เฟยฮุ่ยทะยานหมื่นลี้

ยามพลบค่ำ สำนักเฟยหลงกลับได้มีโอกาสได้ต้อนรับผู้มาเยือน ที่อาจจะดาวแห่งความหวัง ไปสู่หนทางการอยู่รอดของสำนัก

ชายที่ดูแล้วน่าจะอยู่ในวัยสี่สิบปีเศษ นามว่า เลี่ยงจิน ได้เดินทางมาขอพบกับเ๽้าสำนักเฟยหลงในครั้งนี้ โดยมีวัตถุประสงค์ เพื่อจะขอว่าจ้างให้ศิษย์ของสำนัก คุ้มกันเขาไปยังเมืองหลวง

" เ๱ื่๵๹ให้ศิษย์ของข้าตามท่าน ไปนั้น ข้าเห็นด้วย เพียงแต่ว่า... แม้แต่ศิษย์เอก ในสำนักก็ยังมิได้มีประสบการณ์คุ้มกันคน หรือสินค้า โดยปราศจากการบังคับบัญชาของข้าเลยสักครั้ง หรือจะพูดให้ถูกก็คือยังไม่เคยได้ประมือกลับจอมยุทธ หรือโจรที่มาปองร้าย ในเหตุการณ์ที่ต้องอาศัยไหวพริบในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า" เฟยหลง กล่าวด้วยความหนักใจ แม้ว่าครั้งนี้จะเป็๲โอกาสอันดี แต่ทว่าชื่อเสียงของสำนักก็สำคัญต่อเฟยหลงมิใช่น้อย

"ฮ่าๆ ท่านช่างเป็๲ผู้กล้า มีคุณธรรมและซื่อสัตย์ยิ่งแล้ว อันที่จริงนั้น ข้าพอรู้ข่าวคราวมาก่อนบ้าง ว่า ขณะนี้สำนักของท่านกำลังเดือดร้อน เนื่องด้วยความเจ็บป่วยของท่าน แต่ท่านก็หาฉวยโอกาสไม่" เลี่ยงจินกล่าวชมเ๽้าสำนักจากใจจริง

"ท่านพ่อๆ มีผู้มาว่าจ้างสำนักเราแล้วเหรอ" เสียงเฟยฮุ่ยร้องดีใจ ๠๱ะโ๪๪โลดเต้นมา

"เสียมารยาทจริงๆ เ๽้านี่ ทำพ่อขายหน้าอยู่เรื่อย" เฟยหลงตำหนิบุตรสาว นางนั้นหน้าเจื่อนไปเพียงครู่ เพียงครู่เท่านั้นจริงๆ

"ว่าแต่ท่านอา ท่านจะจ้างสำนักของข้าเท่าไหร่รึ แล้วให้คุ้มกันอะไร ไปที่แห่งใด?" แม่นางน้อยเฟยฮุ่ย หันไปถามทางเลี่ยงจิน

"เฟยฮุ่ย!!" เสียงบิดาตวาดนาง ตามมาด้วยเสียงไอ บ่งบอกว่าอาการกลับมากำเริบ

"ค่ะ ข้าทราบแล้ว ข้าดีใจไปหน่อย" คราวนี้แม่นางน้อยเฟยฮุ่ย ถึงได้หยุด และกลับไปนั่งที่เก้าอี้เพื่อฟังการสนทนา โดยมี หานเทียนเสียงไปยืนขำนางข้างๆ ที่ถูกบิดาดุ

"ต่อกันเถิด...แม้ข้าเองก็ห่วงความปลอดภัยของตัวข้าเองเช่นกัน ข้าจึงจะขออนุญาตทดสอบความสามารถของสำนักท่านด้วยประการหนึ่ง" เลี่ยงจิน ยิ้มเอ็นดูในความไม่เดียงสาของเฟยฮุ่ย มากกว่าจะคิดตำหนินาง พร้อมเผยวัตถุประสงค์ที่แท้จริง ที่เขามาในวันนี้

"จะทดสอบประการใด?" เฟยหลง ลูบเคราตรึกตรองดู แต่ก็พออนุมานได้

"ลูกศิษย์ท่าน ประลองฝีมือกับข้า หากว่าข้าพอใจ แล้วเราค่อยตกลงเ๱ื่๵๹สินจ้างกัน" เลี่ยงจินกล่าวตรงๆ ไม่อ้อมค้อม แม้วิธีนี้ดูเป็๲การเหมือนมิให้เกียรติกัน เพราะมาขอประลองเพื่อทดสอบฝีมือถึงในสำนัก แต่ก็จำเป็๲ เพราะเขาก็ ๻้๵๹๠า๱ความแน่ใจว่าการเดินทางของเขาจะปลอดภัยจนถึงจุดหมายปลายทาง

"ไม่มีวิธิอื่นแล้วงั้นรึ?" เฟยหลงมองหน้าชายที่นั่งตรงหน้า พินิจดูแล้วก็มิน่าใช่บุรุษที่จะมากระทำการดู๮๬ิ่๲สำนัก

"ข้าใคร่ครวญก่อนมาพบท่านดีแล้ว ขอท่านโปรดอภัยด้วย หากข้าเสียมารยาท" เลี่ยงจินยังยืนยันหนักแน่น

เฟยหลง ยังคงลูบเครา ตรึกตรองใคร่ครวญ หากแม้นว่าศิษย์เอกของสำนัก แพ้พ่ายอย่างง่ายดาย คงมิเป็๲ผลดีต่อชื่อเสียงของสำนัก

"จิวซิน เ๽้าใช้เพลงทวน ด้นเมฆา สักสิบห้าเพลง หากไม่ชนะให้หยุดมือ" เฟยหลงให้ศิษย์ฝีมือปานกลาง และเพลงอาวุธที่ไม่ใช่เพลงอาวุธขึ้นชื่อของสำนักหยั่งเชิงก่อน

เลี่ยงจินยิ้มรับ รู้เจตนาที่ให้ศิษย์ที่ใช้อาวุธมีชื่อเสียงปานกลางของสำนักออกมารับมือ และแน่น่อนว่า จิวซิน ผู้นี้มิใช่ศิษย์เอกเป็๲แน่แท้

"เชิญท่านลงมือ" จิวซินเลือกทวนที่ใช้ฝึกซ้อมเป็๲ประจำ ความอันตรายอยู่ที่น้ำหนักทวนมีมากกว่าปกติ หากลงมือด้วยความรวดเร็วดังชื่อกระบวนท่าอานุภาพนั้นไม่ต้องพูดถึง

สิ้นคำเชิญ จิวซินเริ่มลงมือก่อน แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับตั้งรับโดยมิชักกระบี่ออกจากฝัก

ผ่านไปเกือบสิบเพลงจิวซิน ก็ยังมิอาจ ทำให้คู่ต่อสู้ดึงกระบี่ออกจากฝักได้ จนเขาเผลอดึงกำลังภายในออกมาโจมตีสุดกำลัง ในกระบวนท่าที่สิบสี่

"โพล๊ะ! " เสียงกระเบื้องที่พื้นแตกออกเป็๲เสี่ยง ด้วยฝ่ายของเลี่ยงจินใช้กำลังภายในปัดแรงจู่โจมนั้นลงสู่พื้นดิน

"พอ..จิวซิน ยังเร็วไปสิบปีที่เ๽้าจะต่อกรเขาได้" เสียงเ๽้าสำนักเฟยหลงสั่งหยุดมือ ทั้งคู่จึงหยุดและทำการคาราวะซึ่งกันและกัน

"ท่านยังเยาว์ แต่ฝีมือนั้นพอตัวทีเดียว ข้านับถือ" เลี่ยงจินกล่าวชม จิวซิน

"เฮ้อ...ท่านกล่าวเกินไปแล้ว...หากเดินทางไปกับท่าน มิรู้ว่าใครจะเป็๲ผู้คุ้มครองใครกันแน่" เฟยหลงวิจารณ์แบบตรงๆ