ตอนที่ 3 กวนซื่อใจอำมหิต (1)
หม่าเสี่ยวเฟิ่งพานางไปที่ห้องครัว ชี้ไปยังกองผักบนพื้นพร้อมพูดขึ้น “เด็ดผักแล้วล้างให้สะอาดด้วย”
อู่เย่ว์มองไปรอบๆ ห้องครัว แล้วแสร้งทำเป็ถามด้วยความสงสัย “ผักต้องล้างอย่างไรหรือ”
“ทำไมเ้าถึงได้โง่เสียยิ่งกว่าหมู แค่ล้างผักก็ทำไม่เป็” หม่าเสี่ยวเฟิ่งกัดฟันพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประชดประชัน คุณหนูที่มาจากในเมืองแม้แต่ล้างผักก็ทำไม่เป็ แสดงให้เห็นแล้วว่าปกติสุขสบายเพียงใด ทันใดนั้นนางก็รู้สึกเจ็บใจที่ตัวเองไม่ได้เกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย แต่พอคิดดูอีกที รวยแล้วอย่างไร นังคุณหนูคนนี้ก็ต้องมาล้างผักให้พวกนางอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ! ขณะคิดนางก็แอบแสยะยิ้มในใจ “ล้างไม่เป็ใช่ไหม เดี๋ยวข้าจะสอนให้”
นางเดินไปหยิบกระบวยไม้สำหรับตักน้ำที่อยู่ในอ่าง ตักน้ำใส่กะละมังจนเต็ม จากนั้นก็ยกกะละมังขึ้นมา ดวงตาฉายแววเ็า
นางจะสอนนังคุณหนูคนนี้ ‘ล้างผัก’ ั้แ่หัวจรดเท้าเลย!
อู่เย่ว์แสร้งทำเป็นั่งยองเลือกผักอย่างไม่ตั้งใจ นางเลือกหัวไชเท้าที่ทั้งใหญ่และกลมออกมากอดไว้ในอ้อมอกหลายหัว เห็นหม่าเสี่ยวเฟิ่งยกกะละมังน้ำเดินมา ทันใดนั้นนางก็ะโลุกขึ้น ะโด้วยน้ำเสียงใ “พี่หม่า...มีหนูอยู่ตรงเท้า” และเป็เพราะนางะโออกไปแบบนั้น แม้แต่หัวไชเท้าที่กอดไว้ก็กลิ้งกลุกๆ ไปตามพื้นจนไปโดนเท้าของหม่าเสี่ยวเฟิ่ง
หนูสัตว์ประเภทนี้ต่อให้เป็หม่าเสี่ยวเฟิ่งที่ใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านกลางเขามาหลายปีก็ยังหวาดกลัว นางถือกะละมังไม้ไว้พลางก้มดูที่เท้า รู้สึกเพียงว่ามีอะไรกลมๆ กลิ้งมาโดนข้อเท้า นางใจนหน้าซีด จังหวะที่เท้าอีกข้างเหยียบถูกหัวไชเท้าที่กลิ้งมา ทันใดนั้นนางก็หงายหลังลงไปนั่งกองกับพื้นพร้อมกะละมังที่คว่ำลงมาบนตัวเสียงดังโครม เปียกหมดทั้งนอกและใน
สภาพของนางเปียกปอนจนดูไม่ได้ อู่เย่ว์ปิดบังดวงตายิ้มเยาะ รีบเข้าไปถามด้วยความเป็ห่วง “พี่หม่า ไม่เป็ไรใช่ไหม” นางชี้ไปที่มุมหนึ่งพร้ะโกนเสียงสูง “หนู หนูวิ่งไปทางนั้นแล้ว”
“เลิกสนใจหนูได้แล้ว ยังไม่รีบพยุงข้าขึ้นอีก” หม่าเสี่ยวเฟิ่งแทบจะตะคอกใส่ “ก็แค่หนูตัวเดียว ะโอย่างกับจะเป็จะตาย คุณหนูเหลือเกินนะ หนูแค่ตัวเดียวก็ใอย่างกับคนบ้า” นางด่าอู่เย่ว์โดยลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อครู่นางก็เพิ่งใหนูแค่ตัวเดียวจนทำกะละมังน้ำคว่ำ
พยุงนางรึ ได้สิ!
อู่เย่ว์ขานรับ จับมือที่หม่าเสี่ยวเฟิ่งยื่นให้ แล้วดึงขึ้นเบาๆ พอเห็นหม่าเสี่ยวเฟิ่งกำลังจะลุกได้ ทันใดนั้นร่างกายก็เหมือนมีแรงหนักหน่วงถาโถมไปทางหม่าเสี่ยวเฟิ่ง กระแทกเข้าไปที่อกของนาง หม่าเสี่ยวเฟิ่งเจ็บจนร้องดังออกมา “นังคนชั้นต่ำ เ้าจะฆ่าข้ารึ...”
อู่เย่ว์รีบลุกขึ้น “ไอ้หยา สงสัยเพราะข้ายังไม่ได้กินข้าว มือเท้าก็เลยอ่อนแรง...มาๆๆ ข้าดึงอีกรอบ...”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งปัดมือของอู่เย่ว์ที่ยื่นมาอย่างแรงแล้วพูดด้วยความโมโห “ไสหัวไปอยู่ด้านข้างเลยไป เกะกะ”
ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิงแล้ว เสื้อผ้าก็เปียกปอน ไฟโกรธที่สุมอยู่ในอกของหม่าเสี่ยวเฟิ่งกำลังจะปะทุ ทันใดนั้นก็เห็นอู่เย่ว์หยิบผ้ามาช่วยเช็ดให้นางอย่างตั้งใจ เห็นสีหน้าไร้เดียงสาของอู่เย่ว์แล้ว นางก็อาละวาดไม่ลง พูดเพียงว่า “พอแล้วๆ ยิ่งช่วยยิ่งวุ่น” นางมองห้องครัวที่เละเทะ น้ำเสียงที่ใช้ก็สูงขึ้นหลายส่วน พูดสั่งสอนอู่เย่ว์ “ดูสิเ้าทำเละเทะไปหมด ข้าจะไปเปลี่ยนชุด ก่อนข้ากลับมาเ้าต้องทำความสะอาดที่นี่ให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นคอยดูเถอะว่าข้าจะจัดการเ้าอย่างไร”
ผ้าที่อู่เย่ว์ช่วยเช็ดให้หม่าเสี่ยวเฟิ่งใช่ผ้าสะอาดที่ไหนกัน นั่นเป็ผ้าขี้ริ้วสำหรับใช้เช็ดคราบน้ำมันที่เตา เช็ดหลายครั้งแบบนั้น ชุดที่เดิมทีสวยงามสีสันสดใสก็กลายเป็ทั้งสกปรกทั้งมันเขรอะ ทว่าหม่าเสี่ยวเฟิ่งยังไม่รู้สึกตัว
อยากใส่ชุดนั้นก็เชิญนางใส่ให้เต็มที่!
“ได้ พี่ไว้ใจข้าได้เลย” นางขานรับ
เพียงแต่นางเป็สตรีที่มาจากในเมือง ขนาดผักยังล้างไม่เป็ อย่าได้คาดหวังว่านางจะทำความสะอาดได้ดีสักเท่าไรกัน
พอเห็นหม่าเสี่ยวเฟิ่งเดินตัวเปียกออกไปแล้ว ภายในห้องครัวขนาดใหญ่เหลือนางเพียงคนเดียว อู่เย่ว์ถึงได้เดินกลับไปที่อ่างน้ำอย่างไม่รีบร้อน
ผิวน้ำดุจกระจกใสสะท้อนสีหน้าซีดเซียวของนาง นี่เป็ใบหน้าอ่อนเยาว์ ซีดขาวสกปรกมอมแมม นางมองจนดวงตาเริ่มแดง นี่คือนางจริงๆ นางตอนอายุสิบสี่
นางอยากเอาน้ำล้างตัวให้สะอาดทั้งภายนอกและภายในเหลือเกิน ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเหมาะสม สิ่งสำคัญยิ่งกว่าสำหรับนางในตอนนี้คือทำให้ท้องอิ่ม
อู่เย่ว์จุดเตาต้มน้ำอย่างคล่องแคล่ว ทำบะหมี่น้ำใสหนึ่งชามอย่างรวดเร็ว ท่าทางเป็การเป็งาน จ้าวเจียงสิงสั่งให้สตรีภายในจวนจะต้องทำงานเป็ทุกอย่าง เื่งานครัวก็กวดขันเข้มงวด นางย่อมทำงานพวกนี้ได้อย่างไม่เป็อุปสรรคเลยสักนิด
พอบะหมี่ต้นหอมลงท้องอู่เย่ว์ถึงได้รู้สึกมีแรงขึ้นมาบ้าง นางซดน้ำแกงคำสุดท้ายลงไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากด้านนอก ตามด้วยเสียงเรียก “เฟิ่งเอ๋อร์”
กวนซื่อที่เข้าเมืองไปช่วยนางตามหาญาติกลับมาแล้ว!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
90K
