิดถึงสิ่งตรงข้ามก็ตาม.."เชิญหมายเลข 1 เวลล่า" เมื่อเจมส์พูดขึ้นทำให้เด็กสาวใส่แว่นกลมดูเสมือนเด็กที่ชอบเรียน ก้าวขึ้นไปบนเวทีพร้อมกันนำไมค์ออกมาไว้ที่มือขวาของตน ซึ่งหมายความว่าเด็กสาวคนนี้จะต้องแสดงการร้องเพลงอย่างแน่นอน
เพียงไม่นานเสียงดนตรีเริ่มดังขึ้น มันเป็นทำนองของเพลง will always love you เป็นเพลงที่โด่งดัง ถึงขณะที่คนไทยยังเคยได้ยินผ่านๆ เมื่อบทเพลงเริ่มต้นขึ้นเด็กสาวแว่นกลมได้ปล่อยเสียงใสที่ดูมีพลังอย่างเต็มเปี่ยมด้วยความรู้สึกและเข้าใจในเพลงอย่างแท้จริง ซึ่งมันทำให้ผู้คนสนใจในตัวของเวลล่านี้มากขึ้น
If I Should stay I would only be in your way So I'll go But I know I'll think of you every step of The wayAnd I... Will always Love you, oohh Will always Love you You My darling you Mmm-mmBittersweet Memories That is all I'm taking with me So good-bye Please don't cry We both know I'm not what you You needAnd I... Will always love you I... Will always love you You, ooh...อ้างอิง https://www.siamzone.com/music/lyric/171896ซิงเกิ้ล โดย ดอลลี พาร์ตัน จากอัลบั้ม โจลีน
เสียงอันไพเราะและทรงพลัง เปล่งเสียงร้องจนบทเพลงได้จบลง สร้างความประทับใจให้แก่หลายคนภายในชมรมรวมถึงเหล่าหญิงสาวที่ดูผ่านกระจกด้านนอก ต่างปรบมือให้เธอที่แสดงอารมณ์ที่ดีเยี่ยมออกมาก ซึ่งมีกรรมการหลายคนต่างยืนขึ้นเพื่อปรบมือให้เธอเลยดีเดียว นั่นหมายความว่าการแสดงของเธอนั้นยอดเยี่ยมเลยทีเดียว
ซึ่งแน่นอนว่าเวลล่าผ่านการทดสอบ โดยกรรมการทั้งห้าคนให้เธอผ่านทั้งหมด
"ต่อไปหมายเลข 2 โจเวย์".."ต่อไปหมายเลข 5 เเอนซี่""ต่อไป......""ต่อไป...!""ต่อไป....!""ต่อไป...!""ต่อไป..".."ต่อไปหมายเลข 58 ไคล์"
เมื่อไคล์ได้ยินหมายเลขของตนเองจึงลุกขึ้นพร้อมสะพายเบสของเขาไปด้วย
"เอ๋! ทำไมเคลถึงเดินไปกับไคล์ด้วยล่ะ" เด็กสาวที่อยู่ด้านนอกกล่าว เมื่อเห็นเคลเดินขึ้นไปบนเวทีตามไคล์
"เดี๋ยวนะ!! วิลเลียมกับคริสก็ด้วย!?" เด็กสาวที่อยู่ข้างๆอีกคนกล่าว พร้อมชี้ไปที่วิลเลียมกับคริสที่กำลังเดินขึ้นไปเวที
"นี่!! พวกแกจะทำอะไ- " เมื่อโรห์เห็นพวกเขาทั้งสี่คนกำลังเตรียมอุปกรณ์กันอยู่ จึงลุกขึ้นในทันทีพร้อมพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันจะพูดจบก็มีบางคนที่ห้ามเอาไว้
"นั่งลงโรห์! มันน่าสนุกไม่ใช่หรอ?" เป็นเจมส์ที่ห้ามเขาไว้ โรห์จึงนั่งลงแต่โดยดีเพราะเขาไม่ค่อยอยากมีปัญหากับเจมส์สักเท่าไหร่ แน่นอนว่าหากมีปัญหากับเจมส์เขาไม่มีทางสู้ได้แม้แต่น้อย
โรห์จึงได้แต่คิดในใจว่า 'เจ้าลูกคุณหนูพวกนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่!' โรห์ได้แต่ทำหน้าไม่พอใจ ก่อนจะพบว่ามีสายตาของเจมส์ที่จ้องมองทุกกริยาบทของเขาอยู่ โรห์จึงค่อยๆคลายใบหน้าของเขาให้เป็นปกติ ซึ่งมันทำให้เจมส์ค่อยๆหันกลับไปหน้าเวที
'พวกนายคงจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง' เจมส์คิดขึ้นในใจพรางมองไปที่เด็กหนุ่มสี่คนบนเวที
เหตุผลที่เจมส์ไม่ห้ามพวกเขาเพียงเพราะเจมส์อยากจะเห็นอะไรที่มันอยู่นอกเหนือสิ่งที่เขาพูดไป และเขาต้องการเห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้
"ขอเชิญพบกับวงของพวกเรา Black Light!" [END]
พวกเขากำลังจะทำอะไรแน่? แล้วไคล์กับเคลมีความเป็นมาอย่างไร?โปรดติดตามชมตอนต่อไป...._______________ฝากติชมด้วยนะคะเราเป็นนักเขียนมือใหม่อาจผิดพลาดบ้างต้องขออภัยด้วยนะคะ????????One comment = Encouragement infinite❣[ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะฮัป]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่14 : การทดสอบเข้าชมรม (เริ่มต้น)

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลาสู่อดีต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่14 : การทดสอบเข้าชมรม (เริ่มต้น)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้