โยอันเริ่มขมวดคิ้ว เมื่อมินอาพูดถึงชูรัน เขามองเธอที่ยิ้มเหมือนกำลังเป็ต่อ
“ฉันรู้นะคะว่าที่นี่เป็อะไรและฉันคิดว่าคุณคงไม่อยากให้คนอื่นรู้เหมือนที่ฉันรู้แน่”
โยอันเงียบ เป็สิ่งที่เขาคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าต้องได้ยินจากปากเธอในสักวันมันคือการขู่ เขาเริ่มโต้กลับ
“แล้วคนที่เธอจะไปบอก...เขามีอำนาจพอจะทำลายที่นี่ได้รึเปล่าถ้าไม่ได้...คนที่ถูกทำลาย...น่าจะเป็เธอมากกว่านะ”
แววตาที่จ้องมารอยยิ้มมุมปากที่ดูน่ากลัว มินอารู้ว่าเขาไม่ได้ขู่ เธอกลอกตาไปมาเหมือนกำลังคิดไม่ตกอยู่เริ่มกัดเล็บมือและยืนนิ่ง
“อยู่ในที่ของเธอแบบเงียบๆเธอจะมีงานและเงินใช้ต่อไปไม่ลำบาก อย่าหาเื่ใส่ตัวดีกว่ามินอา”
คำพูดนั้นทำให้มินอายอมจำนนเธอไม่มีทางต่อกรกับมาเฟียแห่งวงการแพทย์คนนี้ได้อย่างแน่นอน เธอเดินออกจากห้องผอ.โดยไม่สบตากับชูรันแม้แต่น้อย เก็บข้าวของบนโต๊ะและรอประกาศอย่างเป็ทางการในวันรุ่งขึ้น
การกลับไปฝ่ายเดิม ไม่ใช่เื่ง่ายแต่เื่ยากที่สุดคือสายตา เริ่มมีคนถามมีคนซุบซิบนินทา และมีคนหัวเราะ“เมื่อก่อนเดินผ่านไม่เคยมองเลย”
“นึกว่าขึ้นไปแล้วจะไม่กลับ”
“กะไว้แล้วว่าชูคอได้ไม่นานเดี๋ยวก็ต้องคอตก ไม่คิดเลยนะว่าจะไวขนาดนี้”
ไม่มีใครพูดตรงหน้าแต่ทุกครั้งที่เธอเดินผ่าน ก็มักจะได้ยินเสียงเหล่านี้อยู่เสมอ แม้กระทั่งในโรงอาหาร พอเธอเดินเข้ามา บทสนทนาหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะเริ่มใหม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสียงหัวเราะดังขึ้นหลังจากมีคนหนึ่งพูดออกมา
“อย่าเผลอพูดดังเดี๋ยวโดนย้าย”
อีกคนตอบ
“จะย้ายยังไงเป็แค่นางหน้าห้อง......”
ฮ่า ฮ่า ฮ่าฮ่า
มินอาได้แต่นิ่ง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็ตัวตลกเธอเดินกลับไปที่โต๊ะ มีเอกสารกองอยู่เต็มโต๊ะมีแต่คนเอามาวาง และไม่มีใครคิดจะช่วยงานของเธอเลย พวกเขารอวันนี้อยู่แล้ว วันที่จะได้ซ้ำเติมเมื่อเธอพลาด
มินอานั่งลง ค่อย ๆทำงานของเธอต่อไป แต่ในมือกำปากกาไว้แน่ ในหัวของเธอมีแค่เื่เดียว คือแก้แค้น เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่ยืน คนที่เคยเข้าหาหายไป คนที่ไม่ชอบเธอเริ่มกล้าขึ้น ส่วนคนที่เธออยากให้เห็นกลับเหมือนไม่สนใจเลยว่าเธออยู่หรือไม่อยู่ สุดท้ายเธอเดินไปที่ห้องรองผอ. ครั้งนี้ไม่มีข้อความเรียก เธอเป็คนไปเอง
เธอไปที่ห้อง เรเชลนั่งประจำที่ของเลขาอยู่ มองผ่านกระจกเข้าไปด้านใน รองผอ.กำลังดื่มอยู่ในห้องอย่างสบายใจ
“ฉันจะมาพบท่านรอง”
“นัดไว้รึเปล่า?”
เรเชลถามขึ้น
“เปล่า”
เรเชลมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้ม
“เชิญ”
เธอเดินไปเปิดประตูให้มินอาเข้าไปในห้องมินอานั่งลง ไม่ได้พูดอ้อมค้อม
“ฉันโดนไล่ออกจากเลขาแล้ว”
เขาพยักหน้า และตอบสั้นๆ
“อืม....ผมรู้แล้ว”
เธอกำมือแน่น
“หลังจากนี้ฉันคงจะส่งข่าวอะไรให้คุณไม่ได้อีกแล้ว”
“แล้วยังไง.....?”
ใบหน้านิ่งเฉยไม่ได้รู้สึกอะไรกับเื่ที่เกิดขึ้นมินอาพยายามข่มความรู้สึก
“แค่อยากจะบอกเท่านั้นจากนี้ไปก็ขอให้รองผอ.ระวังตัวหน่อยเหมือนว่าชูรันจะสงสัยในตัวคุณกับหมอเฉินไม่น้อย”
คังวอนเริ่มวางแก้วลง
“แล้วยังไงถ้ายัยนั่นสงสัยฉันแล้วจะทำอะไรได้ ฉันต้องกลัวหล่อนงั้นเหรอ?”
“ฉันแค่คิดว่าผอ.เชื่อยัยชูรันนั่นมากเื่ไหนหล่อนพูด เขาก็ฟัง”
เธอเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อเพิ่มระดับในการใส่ความ
“ที่ผ่านมางานทุกอย่างที่คุณให้ฉันทำ ถ้ายัยชูรันไม่อยู่…มันจะง่ายขึ้นเสมอ”
เธอหยุดปล่อยให้คังวอนใช้ความคิดครู่หนึ่ง
“เธอเป็คนดูบัญชีทั้งหมดของโรงพยาบาลถ้าคุณอยากได้อำนาจบริหารมากขึ้น คนที่ต้องจัดการก่อนคือชูรัน”
รองผอ.เงียบ ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
“เธอคิดงั้นเหรอว่าฉันไม่เคยรู้เื่พวกนั้นที่ฉันให้เธอคอยจับตามอง ไม่ใช่เพราะฉันไม่รู้ฉันแค่คิดว่าเธอจะเก่งในการค้นหามากว่าเื่บนเตียงแต่สุดท้ายถือก็หมกมุ่นอยู่กับเื่เซ็กซ์เพื่อแลกกับเงินและกระเป๋าเท่านั้นไม่แปลกหรอกที่โยอันจะไม่อยากเก็บเธอไว้ใช้ต่อ”
เธอนิ่งแต่มือสั่นคังวอนหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มก่อนจะพูดต่อ
“ชูรันน่ะแค่ฉันยังไม่มีโอกาสจัดการหล่อนเท่านั้นฉันต้องทำอะไรบ้างเพื่อมีอำนาจเหนือกว่าโยอันงั้นเหรอ....มันไม่ใช่เื่ที่เธอต้องมาสอนฉันหรอก”
มินอาลุกขึ้น เธอไม่พอใจกับสิ่งที่ได้รับไม่ว่าจะหันหน้าไปทางไหน ในตอนนี้เจอแต่คนที่ไม่ใช่ศัตรูก็เป็คู่แข่ง
“ฉันจะไม่มีทางเจ็บคนเดียวตายคนเดียวแน่ ถ้าฉันแพ้ พวกแกทุกคนก็ต้องแพ้เหมือนกัน”
มินอาเดินออกจาห้องด้วยความฉุนเฉียวเรเชลที่นั่งอยู่หน้าห้องยิ้มมุมปากเล็กน้อย ปัญหาเื่มินอาไม่ได้จบแค่ตัดขาตัดแขนของเธอออกจะทำให้เธอหยุดได้หรือไม่ เรเชลยังเป็กังวลเื่นั้นอยู่ไม่น้อยเธอมองมินอาเดินไปจนสุดสายตาก่อนจะหันกลับไปมองคังวอนที่นั่งดื่มเหล้าสบายใจอยู่ในห้อง
“อย่างแกน่ะเหรอ..จะมาแย่งชิงหึ หึ หึ ไม่มีวันซะหรอก”
เรเชลบ่นพึมพำเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงทำงานต่อไป
คืนนั้น....เป็คืนที่ยาวนานนัดชำแหละศพเพื่อนำอวัยวะส่งลูกค้าในห้องผ่าตัดใต้ดินลูกค้ารายใหญ่กำลังรอที่จะรับชิ้นส่วนที่ตัวเองสั่งไว้อยู่ด้านนอก มุนฮวานหนึ่งในลูกค้าเ่าั้กำลังดื่มเหล้าในห้องรับรองกับแขกคนอื่น โยอันเดินเข้ามาในห้องทุกสายตาหันไปมองที่เขา
“สวัสดีครับทุกคนก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยที่วันนั้นผมกลับโดยไม่ได้ลาพอดีมีเื่ด่วนในโรงพยาบาลน่ะครับ”
มุนฮวานเดินเข้ามาหาทันที
“ผมนึกว่าคุณโกรธเื่ที่ผมชวนพี่เลี้ยงคุณไปเต้นรำเสียอีก”
โยอันยิ้ม ทำหน้าสงบ
“จะเป็อย่างนั้นไปได้ยังไงครับลูกค้าคนสำคัญอย่างคุณ ใครจะกล้าขัดใจ”
มุนฮวานรู้สึกพอใจกับคำตอบนั้นแต่มันทำให้เขาได้ใจมากเกินไป
“แล้ว.....คุณชูรันเธออยู่ไหนล่ะครับอยากเลี้ยงเหล้าเธอสักหน่อย”
โยอันพยายามยิ้มให้เหมือนเดิมแต่สีหน้าและแววตาเขาเริ่มไม่นิ่ง
“เธอดูแลเื่อื่นอยู่ครับวันนี้ผมจะเป็คนดูแลพวกคุณเอง”
ไม่กี่นาทีถัดมาคังวอนก็เข้ามาในห้องพร้อมกับเรเชล เขาเข้าไปคุยกับลูกค้าส่วนเรเชลก็เข้าไปต้อนรับเช่นกัน ทั้งโยอันกับเรเชลมัวแต่ระวังมุนฮวานกับคังวอนโดยไม่รู้ว่าตอนนี้งูพิษอีกตัวที่จ้องอยู่ กำลังคืบคลานเข้าหาเป้าหมาย
มินอาที่ยังไม่กลับบ้านเธอแอบอยู่ในห้องพักพนักงานเธอใช้เรือนร่างหลอกถามหมอเฉินเื่งานเลี้ยงวันนี้จนรู้ทุกอย่างเธอไม่ยอมแพ้หรือยอมเงียบง่ายๆ เธอคอยจับตามองแน่นอนว่าชูรันที่เฝ้าดูเธออยู่ก็เห็นเช่นกัน เธอเจอมินอาที่หลบๆซ่อนๆอยู่ที่ชั้นใต้ดิน
“มาทำอะไรที่นี่?”
มินอาใจนสะดุ้ง
“ชูรัน...”
เมื่อโดนจับได้ สิ่งที่เธอทำควรจะเป็การวิ่งหนี แต่เธอกลับคิดอีกแบบเธอหยิบถังขยะใบใหญ่ฟาดใส่ชูรันหลายครั้งจนชูรันสลบหลังจากนั้นก็ลากชูรันเข้าไปในห้องผ่าตัดที่ไม่มีคนอยู่และล็อกประตูไว้
“หลับให้สบายนะยัยโง่....”
1K
