ตอนที่ 8 — “ราชันย์แห่งหุบเหวและคมดาบผ่า์”
3 เดือนผ่านไป... ณ ก้นบึ้งของหุบเหวอเวจี
ความมืดมิดที่เคยเป็ที่อยู่อาศัยของเหล่าอสูรร้าย บัดนี้กลับเงียบเชียบวังเวง กลิ่นคาวเืคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ ไม่ใช่เืของผู้บุกรุก แต่เป็เืของเ้าถิ่น
ตึง... ตึง... เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นท่ามกลางกองซากศพ หลี่อี้ิในสภาพเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบและผิวสีทองแดงที่เต็มไปด้วยรอยสักอักขระสีม่วงจางๆ (ผลจากการหลอมรวมเือสุรา) เดินลากดาบหลิงเช่อผ่านดงหญ้าพิษ
เบื้องหน้าของเขา คืออสูรตัวสุดท้ายตามภารกิจ “วานรโลหิตอเวจี” — สัตว์อสูรระดับ สร้างรากฐาน ขั้นกลาง! มันมีความสูงกว่าสามเมตร ขนสีแดงเพลิง และพละกำลังที่สามารถทุบูเาให้แหลกได้ในหมัดเดียว มันคือเ้าถิ่นที่แท้จริงของโซนนี้
“เ้าคือตัวที่ 10...” อี้ิเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาเนตรอสุราส่องแสงสีม่วงวาบในความมืด “ข้ากำลังรออยู่เลย... ว่าเมื่อไหร่เ้าจะโผล่หัวออกมา”
“โฮกกกก!” วานรโลหิตคำรามก้อง มันรู้สึกถูกหยามศักดิ์ศรีโดยมนุษย์ตัวจ้อย มันกระโจนเข้าใส่ ง้างหมัดขนาดั์ที่หุ้มด้วยปราณสีแดงเข้ม ทุบลงมาที่ศีรษะของอี้ิ!
ถ้าเป็อี้ิเมื่อ 3 เดือนก่อน ร่างคงแหลกเหลวเป็เนื้อบด แต่ตอนนี้...
หมับ!
เสียงทึบๆ ดังขึ้นเมื่อฝ่ามือของอี้ิรับหมัดั์นั้นไว้... ด้วยมือเดียว! พื้นดินใต้เท้าของเขายุบตัวลงเป็หลุมลึกจากแรงกระแทก แต่ร่างของชายหนุ่มกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว
“แรงดี...” อี้ิแสยะยิ้มที่ดูน่าขนลุก “แต่มันช้าไป”
วานรั์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มันพยายามดึงมือกลับ แต่มือของอี้ิบีบแน่นราวกับคีมเหล็กกล้า กร๊อบ! เสียงกระดูกนิ้วของวานรแตกละเอียด
“ถึงตาข้าบ้าง” อี้ิปล่อยมือ แล้วกำหมัดแน่น เส้นเืปูดโปนด้วยพลังแห่งสายเือสุรา “หมัดทลายภูผา!”
ตูม!! หมัดเดียว... อัดเข้าที่กลางอกของวานรั์ ร่างมหึมาปลิวละลิ่วไปกระแทกผนังผาห่างออกไปร้อยเมตร! ผนังหินถล่มลงมาทับร่างมัน แต่อี้ิไม่หยุดแค่นั้น เขาหายตัววูบด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง มาปรากฏตัวต่อหน้าร่างที่กำลังตะเกียกตะกายของวานร
“ลาก่อน เ้าลิงน้อย” ดาบหลิงเช่อในมือตวัดวูบเดียว ศีรษะขนาดใหญ่ของวานรโลหิตขาดกระเด็น เืพุ่งสูงเสียดฟ้า
อี้ิยืนนิ่ง ปล่อยให้เือสูรชโลมกาย ความรู้สึกร้อนวูบวาบไหลจากดาบเข้าสู่ร่าง... ิญญาระดับสร้างรากฐานช่างหอมหวานและทรงพลัง
【ภารกิจ ‘ราชันย์แห่งหุบเหว’ : เสร็จสิ้น (10/10)】 【เลื่อนระดับ: สร้างรากฐาน ขั้นที่ 1 (สมบูรณ์แบบ)】
เสียงระบบดังก้องพร้อมกับแสงสีทองะเิออกจากร่างอี้ิ ในที่สุด... เขาก็ข้ามผ่านขอบเขตของมนุษย์ทั่วไป เข้าสู่ระดับ “สร้างรากฐาน” อย่างเป็ทางการ! และด้วยพื้นฐานกายาอสุรา รากฐานของเขาจึงไม่ใช่แค่ฐานหินธรรมดา แต่เป็ “รากฐานมาระ” ที่หาผู้ใดเปรียบมิได้
【มอบรางวัลภารกิจ...】
เคล็ดวิชา: “ดาบผ่า์” (ระดับนภา - ขั้นต้น)
รายละเอียด: รวบรวมปราณทั้งหมดไว้ที่จุดเดียวแล้วปลดปล่อยออกมาเป็คลื่นดาบที่ตัดผ่าได้ทุกสรรพสิ่ง
ปลดผนึกหีบสังหาร ชั้นที่ 3: “โซ่ตรวนนิรยบาล” (อาวุธควบคุม)
รายละเอียด: โซ่เหล็กสีดำ 4 เส้นที่จะพุ่งออกมาจากหีบ (เงาของผู้ใช้) สามารถตรึงศัตรูและดูดกลืนพลังงานของเหยื่อมาเป็ของผู้ใช้
อี้ิหลับตาลง ซึมซับความรู้ของเพลงดาบใหม่ที่ไหลเข้ามาในสมอง ภาพนิมิตของชายผู้หนึ่งตวัดดาบใส่ท้องฟ้า จนเมฆแยกออกจากกันเป็สองฝั่ง ปรากฏชัดในจิตใจ “ดาบผ่า์... ช่างรุนแรงและป่าเถื่อน เหมาะกับข้ายิ่งนัก”
『ยินดีด้วย นายท่าน』 หลิงเช่อปรากฏตัวออกมา นางมองดูอี้ิด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง จากความดูแคลนกลายเป็ความเคารพยำเกรง 『ตอนนี้ในหุบเหวนี้ ไม่มีสิ่งใดเป็คู่ต่อสู้ของท่านได้อีกแล้ว... ท่านจะทำอย่างไรต่อ?』
อี้ิลืมตาขึ้น ั์ตาสีม่วงมองขึ้นไปบนปากเหวที่อยู่สูงเสียดฟ้า “3 เดือนแล้ว... ไม่รู้ว่าข้างบนนั้นเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน” เขาเก็บดาบเข้าฝัก แล้วกางมือออก เคร้ง... เคร้ง... โซ่สีดำทมิฬ 4 เส้นพุ่งออกมาจากเงาใต้เท้าของเขา ปลายโซ่เป็หัวลูกศรแหลมคม โซ่เ่าั้พุ่งขึ้นไปปักที่หน้าผาสูง แล้วดึงร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปราวกับมีปีก
“ข้าจะกลับไป...” “กลับไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันเอาไปจากข้า”
ณ ปากเหวอเวจี
ลมหนาวพัดกรรโชกแรง ที่ริมหน้าผา มีป้ายหินเก่าๆ ปักอยู่ เขียนว่า “เขตหวงห้าม - ผู้รุกล้ำตาย”
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งที่มีกรงเล็บแหลมคมก็เกาะที่ขอบหน้าผา ร่างของชายหนุ่มผมยาวสีดำสยายโหนตัวขึ้นมายืนบนพื้นดินอย่างมั่นคง เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด... แม้กลิ่นดินที่นี่จะไม่บริสุทธิ์เท่าข้างล่าง แต่มันคือกลิ่นของ “โลกมนุษย์”
อี้ิสะบัดผม เสกชุดคลุมสีดำ (ที่เอามาจากแหวนมิติของศพผู้ฝึกตนที่ตกเขาตาย) ขึ้นมาสวมใส่ ปิดบังมัดกล้ามและรอยสักอสุราไว้ เหลือเพียงใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เ็า
ขณะที่เขากำลังจะก้าวเดิน สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง บนต้นไม้แห้งใกล้ปากเหว... มีกระดาษประกาศจับแผ่นหนึ่งแปะอยู่ กระดาษนั้นเก่าและซีดจาง แต่ยังพอมองเห็นภาพวาดใบหน้าของเขาได้
ประกาศจับตาย: หลี่อี้ิ ข้อหา: ทรยศสำนัก ฆ่าศิษย์พี่น้อง สังหารเ้าเมือง รางวัลนำจับ: 10,000 หินิญญา สถานะ: คาดว่าเสียชีวิตแล้ว
แต่อีกแผ่นที่แปะอยู่ข้างๆ ทำให้ดวงตาของอี้ิกระตุกวูบ ประกาศปะาชีวิต: “จับกุมผู้สมรู้ร่วมคิด หลี่เทียน และ ฮูหยินหลี่” “จะทำการปะาชีวิต ณ ลานประลองสำนักเมฆคราม ในอีก 3 วันข้างหน้า เพื่อบูชาดวงิญญาศิษย์ที่ล่วงลับ”
ตูม! ต้นไม้แห้งต้นนั้นะเิเป็จุณด้วยแรงโทสะที่แผ่ออกมาจากร่างอี้ิ “อีก 3 วัน...” เสียงของเขาต่ำลึก ราวกับเสียงกระซิบจากนรก “พวกมันจับท่านพ่อท่านแม่ได้...”
อี้ิกำหมัดแน่นจนเืไหลซึม เขาคิดว่าการล่อพวกมันมาทางเหวจะช่วยพ่อแม่ได้... แต่ดูเหมือนเขาจะประเมินความชั่วช้าของสำนักเมฆครามต่ำไป
『อี้ิ... สงบสติอารมณ์ก่อน』 หลิงเช่อเตือน 『นี่อาจเป็กับดักเพื่อล่อเ้าออกมา... ถ้าเ้ายังไม่ตาย』
“กับดักงั้นรึ?” อี้ิแสยะยิ้ม ดวงตาข้างซ้ายกลายเป็สีม่วงเข้ม ดวงตาขวากลายเป็สีแดงฉาน “ถ้าพวกมันอยากให้ข้าไป... ข้าก็จะไป” “ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อ... แต่ในฐานะเพชฌฆาต”
เขาชักดาบหลิงเช่อออกมา “อีก 3 วัน... ระยะทางจากที่นี่ไปสำนักเมฆคราม ปกติต้องใช้เวลา 7 วัน” “แต่ด้วยพลังของข้าตอนนี้... 2 วันก็เกินพอ!”
ฟุ่บ! ร่างของอี้ิพุ่งทะยานออกไป ทิ้งไว้เพียงคลื่นกระแทกที่ทำให้พื้นดินแตกระแหง เขาไม่วิ่งบนพื้นดินอีกต่อไป แต่ะโเหยียบยอดไม้ เคลื่อนที่ดุจสายฟ้าฟาด มุ่งหน้าสู่ “สำนักเมฆคราม”
าล้างสำนัก... กำลังจะอุบัติขึ้น!
10K
