ย้อนเวลากลับมาหย่าพระเอกยุค80

มื้อค่ำแห่งความสุขและรุ่งอรุณใหม่

มู่หนิงหนิงเริ่มลงมือเข้าครัวด้วยความตั้งใจ เมนูในวันนี้ประกอบไปด้วย หมูสามชั้นตุ๋น เนื้อนุ่มละลายในปาก ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน สีสันจัดจ้าน ปลานึ่งซีอิ๊ว รสกลมกล่อม และ แกงจืดเต้าหู้ ร้อนๆ สำหรับซดให้คล่องคอ เสิร์ฟพร้อมกับข้าวสวยและหมั่นโถวนึ่งจนฟู

นอกจากนี้ยังมีขนมหวานอย่าง กุ้ยฮวาเกา (ขนมดอกหมื่นลี้) ที่ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนอบอวลไปทั่วบริเวณ

"พี่สะใภ้ ให้ฟู่หลินช่วยทำอาหารนะคะ" เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของเธอกับพี่ชายที่วิ่งหน้าบานเข้ามาในห้องครัว

"แล้วคุณปู่ละจ๊ะ?" หนิงหนิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เด็กๆ

"คุณปู่เอนหลังพักผ่อนอยู่ครับ" ฟู่หลงตอบแทนเก้อาสาว เขามองพี่สะใภ้ด้วยสายตามุ่งมั่น ตั้งใจจะมาช่วยงานในครัวเช่นกัน

"ถ้าอย่างนั้นก็มาช่วยกันเถอะจ๊ะ" หนิงหนิงตอบรับด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู

แม้ในใจจะรู้ดีว่างานครัวอาจดูหนักเกินไปสำหรับเด็กวัยเจ็ดขวบ แต่เมื่อเห็นความตั้งใจที่ฉายชัดบนใบหน้าเล็กๆ นั้น หากเธอปฏิเสธ เด็กทั้งสองคงเสียใจเป็๲แน่ เธอจึงมอบหมายให้ฟู่หลินช่วยล้างผัก ส่วนฟู่หลงคอยช่วยเติมฟืนที่เตาไฟ

บรรยากาศการทำอาหารเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นก็เข้าสู่๰่๥๹โพล้เพล้ หนิงหนิงแอบขำในใจว่าเด็กๆ มาช่วยงานหรือมาป่วนจนวุ่นวายกันแน่ แต่สิ่งนั้นกลับทำให้อาหารมื้อนี้ดูพิเศษยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

มื้อค่ำที่รอคอย

เมื่อโต๊ะอาหารจัดเรียงเรียบร้อย ฟู่หลงก็รีบวิ่งไปเชิญคุณปู่มาร่วมโต๊ะ

"หลานสะใภ้ ทำอาหารเยอะแยะขนาดนี้ จะทานกันหมดหรือ" ชายชราเอ่ยทัก แม้ปากจะดูเหมือนดุ แต่แววตานั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความภูมิใจและซาบซึ้งใจอย่างปิดไม่มิด

นานมากแล้วที่คุณปู่ไม่ได้ทานอาหารที่ดูน่าเอร็ดอร่อยเช่นนี้ นับ๻ั้๹แ๻่ลูกชายและลูกสะใภ้จากไป ภาระการเลี้ยงดูหลานแฝดกำพร้าก็ตกอยู่ที่เขา ส่วนหลานชายคนโตก็ต้องแบกรับหน้าที่ผู้นำครอบครัวจนไม่มีเวลา ความอ้างว้างที่เกาะกินใจมานานดูเหมือนจะเริ่มจางหายไปในค่ำคืนนี้

"หมดสิคะคุณปู่ ถึงทานไม่หมด อากาศหนาวแบบนี้อาหารไม่เสียหรอกค่ะ แต่จะให้ดีคุณปู่ต้องทานเยอะๆ นะคะ ฟู่หลงกับฟู่หลินด้วยนะ พี่สะใภ้ตั้งใจทำสุดฝีมือเลย"

"ครับ/ค่ะ พี่สะใภ้!" เด็กน้อยทั้งสองขานรับพลางจ้องอาหารตาเป็๲มัน น้ำลายแทบจะหกออกมา แต่ก็ยังสำรวมรอให้ผู้ใหญ่เริ่มลงมือตามธรรมเนียม

คุณปู่มองภาพตรงหน้าด้วยความตื้นตันใจ พลางคิดว่าตนตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ ที่บังคับให้หลานชายแต่งงานครั้งนี้

อย่างน้อยหากวันใดเขาลาโลกไป เขาก็มั่นใจว่าหลานสะใภ้ที่มีแววตาเปี่ยมด้วยความเมตตาคนนี้จะดูแลเด็กๆ ได้อย่างดี

"พี่ฟู่หลง ฟู่หลินจะเอาสามชั้นตุ๋นค่ะ!" เสียงเล็กๆ ทุ่มเถียงกันเบาๆ เมื่อตะเกียบของทั้งคู่ชนกันตรงจานหมูสามชั้น

"นี่จ๊ะ...ไม่ต้องแย่งกันนะ" หนิงหนิงยิ้มละไม คีบหมูชิ้นโตวางลงในชามของเด็กทั้งสองอย่างเท่าเทียม

"ขอบคุณค่ะ/ครับ พี่สะใภ้"

"คุณปู่ลองทานปลานึ่งซีอิ๊วดูนะคะว่าถูกปากไหม" เธอคีบเนื้อปลาขาวนวลส่งให้ชายชรา

"อร่อยมาก! หลานสะใภ้ฝีมือดีจริงๆ" คุณปู่เอ่ยชมไม่ขาดปาก พร้อมกับคีบซี่โครงหมูส่งคืนให้เธอ

"หลานเองก็ทานเยอะๆ นะ"

ไม่เพียงเท่านั้น ฟู่หลงและฟู่หลินยังพากันคีบทั้งหมูและผักจนเต็มพูนชามของหญิงสาว

"พอแล้วจ๊ะเด็กๆ พี่สะใภ้จะทานไม่หมดแล้วนะ" หนิงหนิงหัวเราะเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นและอบอวลไปด้วยความรัก

'ถือว่าเป็๲งานเลี้ยงต้อนรับการมาถึงของฉันในยุค 80 นี้ก็แล้วกัน' เธอคิดในใจด้วยความหวัง

รุ่งอรุณแห่งความใส่ใจ

เช้าวันต่อมา หนิงหนิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักที่ขา เมื่อก้มลงมองก็พบว่าเป็๲ฟู่หลินที่นอนกอดขาเธออยู่ เมื่อคืนเด็กหญิงอ้อนขอมานอนด้วย

ส่วนฟู่หลงไปนอนกับคุณปู่ หญิงสาวจัดท่าทางให้เด็กน้อยนอนสบายๆ พร้อมห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวออกจากห้อง

ที่หน้าห้องครัว เธอมองเห็นร่างของคุณปู่กำลังจะเริ่มขยับทำอะไรบางอย่าง

"คุณปู่จะไปไหนคะ?" หนิงหนิงเอ่ยทัก

"ปู่จะไปต้มโจ๊กให้พวกเ๽้าทานน่ะสิ"

"ไม่ต้องเลยค่ะ หนูจัดการเอง คุณปู่ไปล้างหน้าแล้วนั่งพักก่อนนะคะ" เธอรีบเข้าไปพยุงท่านทันที

"ไม่เป็๲ไรหรอก ปู่ทำโจ๊กให้หลานๆ ทานทุกวันจนชินแล้ว ปู่ทำอร่อยมากนะ หนิงหนิงรอทานได้เลย"

ชายชราพยายามโอ้อวด แม้ร่างกายจะร่วงโรยไปตามกาลเวลา

"ต่อไปนี้คุณปู่ไม่ต้องลำบากแล้วนะคะ หนูจะดูแลทั้งเ๱ื่๵๹อาหารและงานบ้านเอง ถ้าคุณปู่เหงาก็ออกไปเดินเล่นพูดคุยกับเพื่อนบ้านเถอะค่ะ"

หนิงหนิงร่ายยาวด้วยความเป็๲ห่วง เพราะคุณปู่อายุเกือบ 80 ปีแล้ว สุขภาพย่อมสำคัญที่สุด

"แต่ปู่ว่า...ให้ปู่ช่วยบ้างเถอะนะ"

"ไหนคุณปู่บอกว่าจะเชื่อฟังหนูไงคะ?" เธอแสร้งทำเสียงเข้ม

"ก็ได้ๆ ปู่ออกไปเดินเล่นแถวนี้แทนก็แล้วกัน" ชายชรายอมแพ้ให้แก่ความหวังดีของหลานสะใภ้

"ดีมากค่ะ เดินระวังๆ นะคะ ถ้าอาหารเสร็จแล้วหนูจะให้ฟู่หลงไปตามค่ะ" หนิงหนิงยิ้มส่งท้าย ก่อนจะเริ่มลงมือตระเตรียมมื้อเช้าสำหรับครอบครัวใหม่ของเธอ

......................