ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวส่งขนมกุ้ยฮวาและขนมถั่วเขียวให้ฉินฮุ่ยเจียวก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัวไป

        ฉินฮุ่ยเจียวขนมถั่วเขียวในมือก็น้ำตาคลอเบ้า มือของเธอสั่นระริก

        ครั้งสุดท้ายที่ได้กินขนมหวานแบบนี้เธอจำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหน!

        คงจะสิบกว่าปีได้แล้ว

        เมื่อก่อนครอบครัวยากจนต้องอดมื้อกินมื้อทุกวัน ไม่มีเงินซื้อขนมกุ้ยฮวามากิน พอแต่งงานออกไปค่าใช้จ่ายทุกอย่างก็จำเป็นต้องใช้เงิน เธอจึงไม่กล้าซื้อ

        พอเห็นพี่สาวคนโตที่ดูจะอ่อนไหวง่ายฉินซู่ก็อ้าปากพูดด้วยท่าทางลังเล

        "พี่ต่อไปอย่าร้องไห้เพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้อีกเลย เมียผมเป็นคนอารมณ์ดีถ้าพี่ทำหน้าอมทุกข์อยู่ทั้งวัน ก็จะส่งผลกับอารมณ์ของเด็กๆ ได้ง่ายตอนนี้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว พี่ก็ลองเปลี่ยนมุมมองบ้าง อย่าจมอยู่กับอดีตเลย!"

        พี่สาวของเขากลับมาอยู่บ้านได้สองวันแล้วแต่เธอก็ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้อยู่ทั้งวัน

        ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ว่าอะไรแต่ในบ้านยังมีเด็กน้อยอีกสามคน กำลังอยู่ในวัยซุกซนพวกเขาควรจะได้หัวเราะกันอย่างร่าเริงในทุกๆ วัน

        แต่พี่สาวกลับทำหน้าอมทุกข์อาจจะส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเด็กๆ ได้

        พอน้องชายแท้ๆ เตือนสติฉินฮุ่ยเจียวก็รีบยกแขนเสื้อขึ้นปาดน้ำตาออก แล้วฉีกยิ้ม

        "ต่อไปฉันจะระวัง!"

        พูดจบเธอก็เอาขนมถั่วเขียวขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย

        ขนมถั่วเขียวเนื้อนุ่มละมุนลิ้นทั้งหวานทั้งนุ่ม อร่อยมากจริงๆ

        ฉินฮุ่ยเจียวอดไม่ได้ที่จะกินอีกสองคำ

        ขนมถั่วเขียวแค่ชิ้นเล็กๆกินเข้าไปแค่สองคำก็หมดแล้ว เธอเลยกินขนมกุ้ยฮวาอีกชิ้นแต่ฉินฮุ่ยเจียวก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่นิดๆ

        ในระหว่างที่ฉินฮุ่ยเจียวกำลังจะไปล้างมือชายกระโปรงของเธอก็ถูกใครบางคนดึงไว้ พอก้มลงไปมองเธอก็สบตากับฉินไห่หยาง

        เธออยู่ที่บ้านนี้มาสองวันแล้วแทบจะไม่ได้คุยกับหลานชายคนนี้เลย พอโดนดึงตัวกะทันหันก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้แต่พอนึกถึงสิ่งที่น้องชายเพิ่งพูดไป...

        ฉินฮุ่ยเจียวก็ยิ้มออกมาเธอย่อตัวลงมองเด็กตรงหน้าด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน

        "หยางหยาง มีอะไรหรือเปล่า?"

        ฉินไห่หยางยื่นขนมถั่วเขียวและขนมกุ้ยฮวาที่เหลืออยู่ในมือออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

        "ผมกินไม่หมด ผมให้ป้าครับ"

        เมื่อกี้เขาเห็นว่าหลังจากที่ป้ากินขนมถั่วเขียวไปสองชิ้นเธอก็แอบเลียริมฝีปาก

        เมื่อวานเขาได้ยินพ่อบอกว่าตอนที่ป้าอยู่ที่บ้านสามีเธอไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่

        ดังนั้นเขาจึงอยากจะดูแลป้าของเขาให้มากขึ้นเขาจะกินให้น้อยลง แล้วยกขนมให้ป้า

        พอมองเด็กตัวน้อยที่รู้จักพูดจาแบบนี้ฉินฮุ่ยเจียวก็ใจอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว น้ำเสียงของเธอก็อ่อนโยนขึ้น"ป้าไม่กินหรอก เธอ..."

        เธอยังพูดไม่ทันจบฉินไห่หยางก็เอาขนมถั่วเขียวใส่ในมือฉินฮุ่ยเจียว แล้วหันหลังวิ่งหนีไปทันที

        พอเห็นขนมในมือฉินฮุ่ยเจียวก็รู้สึกตื้นตันใจ

        วันนี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวซื้อขาหมูมาสองขาแถมยังซื้อเครื่องเทศมาอีก วันนี้ตอนเย็นเธอตั้งใจจะทำขาหมูตุ๋นซีอิ๊ว

        เธอล้างมือให้สะอาดจากนั้นก็เอาคีมเหล็กใส่เข้าไปในกองไฟเผาให้แดง แล้วเอาไปจี้ให้ทั่วขาหมูแล้วตักน้ำเย็นมาหนึ่งกะละมัง เอามีดมาขูดๆ ตรงหนังที่ไหม้เกรียม

        เธอขูดขนที่ไหม้เกรียมทั้งหมดออกล้างให้สะอาด จากนั้นก็สับขาหมูเป็นชิ้นๆ โยนลงไปในหม้อ ตามด้วยต้นหอม ขิงกระเทียม แล้วปิดฝา

        เธอช้อนฟองที่ลอยอยู่ด้านบนทิ้งแล้วก็เอาขาหมูใส่ลงไปในหม้อ ใส่น้ำให้ท่วมขาหมู ตุ๋นขาหมูให้เปื่อยนุ่ม

        ฉินซู่หุงข้าวรอไว้ตั้งนานแล้วเพราะต่งเสี่ยวเสี่ยวบอกว่าเดี๋ยวเธอจะซื้อของจากตลาดมาทำกับข้าวเองเขาเลยไม่ได้ทำอาหารเพิ่ม

        ในครัวยังมีฟักเขียวลูกเล็กๆ ลูกหนึ่งต่งเสี่ยวเสี่ยวปอกเปลือกฟัก แล้วหั่นเป็นแผ่นบางๆ ทำซุปฟักใส่หมูสับและเธอยังทำผัดผักกาดขาวเพิ่มอีกจานหนึ่ง

        ช่วงสองวันนี้ที่บ้านฉินมีอาหารดีๆ ตลอดทำให้ฉินฮุ่ยเจียวรู้สึกเกรงใจ เธอพูดออกมาเสียงเบาว่า“จริงๆ ไม่ต้องทำกับข้าวใส่เนื้อทุกมื้อหรอกแค่พอมีอะไรให้กินก็พอแล้ว”

        กินเนื้อสัตว์ติดต่อกันมาสองวันแล้วต่อให้เป็นบ้านที่มีเงินทองแค่ไหนก็คงจะทนไม่ไหวหรอก!

        เธออยู่ที่บ้านสามีครึ่งเดือนยังไม่ได้กินเนื้อสักชิ้นจะได้กินก็ต่อเมื่อถึงเทศกาลสำคัญเท่านั้น

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะออกมา"พี่คะ บ้านเรากินแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว พี่ไม่ต้องเกรงใจนะกินได้ตามสบายๆ เลย ปกติพี่กินยังไงก็กินแบบนั้นเมื่อวานฉันเห็นพี่กินไปแค่ชามเดียว วันนี้กินเยอะๆ หน่อยเถอะนะคะ"

        เธอพูดพลางยื่นชามให้ฉินฮุ่ยเจียวเธอตักข้าวสวยใส่ให้เต็มชามเลยทีเดียว

        ฉินฮุ่ยเจียวรู้สึกเกรงใจจนทำตัวไม่ถูกเธอรีบรับชามจากต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าแดงก่ำ

        "พี่ผอมเกินไปแล้วนะคะต้องกินเนื้อเยอะๆ จะได้บำรุงหน่อย!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดพลางคีบขาหมูสองชิ้นใส่ชามให้ฉินฮุ่ยเจียว

        เธอผอมจนเหลือแต่กระดูกไปทั้งตัวถ้าจะบำรุงให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมคงจะยังไม่ใช่เร็วๆ นี้แน่

        ฉินฮุ่ยเจียวเงียบไป เธอก้มหน้าก้มตากินข้าวใบหน้าแดงก่ำ

        พูดตามตรงเธอไม่ได้กินข้าวอิ่มแบบนี้มานานมากแล้วเงินที่สามีหามาได้ก็แค่พอให้คนในบ้านมีข้าวกิน ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้เลย

        แต่พอเธอมาอยู่ที่บ้านน้องชายที่มีข้าวสวยให้กินทุกมื้อ แถมยังมีกับข้าวมากมายนี่คือสิ่งที่เธอไม่กล้าคิดถึงมาก่อน

        หลังจากกินข้าวเสร็จต่งเสี่ยวเสี่ยวก็อาบน้ำให้ฉินไห่เยว่ แล้วกล่อมเด็กน้อยให้นอนหลับไป

        ส่วนเด็กน้อยอีกสองคน ฉินซู่เป็นคนดูแลฉินซู่ให้พวกเด็กๆ อาบน้ำกันเอง ส่วนเขาคอยดูอยู่ข้างๆ ก็พอ

        ฉินฮุ่ยเจียวไม่มีเสื้อผ้าจะใส่ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เอาเสื้อผ้าที่ร่างเดิมเคยซื้อไว้แต่ใส่ไม่พอดีทั้งหมดมาให้เธอเอาไปใส่ 

        เสื้อผ้าหลายตัวเป็นเสื้อผ้าที่ร่างเดิมใส่แค่ครั้งเดียวแล้วก็ไม่ใส่อีกเลยดูๆ แล้วเหมือนของใหม่ทั้งนั้น

        วันรุ่งขึ้น ต่งเสี่ยวเสี่ยวตื่นแต่เช้า

        ฉินซู่เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้วเป็นโจ๊กฟักทองกับแผ่นแป้ง และซาลาเปาไส้หมูลูกใหญ่อีกหกลูกมื้อนี้ถือว่าเป็นมื้ออาหารที่จัดเต็มมากเลยทีเดียว

        เด็กน้อยทั้งสามคนยังนอนหลับปุ๋ยอยู่ส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็มองฉินซู่ที่ยังเดินกะเผลกอยู่เงียบๆเธอก้มหน้าซดโจ๊กฟักทองไม่พูดอะไร ดวงตากลมกลอกไปมาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

        ฉินฮุ่ยเจียวตื่นเร็วกว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวเธอเอาเสื้อผ้าของเด็กๆ ทั้งสามคนในบ้านไปซักให้สะอาด แล้วตากให้แห้งจากนั้นก็มากินข้าว

        บนโต๊ะไม่มีใครพูดอะไรทุกคนต่างกินอาหารเช้ากันอย่างเงียบๆ

        พอมาทำงานฉินฮุ่ยเจียวถูกส่งให้ไปถางหญ้าอีกด้านส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวไปถางหญ้าฝั่งเดียวกับสวีซิ่ว

        เธอสังเกตเห็นขอบตาดำคล้ำของสวีซิ่วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ถามว่า "เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยเหรอ?"

        สวีซิ่วยิ้มแหยๆ"เมื่อวานได้เงินมาเยอะ พอกินข้าวเสร็จฉันก็นอนไม่หลับได้แต่นอนพลิกไปพลิกมาทั้งคืน"

        แค่วันเดียวก็หาเงินได้ตั้งสิบกว่าหยวนถ้าธุรกิจเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ เดือนหนึ่งก็จะได้สามร้อยเหรียญแล้วจะไม่ให้เธอตื่นเต้นได้ยังไงกัน 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินแบบนั้นก็กลั้นขำเล็กน้อยก่อนจะพูดแซวว่า "ถ้าต่อไปได้เงินเยอะกว่านี้เธอก็คงไม่ต้องนอนทั้งวันทั้งคืนเลยสิเนี่ย..."

        สวีซิ่วหน้าแดงก่ำค้อนต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยความเขินอาย "อย่าแกล้งฉันแบบนี้สิคะ!"

        เธอพูดพลางก็มองไปรอบๆ

        "ฉันได้ยินมาว่าพี่สาวคนโตของบ้านฉินกลับมาแล้วสองวันก่อนเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ ทำไมไม่เห็นมาทำงานเลยล่ะคะ?"

        เมื่อวานตอนเธอไปที่บ้านฉินเธอคิดว่าเป็นแขกก็เลยไม่ได้ถามอะไร พอได้ยินจากแม่ว่าฉินฮุ่ยเจียวกลับมาแล้วเลยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถางหญ้าพลางตอบว่า"พี่เขาถูกส่งไปถางหญ้าอีกแปลงหนึ่งน่ะ"

        นอกจากประโยคนั้นแล้ว เธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

        ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอกับสวีซิ่วจะสนิทกันบ้างแล้วแต่เรื่องของฉินฮุ่ยเจียว เธอไม่อยากจะพูดอะไรมากปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติจะดีกว่า