่สายวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงที่หมู่บ้านขนาดเล็กแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของมณฑลอันฮุย เฟิงหลี่เฉียง เด็กชายวัย 6ขวบ เดินออกจากบ้านไปพร้อมกับแบกตะกร้าไม้ไผ่สานไว้บนหลังเขาออกจากบ้านไปชายป่าท้ายหมู่บ้านเพื่อเก็บพืชผักป่า
เด็กชายเดินฝ่าลมหนาวที่พัดแรงโดยไม่ย่อท้อเขาห่อตัวด้วยเสื้อผ้าฝ้ายกลางเก่ากลางใหม่และใช้เศษผ้าพันที่ขาไปจนถึงเท้าเพื่อป้องกันลมหนาวก่อนจะสวมรองเท้าสานจากฟางที่ชาวบ้านทั่วไปใส่กันเขายังใช้ผ้าคลุมศีรษะและคอเอาไว้เพื่อป้องกันลมหนาวอีกชั้นและสวมหมวกสานป้องกันลม ก่อนออกจากบ้านเขานำอาหารกับน้ำติดตัวไปกินด้วยเพราะไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน
ในระหว่างที่เดินจากบ้านหลังเก่าของเขาออกไปนอกหมู่บ้านชาวบ้านที่ทำนาทำสวนแถวนั้น ก็ะโทักทายเขา เช่น “เสี่ยวเฉียงแม่เป็อย่างไรบ้าง” และ “วันนี้จะไปเก็บสมุนไพรอีกหรือ”
ใช่แล้วแม่ของเฟิงหลี่เฉียงป่วยมานานเพราะทำงานหนักนับั้แ่เธอให้กำเนิดลูกสาวคนสุดท้อง คือ เฟิงหลี่อิง ที่ตอนนี้อายุ 3 ขวบแล้วเธอก็มีร่างกายอ่อนแอมาตลอด เพราะไม่ได้ดูแลร่างกายตัวเองให้ดีแม่ของเฟิงหลี่เฉียง คือ อันเฟยจู เป็แม่ม่ายที่ต้องเลี้ยงดูลูกสองคนเพียงลำพัง
แล้วพ่อของพวกเขาไปไหนน่ะหรือ
พ่อของเด็กทั้งสองคนคือ เฟิงหวังหย่ง เขาเป็ลูกชายของข้าราชการชั้นผู้น้อยที่อยู่เมืองอื่นเขาชอบการเรียนหนังสือ จึงมุ่งมั่นตั้งใจเรียนเพื่อสอบเข้ารับราชการให้ได้ในครั้งแรกนั้น เขาสามารถสอบผ่านเป็บัณฑิตในระดับอำเภอได้ จากนั้นก็ใช้เวลาอีก 3ปี เพื่อสอบเป็บัณฑิตเซียงชื่อ หรือบัณฑิตในระดับมณฑลหรือระดับภูมิภาคซึ่งจัดขึ้นทุก 3 ปี ณ เมืองหลวงของแต่ละมณฑล ในตอนนั้นเขาสามารถสอบผ่านได้เป็จู่เหริน ด้วยอายุ 28 ปี
เพื่อเตรียมตัวเข้าสอบบัณฑิตต่อในระดับเมืองหลวงหรือระดับประเทศหรือที่เรียกว่าฮุ้ยชื่อ เขาจะต้องเดินทางไปเรียนเพิ่มเติมในโรงเรียนที่เมืองหลวงและมีสนามสอบที่เมืองหลวงหนานจิง
หลังจากนั้นเฟิงหวังหย่ง ก็หายออกไปจากชีวิตของพวกเขา จดหมายล่าสุดที่ได้รับเมื่อ 3 ปีที่แล้วบอกว่าเขาล้มเหลวในการสอบครั้งแรก และ้าสอบครั้งที่สองในอีก 3 ปีต่อมาเขากำลังเตรียมตัวสอบอย่างเต็มที่ ต้องอยู่กินอย่างลำบาก เพื่อจ่ายเงินค่าเรียนและทำงานหาเงินไปด้วยจึงไม่สามารถเดินทางกลับมาได้ แต่เขาก็ไม่เคยส่งเงินกลับมาให้ภรรยาและลูก และหลังจากนั้นก็ขาดการติดต่อไปเลย
อันเฟยจูจึงต้องเลี้ยงดูลูกทั้งสองตามลำพัง ถึงเธอจะเป็ลูกสาวของนายอำเภอเล็กๆ แต่เธอก็ไม่มีญาติพี่น้องเหลืออีกเธอแต่งงานและย้ายมาอยู่ที่นี่กับสามี หลังจากนั้นพ่อของเธอก็เสียชีวิตจากการช่วยเหลือชาวบ้านจากน้ำท่วมแม่ของเธอเสียชีวิตตามไปไม่นาน เพราะตรอมใจ เธอมีเงินเก็บเพียงเล็กน้อยจากค่าสินสอดเมื่อสามีหายไป เธอไม่สามารถออกตามหาได้ เพราะต้องเลี้ยงดูลูกที่ยังเล็ก และเธอก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาสามีได้ที่ไหนเธอจึงตัดสินใจเลี้ยงดูลูกเอง และพยายามลืมสามีที่หายสาบสูญไป
เมื่อเฟิงหลี่เฉียงได้ยินชาวบ้านทักทายเขาก็ตอบกลับอย่างสุภาพว่า “ท่านแม่มีอาการดีขึ้นบ้างครับ” และ “ใช่ครับ วันนี้ข้าจะไปเก็บสมุนไพรกับผักผลไม้มาให้แม่กับน้องครับ”
ทุกคนในหมู่บ้านนี้รู้จักครอบครัวของเด็กชายดี พวกเขาย้ายมาจากที่อื่นและใช้ชีวิตกันตามลำพัง ถ้าจะติดตามหาข่าวคราวของสามีคงจะต้องเดินทางไปบ้านเกิดของเฟิงหวังหย่ง ซึ่งอยู่ที่เสฉวนแต่ที่บ้านของสามีก็ไม่ชอบอันเฟยจู เพราะเธอไม่มีเงินและพ่อแม่ของเธอก็เสียชีวิตไปแล้วทำให้พวกเขามองว่าเธอเป็ภาระและตัวถ่วงให้ลูกชายของเขาที่มีอนาคตไกล
สิ่งที่ยังทำให้แม่ลูกเฟิงยังพอจะมีความสุขได้ก็คือ คนในหมู่บ้านนี้ปฏิบัติต่อพวกเขาเป็อย่างดีกับถึงแม้หมู่บ้านนี้จะอยู่ห่างไกลและยากจน แต่คนในหมู่บ้านต่างก็ช่วยเหลือกัน และชาวหมู่บ้านนี้ก็ชอบแม่ลูกเฟิงโดยเฉพาะเด็กชายเฟิงหลี่เฉียงที่เฉลียวฉลาดและรู้ความั้แ่เด็กพวกเขาหวังว่าเด็กชายจะสามารถเป็จอหงวนหรือสอบเค่อจวี่ เพื่อเป็ข้าราชการเหมือนกับพ่อของเขาได้เด็กชายจะได้กลับมาทำงานที่นี่และช่วยพัฒนาหมู่บ้านให้เจริญกว่านี้ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่อยากคิดหวังอะไรจากพ่อเด็กๆ ที่หายสาบสูญไป ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตไปแล้วด้วย
เฟิงหลี่เฉียงเป็เด็กตัวผอมผิวขาว ใบหน้าสวยงาม และมีดวงตาสีดำที่ฉลาดล้ำลึก เขามีบุคลิกนิ่งสงบ สุภาพ แต่จะซุกซนเมื่ออยู่กับคนที่สนิทเท่านั้นั้แ่โตขึ้นและรู้ว่าพ่อไม่กลับมา เขาเปลี่ยนตัวเองมาเป็ผู้นำครอบครัวเพื่อดูแลแม่และน้อง อันเฟยจูเป็ผู้หญิงที่รู้หนังสือเธอจึงสอนหนังสือให้เขาั้แ่เด็ก และยังสอนการเขียนอักษรจีนโดยใช้อุปกรณ์เครื่องเขียนที่สามีทิ้งเอาไว้ที่บ้านเมื่อเด็กชายอายุได้ห้าขวบ เธอยังกัดฟันส่งลูกชายไปเรียนกับบัณฑิตคนเดียวของหมู่บ้านที่เปิดโรงเรียนสอนอยู่สำหรับเด็กในหมู่บ้านนี้และหมู่บ้านอื่น
เฟิงหลี่เฉียงเกิดในยุคของฮ่องเต้หย่งเล่อหรือจูตี้ที่ขึ้นครองราชย์เป็จักรพรรดิองค์ที่สามแห่งราชวงศ์ิในยุคของฮ่องเต้ที่ยิ่งใหญ่คนนี้ เขาเปลี่ยนกฎระเบียบใหม่มากมายโดยเฉพาะการสอบเป็บัณฑิตที่นักศึกษาหรือนักเรียนจะต้องเข้าเรียนในโรงเรียนประจำอำเภอ จังหวัด มณฑลและเมืองหลวง จึงจะมีสิทธิ์เข้าสอบเค่อจวี่ได้
แล้วบัณฑิตที่เป็อาจารย์ในหมู่บ้านนี้เป็ใครเขาเป็บัณฑิตที่สอบผ่านในระดับถงเซิงหรืออำเภอ ซึ่งเป็การสอบขั้นต้นได้และมีตำแหน่งเป็เซิงหยวนหรือซิ่วฉาย (บัณฑิตระดับอำเภอ) แต่เขาไม่สามารถสอบผ่านในระดับที่สูงกว่าขึ้นไปได้อีกเขาจึงกลับมาเปิดโรงเรียนสำหรับเด็กในหมู่บ้านแถบนี้ เพื่อเตรียมความรู้ให้กับเด็กที่้าจะสอบเค่อจวี่ในระดับอำเภอซึ่งเฟิงหลี่เฉียงเข้าเรียนที่นี่มาได้เกือบสองปีแล้ว
เฟิงหลี่เฉียงเดินมาถึงชายป่าที่อยู่ห่างจากหมู่บ้านไปประมาณ5-6 ลี้ (3 กิโลเมตร) เพราะอายุยังน้อย ทำให้เขาต้องพักเหนื่อยเป็ระยะ แต่ก็ไม่ทำให้เด็กชายท้อแท้แต่อย่างใดเพราะเขา้ายามารักษาโรคให้แม่ และหาอาหารมาเลี้ยงแม่และน้องด้วย
เมื่อมาถึงป่าชายเขาที่ตอนนี้ใบไม้เริ่มร่วงและเปลี่ยนสีเป็สีน้ำตาลแดง ทำให้ป่าโปร่งไม่รกทึบมากเด็กชายมองเห็นต้นแอปเปิลที่ยังมีลูกห้อยอยู่ เขาใช้ไม้ที่เตรียมมาสอยลูกแอปเปิลได้5-6 ลูก ที่เหลือก็สูงเกินไป เด็กชายมองอย่างเสียดายแต่ก็ตัดใจเดินเข้าไปในป่าเพื่อมองหาสิ่งอื่นต่อ
เด็กชายเห็นผักป่าและสมุนไพรที่เขาคิดว่ากินได้แต่ก็ไม่แน่ใจ เขาหยิบมันขึ้นมาดูและตัดสินใจไม่ได้ แต่แล้วเขาก็สะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงชายวัยกลางคนดังขึ้นมาจากด้านหลังว่า“ต้นนี้เป็สมุนไพร ชื่อว่า ไป๋จู้ ช่วยรักษาโรคกระเพาะและม้ามได้”
ถึงเด็กชายจะใแต่ก็ยังรักษากิริยาอาการได้ดี เขาเอียงคอมองชายวัย 50 -60 ปี ที่แต่งกายด้วยผ้าฝ้ายสีเทาเข้มและสวมหมวกผ้าสีดำ
ชายชราเดินเข้ามาใกล้และมองเขาอย่างสนใจ“เด็กน้อย เหตุใดจึงมาที่นี่คนเดียว”
“ข้ามาจากหมู่บ้านใกล้ๆนี้ครับ มาเก็บสมุนไพรให้แม่” เขาตอบ แต่ก็ยังไม่ยอมบอกชื่อ
ชายชรายิ้มแววตาของเขาอ่อนโยน “แม่ของเ้าป่วยเป็อะไรหรือ” เขารู้ว่าเด็กชายไม่มีเงินมากพอจะพาแม่ไปหาหมอจึงมาเก็บยาสมุนไพรเพื่อไปรักษาเอง
เมื่อพูดถึงอาการป่วยของแม่เฟิงหลี่เฉียงผ่อนคลายท่าทีระแวงลง และพูดด้วยสีหน้ากังวลว่า“หมอในหมู่บ้านเคยมาตรวจแล้วบอกว่าท่านแม่ทำงานหนัก และร่างกายไม่แข็งแรง”
“บอกอาการมาข้าเป็หมอ เผื่อจะช่วยเ้าได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเด็กชายดีใจมาก “ท่านแม่มักจะอ่อนเพลีย กินอาหารไม่ค่อยได้ บางครั้งท้องอืด ไอและหายใจไม่สะดวกครับ ทำให้เหนื่อยง่าย”
ชายชรานิ่งไปสักพักก็พูดกับเด็กชายว่า “เ้าพาข้าไปหาแม่ได้หรือไม่ ข้าจะตรวจอาการให้”
แววตาของเด็กชายสลดลง“ถึงพาท่านไป พวกเราก็ไม่มีเงินมากพอจะรักษา แล้วท่านแม่ก็อาจจะไม่ยอมรักษาด้วย”
ชายชราหัวเราะเสียงดัง“เ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่คิดเงินหรอก ตอนนี้ข้าไม่รักษาใครเหมือนเมื่อก่อนแล้วแต่ข้ารู้สึกถูกชะตากับเ้า จึงอยากจะช่วย”
เมื่อเห็นเด็กชายยังลังเลเขาก็รู้ว่าเด็กชายยังระแวงอยู่ ชายชราจึงสอนเขาว่า “ข้ารู้ว่าเ้าคงจะเจอเื่ไม่ดีมามากแต่เ้าลองใช้สัญชาตญาณตัดสินใจดูสิว่า จะเชื่อใจคนแก่อย่างข้าได้หรือไม่”
จากนั้นก็รอให้เด็กชายตัดสินใจเองที่จริงแล้วเฟิงหลี่เฉียงรู้สึกไว้ใจชายชรา เมื่อนึกถึงว่า บ้านของเขาเองก็ยากจนไม่มีอะไรที่ชายชราจะอยากได้ และที่สำคัญ เขาััได้ถึงความเมตตาจากชายชราคนนี้เด็กชายจึงพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้น ข้าต้องขอรบกวนท่านหมอช่วยไปดูอาการให้ท่านแม่ด้วยนะครับแต่..ท่านไม่คิดเงินแน่นะครับ” เด็กชายถามเบาๆ
ชายชราส่ายหน้า“ข้าบอกแล้วว่า จะรักษาให้โดยไม่คิดเงินสักเหวินเดียว แต่ขอเวลาข้าเก็บสมุนไพรบางอย่างก่อนแล้วเราค่อยเดินทางไปด้วยกันนะ” เด็กชายจึงรีบตกลงด้วยความดีใจ
จากนั้นพวกเขาก็เดินไปด้วยกันชายชราคอยสอนให้เด็กชายรู้จักสมุนไพรและบอกสรรพคุณกับวิธีใช้ เขารู้สึกแปลกใจที่เด็กชายมีความจำดีสามารถท่องจำสิ่งที่เขาบอกได้หมด ทั้งสองยังเก็บผักและผลไม้ป่าและจับปลากุ้งและสาหร่ายในลำธารกลับไปด้วย แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถจับสัตว์อื่นๆได้อีก
เมื่อผ่านไปจนเกือบจะบ่ายโมงพวกเขาจึงนั่งพักกินอาหารกลางวันด้วยกันเด็กชายแบ่งแป้งทอดใส่ต้นหอมให้ชายชรากินด้วย แม้เขาจะมีแค่แผ่นเดียวก็ตามชายชรายิ้มด้วยความพอใจที่เด็กชายเป็คนมีน้ำใจ แต่เขาก็ปฏิเสธและนำอาหารของตนเองมาแบ่งให้เด็กชายกินด้วยชายชราบอกในระหว่างที่พวกเขาก่อกองไฟย่างเห็ดที่พบในป่าว่า เขาชื่อต้วนเจี่ยซินเคยเป็หมออยู่ในเมืองหลวงแต่ตอนนี้ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านนอกเพราะ้าความสงบ ในระหว่างนั้น เฟิงหลี่เฉียงจึงเริ่มพูดคุยกับชายชราอย่างไว้ใจมากขึ้น
เมื่อได้เวลากลับต้วนเจี่ยซิน พาเด็กชายไปยังเกวียนขนาดเล็กที่มีวัวลากสองตัวเขาล่ามพวกมันเอาไว้ที่ชายป่า และเดินขึ้นเขามาเก็บสมุนไพร ชายชราขนของไปเก็บบนเกวียนและพาเด็กชายนั่งเกวียนและเดินทางกลับเมื่อมาถึงหมู่บ้านก็เป็เวลาบ่ายคล้อยแล้ว พวกเขาตรงไปยังบ้านของเด็กชายที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน
เมื่อมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็บ้านชั้นเดียวขนาดเล็กทำจากดินและไม้ ที่นี่มี 2 ห้องนอน ห้องครัวอยู่ด้านหลังและมีห้องรับแขกอยู่ด้านหน้า ที่ด้านหน้าและด้านหลังมีสวนผักผลไม้ปลูกเอาไว้ ด้านหลังมีโรงเรือนเลี้ยงไก่ขนาดเล็กสร้างเอาไว้
เฟิงหลี่เฉียงพาชายชราเดินเข้าไปในบ้านหญิงสาวอายุประมาณ 26-27 ปีคนหนึ่ง รูปร่างผอม ใบหน้าอิดโรยกำลังนั่งเขียนหนังสืออยู่ที่โต๊ะไม้ เธอ คือ อันเฟยจู ที่กำลังเขียนจดหมายให้ชาวบ้านที่ผ่านมานั้นเธอทำงานหลายอย่าง ทั้งปลูกผักและรับจ้างเขียนจดหมายให้ชาวบ้านที่ไม่รู้หนังสือและบางครั้งก็คัดลอกหนังสือเป็เล่มให้กับนักเรียนบางคน ทำให้พอจะมีเงินใช้จ่ายบ้างวันนี้เธอยังป่วยอยู่ แต่ต้องลุกมาเขียนจดหมายให้กับฮูหยินจ้าวที่้าจะส่งจดหมายไปให้สามีที่เป็ทหารอยู่ชายแดนทางใต้ข้างหลังของเธอคือลูกสาวที่นอนกลางวันอยู่บนเตียงขนาดเล็ก เธอคือ เฟิงหลี่อิง วัย3 ขวบ
ในบ้านของพวกเขาที่ถึงแม้จะเก่า แต่ก็มีระเบียบ ในบ้านมีหนังสือและอุปกรณ์การเขียน บ่งบอกว่าพวกเขาเป็ชนชั้นกลางที่รู้หนังสือเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู อันเฟยจูเงยหน้าขึ้น และก็เห็นลูกชายเดินเข้ามาพร้อมกับชายชราท่าทางใจดี
“ท่านแม่ครับท่านตาท่านนี้ ท่านเป็หมอชื่อต้วนเจี่ยซินข้าเชิญท่านมาช่วยดูอาการของท่านแม่ครับ” เด็กชายรีบบอก
อันเฟยจูชะงักต้วนเจี่ยซินรีบบอกเธอว่า “แม่นางไม่ต้องกังวล ข้าจะดูอาการของท่านโดยไม่คิดเงิน”
จากนั้นเขาก็เล่าให้เธอฟังสั้นๆว่าพบกับเด็กชายได้อย่างไร อันเฟยจูจึงบอกให้ลูกชายไปต้มน้ำเพื่อชงชาในขณะที่ชายชราบอกกับเธอว่า “ข้าจะตรวจอาการของเ้าตอนนี้เลยนะ”
ชายชราตรวจอาการด้วยการดูสีหน้าดูลิ้น และจับชีพจร ในขณะที่เด็กชายนำน้ำชามาวางบนโต๊ะ และนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อหลังจากจับชีพจรเสร็จ ชายชราก็ถอนหายใจ และถามเธอด้วยน้ำเสียงมีเมตตาว่า“แม่นางมีเื่ทุกข์ใจมานานแล้วใช่หรือไม่”
อันเฟยจูสะดุ้งเธออึกอัก เพราะไม่อยากพูดเื่นี้ต่อหน้าลูกชาย แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เป็ห่วงของเด็กน้อยเธอจึงยอมรับว่าใช่เบาๆ แต่ไม่ยอมเปิดปากพูดว่าเื่ใด แต่เฟิงหลี่เฉียงรู้ได้ทันทีเด็กชายก้มหน้ามองมือของตัวเองที่กำแน่นบนตักหลายครั้งที่เขาเห็นแม่แอบร้องไห้เวลาที่มองไปที่ชั้นเก็บหนังสือของพ่อและบางครั้งก็หยิบเสื้อผ้าของเขามานั่งดูแล้วก็เหม่อมองเงียบๆดวงตาของเฟิงหลี่เฉียงมีน้ำตาซึมออกมา
ชายชราสังเกตเห็นสองแม่ลูกแล้วก็ยิ่งสงสาร จึงบอกกับทั้งสองว่า“เ้าไม่ได้เป็โรคร้ายแรงอะไร มันคือโรคที่เกิดจากใจ เป็ผลมาจากความกลัว กังวลและความเศร้าใจที่สะสมมานาน ทำให้ปอด ม้าม และกระเพาะอาหารทำงานผิดปกติ”
อันเฟยจูเงียบไปในขณะที่เฟิงหลี่เฉียงมองเธอด้วยความเศร้าใจมากยิ่งขึ้น เขารู้ว่าแม่ทำงานหนักแล้วยังเสียใจเพราะสามีหายตัวไป แต่เธอพยายามปิดบังความทุกข์จากเขานั่นก็เพราะเขายังเป็เด็กนั่นเอง แม่จึงต้องอดทนแบกรับความทุกข์เอาไว้คนเดียวเด็กชายกำมือแน่น ดวงตาของเขาเป็ประกาย เขาจะต้องรีบโต รีบเป็ผู้ใหญ่ จะได้ทำงานหาเงินมาเลี้ยงแม่กับน้องให้สุขสบายให้ได้เฟิงหลี่เฉียงซึ่งเป็ผู้ใหญ่เกินวัย สาบานกับตัวเองเอาไว้ั้แ่ตอนนั้น!
548
![น้องชาย [Nc25+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722141024_8002650.webp)
![[จบ] MY BROTHER [镜幻情人]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608301743_43848707.webp)
