ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        ผ่านไปครู่ใหญ่เซียวเยี่ยนจึงเงยหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์นั้นขึ้นมาพูดว่า“เวลานี้เจ้าตีก็ตีแล้ว ยินยอมรักษาแล้วหรือไม่?”

        หลินชิงเวยหัวเราะ “ใครบอกกับท่านว่าข้าตีท่านแล้วก็จะช่วยท่าน? นี่เป็นเพียงการชำระความแค้นเมื่อหนก่อนต่างหากเล่า”

        หน้าอกของเซียวเยี่ยนกระเพื่อมขึ้นลง เขาอดทนแล้วอดทนอีกไม่ง่ายดายเลยกว่าที่เขาจะควบคุมตนเองไม่ให้เข้าไปบีบคอนางอย่างวู่วามอีกครั้ง

        หลินชิงเวยกล่าวขึ้นอีกว่า “ต้องการให้ข้ารักษานั้นได้เพียงแต่ท่านต้องรับปากว่าปล่อยข้าออกจากวัง”

        หลังจากเซียวเยี่ยนครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็พูดขึ้นว่า “ได้เปิ่นหวางรับปากเจ้า”

        ดูเหมือนหลินชิงเวยจะอารมณ์ดีไม่น้อยดวงตาของนางยิ้มจนโค้งลงเป็นรูปเสี้ยวจันทร์ นางยกเท้าก้าวเดินเข้าไปภายในเรือน“ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว ท่านอ๋องจะอยู่ทานอาหารที่นี่หรือไม่?”

        เซียวเยี่ยนหันไปมองเท้าเปล่าเปลือยของหลินชิงเวย บรรยากาศในยามนี้จึงพลันผ่อนคลายลงเขายังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาดังเดิม “รองเท้า”

        หลินชิงเวยก้มหน้าลงดู จึงเพิ่งรู้สึกตัว “อุ๊ย ลืมสวมรองเท้า”

        ความจริงได้พิสูจน์ว่าเมื่อมีเป้าหมายในการต่อสู้ที่แน่นอนแล้วไม่ว่าทำเรื่องอันใดล้วนมีพละกำลังมากขึ้นหลินชิงเวยทำข้อตกลงกับเซียวเยี่ยนเป็นผลสำเร็จ นางกินอาหารเที่ยงแล้วยามบ่ายจึงไปเยือนตำหนักซวี่หยาง

        ซินหรูติดตามข้างกายนาง นางประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดจึงเอ่ยถามว่า“พี่สาว ท่านอ๋องรับปากแล้วกระมัง รับปากแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”

        หลินชิงเวยยื่นมือออกมาดีดหน้าผากของซินหรูครั้งหนึ่ง “อืมเจ้าทำได้ดีมาก”

        ซินหรูกุมหน้าผากแล้วหัวเราะ แม้นางจะรู้ว่าพี่สาวและเซ่อเจิ้งอ๋องเจรจาทำข้อตกลงระหว่างกันแต่กลับไม่รู้ว่าเป็นเรื่องใด

        ขอเพียงพี่สาวเบิกบานใจก็เพียงพอแล้ว ยังมีอีกขอเพียงพี่สาวยอมรักษาฝ่าบาทก็พอ

        เมื่อกำลังจะไปถึงตำหนักซวี่หยาง หลินชิงเวยเอ่ยขึ้นว่า “ซินหรูรอให้เรื่องราวเสร็จสิ้นลง พี่สาวจะพาเจ้าออกไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนอกวัง”

        “ออกจากวังไป?” สีหน้าของซินหรูเคว้งคว้างวังหลวงแห่งนี้กว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ มองไปยังไม่รู้ว่าสิ้นสุดที่ใดนอกวังเป็นอย่างไร เป็นเรื่องที่นางยังไม่เคยคิดมาก่อนยิ่งไม่กล้าคิดว่าวันหนึ่งตนจะสามารถออกจากวังไป นางถามว่า“พวกเราออกจากวังไปทำอะไรเจ้าคะ?”

        หลินชิงเวย “ไม่รู้ ทำอะไรก็ได้กระมัง อยากทำอะไรก็ทำสิ่งนั้นอย่างนั้นจึงจะมีชีวิตอยู่เหมือนมนุษย์คนหนึ่ง”

        ซินหรูไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกแม้แต่น้อยแต่กลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น ดวงตาของนางทอประกายวิบวับ“พวกเราออกจากวังได้จริงๆ หรือเจ้าคะ?”

        “ช้าเร็วเราก็ต้องออกไปหาไม่แล้วยังจะคาดหวังให้อยู่ที่นี่อย่างน่าเวทนากระทั่งชราหรือ”

        เซียวจิ่นปลาบปลื้มยินดีต่อการมาเยือนของหลินชิงเวยเป็นอย่างมากรอยยิ้มนั้นกดลึกกว่าในยามปกติมากมายนัก ทั้งอบอุ่นอ่อนโยนยิ่งกว่าสีหน้าท่าทางเบิกบานของเขามีมากขึ้นเพราะการมาของหลินชิงเวย

        หลินชิงเวยช่วยตรวจขาทั้งคู่ของเขา ใช้เวลาค่อนข้างยาวนานในการลูบคลำกระดูกบนขาทั้งสองของเขาไม่มีใครเอ่ยวาจาด้วยเกรงว่าจะเป็นการรบกวนสมาธิของหลินชิงเวย

        ก่อนหน้านี้หลินชิงเวยไม่ได้ลูบคลำกระดูกของเขาเยี่ยงนี้มาบัดนี้เมื่อลองลูบคลำโครงสร้างกระดูกขา ใบหน้าของนางจึงปรากฏร่องรอยยินดีเล็กน้อยคำพูดที่นางกล่าวออกมาเป็นประโยคแรกคือ“ขาของฝ่าบาทเป็นเช่นนี้ตั้งแต่กำเนิดใช่หรือไม่?”

        เซียวจิ่นตอบอย่างไม่ต้องคิด “เจิ้นเกิดมาก็เป็นเช่นนี้”

        หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเซียวเยี่ยนอย่างห้ามไม่อยู่เซียวเยี่ยนเองกำลังมองมาทางนางเช่นกัน สีหน้าของเขาไม่เหมือนกำลังปิดบังอำพรางชัดเจนยิ่งนักว่าไม่ได้รู้มากไปกว่านี้ หลินชิงเวยจึงไม่ได้เอ่ยอะไรอีกดูท่าแล้วตัวเขาเองก็ยืนกรานที่จะเชื่อว่านี่คือความจริงคนทั้งหมดล้วนเชื่อในความจริงนี้ นางไม่จำเป็นต้องเปิดโปงนี่นา

        ดังนั้นหลินชิงเวยจึงเอ่ยขึ้นว่า “พื้นฐานโครงสร้างกระดูกของฝ่าบาทไม่ได้ขาดส่วนใดไปเพียงแต่อยู่ผิดตำแหน่ง กระดูกที่แตกร้าวไม่ได้ประสานตัวมาโดยตลอด เมื่อเวลาผ่านมาเนิ่นนานทำให้กล้ามเนื้องอกเข้าไปส่งผลให้กระดูกไม่ได้ทำหน้าที่โดยพื้นฐานของมันเพคะ”

        เซียวจิ่นกล่าว “ชิงเวยเจ้าเพียงแค่ลูบคลำเช่นนี้ก็ลูบคลำออกมาได้แล้วหรือไร?”

        หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “อย่างไรเพคะ พระองค์ไม่ทรงเชื่อ?”

        “เชื่อ เจิ้นเชื่อแน่นอน”

        หลินชิงเวยยกยิ้มมุมปาก นางมีสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มรูปหน้าเล็กกะจิดริดเท่าฝ่ามือนั้นเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทำให้คนไม่อาจละเลื่อนสายตาไปทางอื่นได้นางกล่าวว่า “พระองค์เชื่อหรือไม่ว่า หม่อมฉันไม่เพียงแต่ลูบคลำออกมาได้แต่ยังสามารถลูบคลำกระทั่งรักษาท่านจนหายได้”

        หมอทุกคนล้วนจำเป็นต้องมีมือวิเศษอยู่คู่หนึ่งอีกทั้งหลินชิงเวยซึ่งได้รับการอบรมสั่งสอนความรู้ทางการแพทย์แผนจีนมาตั้งแต่ยังเล็ก

        แพทย์แผนจีนมีเคล็ดลับการรักษาวิธีหนึ่งเรียกว่าการจัดกระดูกสืบทอดมาจนถึงวันนี้โดยไม่สูญหายหลินชิงเวยไม่รู้ว่าในยุคสมัยนี้จะมีวิธีการรักษาเช่นนี้อยู่หรือไม่แต่ต่อให้มีอยู่ก็ยากแก่การที่จะตามหาผู้สืบทอดอย่างยิ่ง

        ประจวบเหมาะกับเมื่อครั้งนางยังเด็กได้ไหว้แพทย์แผนจีนอาวุโสท่านหนึ่งเป็นอาจารย์สิ่งที่ได้เรียนรู้มาก็คือวิธีการรักษาด้วยการจัดกระดูกนี้นางใช้เวลาถึงห้าปีเต็มจึงเข้าเรียนในสาขานี้ได้นางศึกษาวิจัยสั่งสมวิชาความรู้ไม่หยุดพักจากวันเป็นเดือน ในที่สุดนางจึงค่อยๆกระจ่างแจ้งทีละน้อย

        โดยส่วนใหญ่แล้วหากพบกระดูกที่แตกละเอียด ใช้วิธีการจัดกระดูกไม่ต้องมีบาดแผลภายนอกใดๆ ทั้งสิ้นซ้ำยังสามารถจัดให้กระดูกที่อยู่ในกล้ามเนื้อนั้นกลับไปสู่รูปร่างเดิมของมัน

        เอ๊ะ ก่อนหน้านี้หลินชิงเวยล้วนใช้กระดูกของหมูมาทำการฝึกฝนเวลานี้มีคนเป็นๆ คนหนึ่งมาให้นางรักษา อีกทั้งคนๆ นี้ยังเป็นถึงฮ่องเต้ของแผ่นดิน

        เซียวเยี่ยนปริปากถามอย่างโอหัง “เจ้าคิดจะรักษาอย่างไร?”

        หลินชิงเวยกล่าสว“หากรักษาด้วยวิธีการใช้มีดผ่าตัดแล้วจะง่ายดายกว่าเล็กน้อยแต่ที่นี่ไม่มียาแก้อักเสบที่จำเป็นต้องใช้ จะทำให้เกิดการติดเชื้อได้ง่าย ดังนั้นไม่อาจใช้รักษาด้วยวิธีการใช้มีดผ่าตัดสิ่งเหล่านี้ที่ข้ากล่าวมาเซ่อเจิ้งอ๋องกระจ่างแจ้งหรือไม่เพคะ?”

        เซียวเยี่ยนไม่ได้โต้เถียงกับหลินชิงเวย แต่กลับกล่าวว่า“หากเจ้าจำเป็นต้องใช้ เปิ่นหวางจะให้หมอหลวงของสำนักหมอหลวงช่วยเจ้า”

        “ไม่ต้องแล้วเพคะ หากพวกเขาพอจะมีประโยชน์อยู่บ้างฝ่าบาทย่อมไม่ต้องยืนขึ้นมาไม่ได้จนถึงเวลานี้” หลินชิงเวยกล่าว“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จภายในวันสองวันแต่ขั้นตอนของมันจะเกิดความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานอย่างมาก ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ผู้ใหญ่บางครั้งยังไม่อาจทนรับความเจ็บปวดได้ ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะทนรับความเจ็บปวดได้หรือไม่เพคะ”

        เซียวจิ่นกล่าสว “เจิ้นไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย เจ้าทำงานของเจ้าไปก็พอแล้ว”

        หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองเซียวจิ่น ยิ้มจนตาหยีและกล่าวว่า“ก่อนที่จะทำการรักษาพระองค์ หม่อมฉันจำเป็นต้องทุบกระดูกบริเวณหน้าแข้งของพระองค์จนแหลกละเอียดอีกครั้งพระองค์จะเจ็บปวดแทบตายเลยเพคะ”

        เซียวจิ่นเงียบขรึม จากนั้นกล่าวราวกับตัดสินใจเด็ดขาด “เจิ้นไม่กลัว”

        หลินชิงเวยตบๆ มือแล้วยืนขึ้น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้วันนี้หม่อมฉันจะกลับไปจัดเตรียมโอสถ ใช้เวลาราวๆครึ่งเดือนก็จะนำมาประคบที่ขาทั้งคู่ของพระองค์โอสถมีฤทธิ์แรงดังนั้นพระองค์ต้องเตรียมตัวให้ดีโอสถนั้นสามารถเผาผลาญให้เส้นเอ็นของฝ่าบาทยืดหยุ่นคลายตัวได้เช่นนี้แล้วหม่อมฉันจึงจะทำการรักษาขั้นต่อไปได้เพคะ”

        สีหน้าของเซียวจิ่นผ่อนคลายลง ราวกับได้ยินว่ายังมีเวลาเวลาอีกราวครึ่งเดือนเขาดูเหมือนเอ่ยปากอย่างโล่งอกอีกทั้งตั้งหน้าตั้งตารอคอยทว่าภายในจิตใจกลับกระวนกระวาย

        เซียวจิ่นกล่าวกลั้วหัวเราะว่า“ประจวบเหมาะกับวันมะรืนนี้เป็นวันเกิดของมหาเสนาบดีหลิน ก่อนหน้านี้เจ้าไม่มาเจิ้นไม่รู้ว่าควรจะบอกกับเจ้าอย่างไร ชิงเวย เจ้าอยากกลับไปเยี่ยมบ้านหรือไม่เจิ้นอนุญาตให้เจ้ากลับบ้านไปแสดงความยินดีในวันเกิดของมหาเสนาบดีหลิน”

        “มหาเสนาบดีหลิน?” หลินชิงเวยตั้งสติอยู่อึดใจหนึ่ง “อ้อพระองค์หมายถึงบิดาของหลินชิงเวยหรือเพคะ” นางไม่ปรารถนาที่จะยอมรับมหาเสนาบดีเป็นบิดาของนางแม้สักกระผีกมีบิดาที่พึ่งพาอาศัยไม่ได้เช่นนี้มิสู้ไม่มีเสียเลยจะดีกว่า

        คำพูดนี้กล่าวออกไปแล้ว สีหน้าของเซียวเยี่ยนเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเซียวจิ่นนั้นอ่อนไหวเพียงใด จึงปรากฏให้เห็นความประหลาดใจอยู่บ้างได้ยินนางพูดแล้วดูเหมือนนางมิใช่หลินชิงเวย