พันไมล์ของสีคราม

     พันไมล์อมยิ้มเล็กน้อยเธอส่งข้อความตอบกลับเขาไปอย่างไม่ลังเล

     -คุณแม่ของพี่ครามจองมื้อค่ำที่ธาดาแกรนด์สำหรับสองที่ไว้ไม่ใช่เหรอคะตรงกับคืนนี้พอดีเลยนี่นา-

     เด็กสาวไม่อาจรู้ได้ว่าคนอย่างสีครามมีพฤติกรรมชอบจับโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลาด้วยหรือไม่ที่แน่ ๆ เขาตอบข้อความเธอกลับมาในเกือบจะทันที เหมือนไม่อยากให้เธอต้องรอนาน

     -อยากให้พี่ไปรับกี่โมงล่ะ-

     สีครามย้อนถามกลับมาทำให้เธอหัวเราะเบาๆ อย่างถูกใจ ชาตินี้ได้ย้อนกลับมานอกจากได้แก้แค้นแล้วยังได้เลือกเขาถือว่าเธอไม่เสียเที่ยวที่ได้ใช้ชีวิตชาติที่สองแล้วไม่เห็นต้องพูดอะไรให้มากก็ดูจะเข้าใจได้ดีทุกอย่าง แถมยังเป็๲ไม้เป็๲มือให้เธอได้อีกด้วยจะมีอะไรดีไปกว่านี้อีก

     แน่นอนว่าพันไมล์อยากแก้แค้นด้วยตัวเองเธอไม่คิดจะพึ่งพาแต่สีคราม ทว่าเ๱ื่๵๹ที่เขาจะช่วยเหยียบศัตรูเธอให้จมดินดูเหมือนเขาจะไม่ได้แค่พูดไปเฉย ๆ เพื่อเอาใจเธอ

     เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นกับลลินทำให้เธอมั่นใจว่าเขาก็ทำได้อย่างที่พูดจริงๆ ดังนั้น จะเอาใจเขาด้วยการไปเจอกันสักหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็๲อะไรเลย ถ้าเป็๲สีครามพ่อกับแม่เธอก็ไฟเขียวอยู่แล้ว

     -ทุ่มยี่สิบนาทีก็ได้ค่ะคุณแม่พี่จองไว้ตอนสองทุ่ม น่าจะไปถึงใกล้ ๆ เวลาจอง -

     เมื่อเห็นข้อความที่พันไมล์ส่งมาสีครามก็ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

     -ได้พี่จะไปรับที่บ้าน แต่งตัวให้สวยแล้วกัน-

     พันไมล์แย้มยิ้มอีกครั้งเธอหยอกเย้าเขากลับไป

     -สวยในสายตาพี่ครามคือแบบไหนล่ะคะจะได้ใส่แบบนั้น-

     สีครามอ่านข้อความเธอแล้วก็ตอบกลับมาดูเหมือนสำหรับประโยคนี้เขาจะไม่ได้ใช้เวลาคิดนานเลยซึ่งคำตอบของเขาก็ทำให้พันไมล์ร้อนวาบไปทั้งตัวอย่างช่วยไม่ได้

     -สวยที่สุดก็ต้องไม่ใส่มากกว่า-

     เธอไม่ตอบเขาแล้วดีกว่าเขามันลามก...

     ก๊อก ก๊อก ก๊อก

     เสียงเคาะประตูห้องของพันไมล์ดังขึ้นอันที่จริงวันนี้เธอลงไปข้างล่างแค่ตอนที่ทานมื้อเช้าร่วมกับทุกคนแล้วก็กลับขึ้นห้องมาโดยบอกพ่อกับแม่ว่าเธออยากจะอ่านหนังสือสักหน่อยพันแสนพี่ชายของเธอก็ออกไปดูงานที่บริษัท ความจริงจนกว่าจะถึงมื้อเที่ยงเธอก็ไม่ควรจะถูกตามตัว ยกเว้นพ่อกับแม่จะมีธุระด่วน

     พันไมล์รู้จากลิลลี่สาวใช้คนสนิทของเธอเ๱ื่๵๹ที่ลลินถูกจับเ๱ื่๵๹ขโมยบัตรเครดิตเรียบร้อยแล้วแต่พ่อกับแม่น่าจะคิดว่าเธอยังไม่รู้ เลยส่งคนมาตามเธอไปน่ะสิ

     ไวเท่าความคิดพันไมล์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดประตูก็พบกับสาวใช้คนสนิทของมารดาที่ชื่อ “พิกุล” กำลังยืนรอเธออยู่อย่างนอบน้อม

     “คุณหนูคะ คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายรออยู่ด้านล่างบอกว่ามีเ๱ื่๵๹ด่วนจะคุยด้วยค่ะ”

     “ค่ะไมล์จะรีบตามลงไปค่ะ"

     เธอทำหน้าแปลกใจพร้อมกับรีบตอบรับด้วยท่าทีกังวลเล็กน้อยพิกุลเข้าใจไปว่าเธอคงยังไม่รู้เลยมีสีหน้าเห็นใจและบอกให้พันไมล์ตามเธอมาซึ่งเมื่อเธอลงไปข้างล่างก็เห็นพ่อกับแม่นั่งอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมโดยเฉพาะแม่เธอที่ดูโกรธจนแดงไปทั้งตัว

     พันไมล์รู้สึกเ๽็๤ป๥๪กระบอกตาเธอร้อนยาว...

     ในชาติก่อนเธอก็เป็๲เหมือนแก้วตาดวงใจของพ่อแม่เช่นนี้แต่เพราะเธอหน้ามืดตามัวเลือกคณิน สุดท้ายเธอก็ต้องสูญเสียทุกคนไปจนกระทั่งเธอตายเธอก็ยังไม่รู้ว่าคณินมันกลับมาเอาชีวิตแม่เธออย่างไรดังนั้นชาตินี้อย่าหวังว่าเธอจะให้อภัยมันทั้งสองคนเลย...

      "คุณแม่คุณพ่อ มีอะไรกันเหรอคะ"พันไมล์ปรับสีหน้าให้ดูเป็๲ปกติแล้วเดินเข้าไปถามทั้งสองคนมีนรดารีบบอกให้ลูกสาวนั่งลงข้างกาย

     "ไมล์มานั่งข้างแม่แม่กับพ่อมีเ๱ื่๵๹จะบอกลูก”

     “เ๱ื่๵๹อะไรเหรอคะ"เธอถาม

     “เ๱ื่๵๹น้องสาวที่ลูกรักนักรักหนาน่ะสิไปก่อเ๱ื่๵๹งามหน้าไว้!"มีนรดาใช้น้ำเสียงแดกดันอย่างไม่เกรงใจสามีเลยสักนิดเธออดทนมากพอแล้วที่ให้เขาเอาลูกนอกสมรสและเกิดมาด้วยความผิดพลาดคนนี้มาอยู่ในบ้านซ้ำยังเลี้ยงดูจนเติบโต ถึงเขาจะแค่ทำเพื่อรับผิดชอบและไม่ได้มีเยื่อใยกับทั้งลลินและแม่ฝ่ายนั้นอย่างลลิตาที่ตายไปเลยสักนิดก็ตาม

     มีนรดารู้อยู่ว่าสามีเธอถูกวางยาเขาไม่เจตนา และลลิตาก็ตายไปแล้วถ้าเด็กคนนั้นรู้หนักเบาต่างคนต่างอยู่เธอก็จะปล่อยไป เห็นว่าพันไมล์รักน้องสาวคนนี้มากเธอจึงอดทน ทั้งที่เธอไม่ไว้ใจเลยสักนิดและในที่สุด ธาตุแท้เด็กนั่นมันก็ออก บังอาจมาขโมยข้าวของลูกสาวสุดที่รักของเธอเหมือนที่แม่มันคิดฉกสามีเธอไปไม่มีผิด เธอจะยอมอยู่เฉยได้ก็แปลกแล้ว!