ท่านประธานกับเลขาลับ: รักต้องห้ามในห้องทำงาน

ตอนที่ 37: ผู้แจ้งเบาะแสจากภายใน

กฎข้อสามสิบเจ็ด: เมื่อไฟอยู่ใกล้มือเกินไป การตัดสินใจหยิบมันขึ้นมาอาจให้แสงสว่างหรือลวกมือคุณ... แต่ถ้าปล่อยให้ดับไป คุณอาจไม่มีโอกาสหาจุดเริ่มต้นใหม่ได้อีก

ตึกวรเวช - ห้องทำงานของภพ
คืนวันที่ 18 ตุลาคม 2024 - เวลา 21.30 น.

หลังโทรศัพท์ลึกลับจาก "ผู้แจ้งเบาะแสภายใน" ตัดสายไป ทั้งคู่นั่งอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงบ แต่บรรยากาศตึงเครียด

"เราต้องประชุมทีมด่วน" ภพตัดสินใจ กดสายเรียกประชุมฉุกเฉิน

ภายในยี่สิบนาที ทีมหลักรวมตัวกัน: รพี ภรณี ธิดา ทนายสุรศักดิ์ และที่ปรึกษาด้านความปลอดภัย

ลักษณ์เล่าทุกอย่างที่ได้ยินจากโทรศัพท์ให้ทีมฟัง

"24 ชั่วโมง..." รพีพยักหน้า "เขาตั้งเวลาเพื่อกดดันเรา"

"แต่ถ้าข้อมูลจริง" ธิดาพูด "นี่อาจเป็นหลักฐานที่เรารอคอย"

ทนายสุรศักดิ์ถาม "เงื่อนไขความคุ้มครองและพาครอบครัวออกนอกประเทศ... เราทำได้ไหม?"

"ยาก" ที่ปรึกษาด้านความปลอดภัยตอบ "ต้องประสานงานหลายหน่วยงาน และเสี่ยงที่ข้อมูลจะรั่ว"

ภพถาม "แล้วถ้าเป็นกับดักล่ะ?"

"มีโอกาส 50-50" ที่ปรึกษาตอบ "อาจเป็นแผนล่อให้เราออกไปในที่โล่ง"

ลักษณ์เสนอ "ให้ผมไปคนเดียว"

ทุกคนหันมามองเขาด้วยความตกใจ

"ไม่!" ภพพูดทันที

"ฟังผมก่อน" ลักษณ์ยืนยัน "ถ้าเป็นกับดัก พวกเขาอาจอยากจับตัวผมเป็นตัวประกันมากกว่า เพราะผมเป็นจุดอ่อนของคุณ"

"นั่นคือเหตุผลที่คุณไม่ควรไป!" ภพพูดเสียงดัง

"แต่ถ้าไม่ใช่กับดัก" ลักษณ์พูดต่อ "และถ้าเราเสียโอกาสนี้ไป เราอาจไม่มีโอกาสอีกที่จะล้มกลุ่มวารี"

การโต้แย้งครั้งสำคัญ

ภพจับแขนลักษณ์ "ผมเสียคุณไม่ได้"

"และผมก็เสียพ่อไปแล้วเพราะความอยุติธรรม" ลักษณ์ตอบเสียงสั่นแต่หนักแน่น "ผมไม่อยากให้คนอื่นต้องเสียพ่อ แม่ ลูก ต่อไป"

ทั้งคู่จ้องตากัน นาทีนั้นเต็มไปด้วยความรักและความกลัวที่ขัดแย้งกัน

รพีเป็นคนกลาง "ผมมีทางออก"

ทุกคนหันไปมองเขา

"เราใช้เทคโนโลยี" รพีอธิบาย "ให้ลักษณ์ไปพบเขา แต่เราติดตามตลอดทาง มีทีมสนับสนุนใกล้ๆ และที่สำคัญ... ให้เขาพบในที่ที่เราจัดการ"

"เขาจะยอมไหม?" ภรณีถาม

"ถ้าเขาต้องการความคุ้มครองจริง เขายอม" รพีตอบ

เวลา 22.15 น. - การวางแผน

ทีมวางแผนอย่างรวดเร็ว:

ตอบกลับโทรศัพท์ (ซึ่งติดตามไม่ได้เพราะใช้เบอร์Throwaway) ไม่ได้ - ต้องรอให้เขาติดต่อกลับมา

เตรียมสถานที่ปลอดภัยสำหรับการพบปะ - เลือกโรงแรมหนึ่งในเครือวรเวชที่ควบคุมได้

เตรียมทีมรักษาความปลอดภัยและทีมเทคนิค

เตรียมแผนฉุกเฉินกรณีถูกจับเป็นตัวประกัน

"ผมต้องโทรหาเพื่อนในหน่วยเฉพาะกิจ" ที่ปรึกษาด้านความปลอดภัยพูด "เขาอาจช่วยได้"

วันที่ 19 ตุลาคม - เวลา 07.00 น.

เช้าวันใหม่มาถึง แต่ยังไม่มีเสียงจากผู้แจ้งเบาะแส

ลักษณ์นอนไม่หลับทั้งคืน ภพกอดเขาตลอดเวลา

"คุณกลัวไหม?" ภพถามในความมืด

"กลัว" ลักษณ์ตอบ "แต่กลัวมากกว่าถ้าเราไม่ทำอะไร"

"ผมสัญญาว่าจะปกป้องคุณ" ภพกระซิบ

"และผมสัญญาว่าจะปกป้องตัวเอง" ลักษณ์ตอบ "เพราะผมเรียนรู้จากคุณแล้ว"

เวลา 09.30 น. - การติดต่อกลับ

โทรศัพท์ของลักษณ์ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ใหม่

"ตัดสินใจแล้วหรือยัง?" เสียงเดิมถาม

"ตัดสินใจแล้ว" ลักษณ์ตอบ "เราพร้อมคุย แต่ต้องเป็นในสถานที่ที่เราจัด"

เสียงหัวเราะแห้งๆ "ไม่เชื่อมั่น เรา?"

"คุณเองก็ไม่trust เรา" ลักษณ์ตอบ "นี่คือการเริ่มต้นที่ดีของความร่วมมือ"

เสียงเงียบไปชั่วครู่ "ได้ สถานที่ไหน?"

ลักษณ์บอกชื่อโรงแรมวรเวชและห้องหมายเลขที่เตรียมไว้

"พรุ่งนี้ 10.00 น." เสียงพูด "ผมไปคนเดียว คุณก็มาคนเดียว"

"ผมจะไปคนเดียว" ลักษณ์ตอบ

"ดี" เสียงพูด แล้วสายก็ขาด

เวลา 10.15 น. - การเตรียมตัวครั้งสุดท้าย

ที่ปรึกษาด้านความปลอดภัยจากหน่วยเฉพาะกิจมาถึง เขาแนะนำอุปกรณ์ติดตามตัวขนาดเล็ก

"นี่คือtracker ชนิดใหม่" เขาอธิบาย "ฝังใต้ผิวหนังชั่วคราว ตรวจจับได้ยาก"

ลักษณ์พยักหน้า "ได้"

"และนี่คือกล้องขนาดเล็กมาก" เขายื่นอุปกรณ์ที่ดูเหมือนกระดุมเสื้อ "บันทึกภาพและเสียงทั้งหมด"

ภพถาม "ทีมสนับสนุนจะอยู่ใกล้แค่ไหน?"

"ภายใน 100 เมตรตลอดเวลา" ที่ปรึกษาตอบ "และมีหน่วยสกัดสองทีมพร้อมเคลื่อนที่ในสามนาที"

"เพียงพอไหม?"

"ถ้าเขามาแบบที่ว่าคนเดียว... เพียงพอ"

เวลา 14.00 น. - การซักซ้อม

ลักษณ์ซักซ้อมสถานการณ์ต่างๆ กับทีมรักษาความปลอดภัย

"ถ้าเขาชักอาวุธ?" ผู้ฝึกถาม

"ถอยอย่างสงบ พูดให้เขาสงบ" ลักษณ์ตอบ

"ถ้าเขามีคนซ่อนอยู่?"

"ส่งสัญญาณโดยการพูดคำว่า 'พ่อ' สองครั้งติดกัน"

"ดีมาก"

ภพเฝ้าดูอยู่ห่างๆ ด้วยใจระทม

เวลา 18.00 น. - คืนก่อนการเผชิญหน้า

ทั้งคู่อาบน้ำร่วมกันในห้องน้ำใหญ่ นี่คือพิธีกรรมปลอบใจซึ่งกันและกัน

"ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง" ภพพูดขณะโฟมสบู่ลูบหลังลักษณ์ "คุณคือฮีโร่ของผม"

"และคุณคือแรงบันดาลใจของผม" ลักษณ์ตอบ

ฉากในอ่างอาบน้ำ:

ในไอน้ำและแสงสลัว ทั้งคู่กอดกันแน่น

"ผมรักคุณมากจนกลัว" ภพกระซิบ

"ผมก็รักคุณมากจนไม่กลัวอะไรอีกแล้ว" ลักษณ์ตอบ

น้ำตาและน้ำอาบน้ำผสมกัน จนแยกไม่ออกว่าอะไรคืออะไร

วันที่ 20 ตุลาคม - เวลา 08.00 น.

ลักษณ์ตื่นมาพร้อมกับความรู้สึกผสมผสาน ระหว่างความกลัวและความมุ่งมั่น

เขาแต่งตัวในชุดธรรมดาๆ เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีน้ำเงิน ไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจ

ภพช่วยเขาติดตั้งอุปกรณ์

"ถ้าคุณรู้สึกไม่ปลอดภัยแม้แต่น้อย" ภพพูดขณะติด tracker ที่ต้นแขน "ส่งสัญญาณทันที"

"ผมรู้" ลักษณ์ตอบ

"และจำไว้ว่า..." ภพจับไหล่เขา "ไม่มีข้อมูลไหนสำคัญกว่าชีวิตคุณ"

ลักษณ์พยักหน้า "ผมสัญญาว่าจะกลับมา"

เวลา 09.30 น. - ออกเดินทาง

รถที่ดูธรรมดาคันหนึ่งมารับลักษณ์ที่ลับ ภพยืนมองเขาขึ้นรถ

โปรดปกป้องเขา เขาพูดในใจ

รถเคลื่อนออกไป ทีมสนับสนุนอีกสามคันตามไปอย่างแนบเนียน

เวลา 09.55 น. - โรงแรมวรเวช ห้อง 1208

ลักษณ์มาถึงก่อนเวลา ห้องนี้ถูกดัดแปลงแล้ว มีกล้องซ่อนอยู่ห้าตัว ไมโครโฟนแปดจุด

เขานั่งลงบนเก้าอี้ตรงกลางห้อง หายใจลึกๆ

พ่อ... ช่วยผมด้วย

เวลา 10.00 น. - ตรงเวลา

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ลักษณ์ลุกขึ้น เปิดประตู

ชายวัยกลางคน สูงโปร่ง ใส่แว่นตา แต่งตัวธรรมดา ยืนอยู่ตรงนั้น

"คุณลักษณ์" เขาพูด

"เข้ามาครับ" ลักษณ์ชี้ให้เข้า

ชายคนนั้นมองไปรอบห้อง "ไม่มีใครซ่อนอยู่ใช่ไหม?"

"มีแต่ผม" ลักษณ์ตอบ

ชายคนนั้นเดินเข้ามา นั่งลง "ผมชื่อศักดิ์ชาย เป็นอดีตเลขาส่วนตัวของท่านนายกฯ มาสิบปี"

ฉากการเปิดเผยข้อมูล:

ศักดิ์ชายเล่าเรื่องอย่างรวดเร็ว "ผมทำงานให้ท่านนายกฯ ตั้งแต่ท่านยังเป็นพลตรี รู้ทุกเรื่อง ทุกการเคลื่อนไหวของกลุ่มวารี"

เขาหยิบแฟ้มเอกสารออกมา "นี่คือบันทึกการประชุมลับทุกครั้งที่มีการตัดสินใจใช้งบประมาณรัฐในทางมิชอบ"

ลักษณ์รับเอกสารมา "ทำไมคุณถึงตัดสินใจเปิดเผยตอนนี้?"

ศักดิ์ชายหน้าตาเศร้า "เพราะเดือนที่แล้ว... ลูกสาวผมถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย"

เขาหยุดเพื่อควบคุมอารมณ์ "ผมอยากใช้ชีวิตที่เหลือทำสิ่งที่ดี ผมไม่อยากตายไปโดยที่รู้ว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของความชั่ว"

ลักษณ์รู้สึกเห็นใจ "เราจะช่วยคุณ"

"แต่คุณต้องช่วยผมก่อน" ศักดิ์ชายพูด "ผมกับครอบครัวต้องออกนอกประเทศภายในอาทิตย์นี้ และต้องได้รับความคุ้มครองตลอดชีวิต"

"เราทำได้" ลักษณ์ยืนยัน "แต่เราต้องการหลักฐานที่สามารถใช้ในศาลได้"

ศักดิ์ชายพยักหน้า "ผมมีทุกอย่าง บันทึกเสียง การโอนเงิน เอกสารลายเซ็น..."

เขาหยุดทันที หูฟังไร้สายของเขาส่งเสียงเตือน

"มีคนฟัง!" เขาตะโกน แล้วลุกขึ้นทันที

เวลา 10.15 น. - เกิดเหตุฉุกเฉิน

ศักดิ์ชายชี้ไปที่ผนัง "คุณติดกล้องไว้!"

"เพื่อความปลอดภัยของเราทั้งคู่" ลักษณ์อธิบาย

"ไม่! พวกเขารู้แล้ว!" ศักดิ์ชายพูดด้วยความตื่นตระหนก "พวกเขาติดตามผมมา!"

ทันใดนั้น เสียงประตูห้องข้างๆ ถูกทุบแตก!

ชายสองคนในชุดดำบุกเข้ามา!

"ศักดิ์ชาย! อยู่ไหน!" คนหนึ่งตะโกน

ศักดิ์ชายดึงลักษณ์ไปที่ห้องน้ำ "ตามผมมา!"

“Breathless Escape”:

ทั้งคู่วิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ศักดิ์ชายกดปุ่มลับที่กระจก... กระจกเลื่อนเปิดออก เป็นทางลับ!

"ทางหนีฉุกเฉิน!" เขาพูด "ตามผม!"

ลักษณ์ตามเขาเข้าไปในทางแคบๆ หลังกระจกปิดลงอย่างรวดเร็ว

เวลา 10.20 น. - การตามล่า

ทีมรักษาความปลอดภัยของลักษณ์ได้ยินเสียงโกลาหลจากกล้องที่ถูกทำลาย

"ลักษณ์หายไปแล้ว!" คนหนึ่งตะโกนในวิทยุ

ภพที่ฟังอยู่จากฐานใจกลางตึกวรเวช หน้าเปลี่ยน "ตามหาเขาทันที!"

ในทางลับของโรงแรม

ลักษณ์และศักดิ์ชายวิ่งผ่านทางแคบที่มืด

"คุณรู้ทางนี้ได้ยังไง?" ลักษณ์ถามระหว่างวิ่ง

"ผมออกแบบระบบความปลอดภัยโรงแรมนี้" ศักดิ์ชายตอบ "ตอนที่เป็นโปรเจกต์ของกลุ่มวารี"

พวกเขาวิ่งลงบันไดลับหลายชั้น จนถึงประตูเหล็ก

ศักดิ์ชายกดรหัส... แต่ประตูไม่เปิด!

"รหัสถูกเปลี่ยนแล้ว!" เขาพูดด้วยความสิ้นหวัง

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง พวกเขาติดกับ!

เวลา 10.25 น. - การช่วยเหลือ

ภพสั่งการจากฐาน "ใช้แผน B! ระเบิดประตูทางออกฉุกเฉินที่ชั้น 5!"

"แต่..." ทีมลังเล

"ทำเลย!" ภพตะโกน

เสียงระเบิดเล็กดังมาจากชั้นล่าง

ศักดิ์ชายได้ยินเสียง "นั่น... ประตูทางออก!"

พวกเขาวิ่งลงไปอีกชั้น พบประตูที่ถูกระเบิดเปิดออกแล้ว!

เวลา 10.30 น. - หนีออกมา

ทั้งคู่วิ่งออกมาสู่ถนนหลังโรงแรม ที่ซึ่งมีรถของทีมรักษาความปลอดภัยรออยู่

"ขึ้นรถ!" คนขับตะโกน

ลักษณ์และศักดิ์ชายกระโดดขึ้นรถ ทันทีที่ประตูปิด รถก็เร่งออกไป

รถอีกสองคันตามมาข้างหลัง!

"พวกเขาตามมา!" ศักดิ์ชายพูด

"วางใจทีมเรา" ลักษณ์ตอบ

 ฉากไล่ล่าในเมือง:

รถสามคันวิ่งไล่กันไปตามถนนในกรุงเทพฯ ทีมขับของลักษณ์มีความชำนาญ หลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว

"ไปที่ตึกวรเวช!" ลักษณ์สั่ง

"ไม่ได้!" ศักดิ์ชายคัดค้าน "พวกเขารออยู่ที่นั่น!"

"แล้วจะไปไหน?"

"ผมมีที่ปลอดภัย" ศักดิ์ชายตอบ "ขับไปท่าเรือ!"

เวลา 10.45 น. - ท่าเรือเก่า

รถมาจอดที่ท่าเรือร้างแห่งหนึ่ง

"ที่นี่" ศักดิ์ชายพูด "ผมมีเรือเตรียมไว้"

ทั้งคู่ลงจากรถ วิ่งไปที่เรือยนต์ลำเล็ก

แต่ก่อนจะขึ้นเรือ...

ชายสามคนโผล่ออกมาจากโกดังเก่า!

"ศักดิ์ชาย!" คนหนึ่งตะโกน "ท่านนายกฯ สั่งให้หยุด!"

ศักดิ์ชายหันไปมองลักษณ์ "ผม... ผมขอโทษ"

"อะไร?" ลักษณ์ถาม

"ผมถูกหลอก" ศักดิ์ชายพูดด้วยความสิ้นหวัง "พวกเขาจับลูกสาวผมไว้ เขาบอกว่าถ้าผมล่อคุณมาที่นี่ พวกเขาจะปล่อยเธอ"

ลักษณ์หน้าเปลี่ยน "นี่คือกับดัก"

"ใช่" ศักดิ์ชายน้ำตาไหล "และผม... ผมเป็นคนนำคุณมาที่นี่"

การทรยศและความเมตตา

ชายสามคนเดินเข้ามาใกล้

ลักษณ์มองศักดิ์ชายที่กำลังร้องไห้ด้วยความเสียใจ แล้วตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

"ขึ้นเรือ!" เขาสั่ง

"อะไร?" ศักดิ์ชายถาม

"ผมเชื่อว่าคุณไม่ตั้งใจทำ" ลักษณ์พูด "ขึ้นเรือ เราไปช่วยลูกสาวคุณด้วยกัน"

ศักดิ์ชายมองเขาด้วยความประหลาดใจ แล้วพยักหน้า

ทั้งคู่กระโดดขึ้นเรือ ศักดิ์ชายสตาร์ทเครื่อง ทันทีที่เรือเคลื่อน ชายสามคนก็วิ่งตามมาทัน!

เวลา 11.00 น. - บนแม่น้ำเจ้าพระยา

เรือเล็กแล่นไปตามแม่น้ำ

"ลูกสาวผมถูกจับที่ไหน?" ศักดิ์ชายถาม

"คุณไม่รู้เหรอ?"

"ไม่รู้" เขาตอบ "พวกเขาโทรมาบอกว่าเธอถูกจับ และให้ผมทำตามแผน"

ลักษณ์คิดเร็ว "พวกเขาคงจับเธอเพื่อควบคุมคุณ แล้วก็จะฆ่าทั้งคุณทั้งเธอเมื่อแผนสำเร็จ"

ศักดิ์ชายหน้าเผือก "ใช่... พวกเขาทำแบบนั้นเสมอ"

"เราต้องไปที่ตึกวรเวช" ลักษณ์ตัดสินใจ "ที่นั่นปลอดภัยที่สุด"

เวลา 11.30 น. - ตึกวรเวช

เรือมาจอดที่ท่าเรือส่วนตัวของตึกวรเวช ทีมรักษาความปลอดภัยมารอรับแล้ว

ภพวิ่งมาหาลักษณ์ กอดเขาแน่น "คุณปลอดภัย!"

"ปลอดภัย" ลักษณ์ตอบ "และเราได้ผู้แจ้งเบาะแสด้วย"

ภพมองศักดิ์ชาย "คุณคือคนที่โทรหา?"

"ใช่" ศักดิ์ชายพยักหน้า "และผมขอโทษ... ผมเกือบทำร้ายคุณลักษณ์"

ลักษณ์จับไหล่เขา "ไม่เป็นไร ตอนนี้เราปลอดภัยแล้ว"

เวลา 12.00 น. - การช่วยเหลือลูกสาวศักดิ์ชาย

ศักดิ์ชายให้ข้อมูลว่าลูกสาวอยู่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

ทีมเฉพาะกิจไปช่วยเหลือและพาเธอกลับมาอย่างปลอดภัยภายในหนึ่งชั่วโมง

พ่อลูกกอดกันร้องไห้

"พวกเขาบอกว่าจะรักษาผมฟรีถ้าผมทำตาม" ศักดิ์ชายอธิบาย "แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าไม่มีอะไรฟรี"

เวลา 14.00 น. - การเปิดเผยข้อมูลครั้งใหญ่

ศักดิ์ชายให้ข้อมูลทั้งหมด:

บันทึกการประชุมลับ 47 ครั้ง

หลักฐานการโอนเงินไปต่างประเทศ 89 รายการ

เอกสารโครงการทุจริต 12 โครงการ

รายชื่อสมาชิกเครือข่ายวารีทั้งหมด

"นี่คือระเบิดเวลา" ทนายสุรศักดิ์พูด "ถ้าเปิดเผยทั้งหมด การเมืองไทยจะเปลี่ยนไปตลอดกาล"

"แล้วเราควรทำยังไง?" ภพถาม

"เปิดเผยต่อสาธารณะทั้งหมด" ลักษณ์เสนอ "และส่งให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องพร้อมกัน"

ศักดิ์ชายพยักหน้า "ผมพร้อมเป็นพยาน"

เวลา 16.00 น. - การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

ก่อนเปิดเผย ภพได้รับโทรศัพท์จากนายกฯ อีกครั้ง

"พอแล้ว ภพ" เสียงพูดด้วยความเหนื่อยหน่าย

"ท่านหมายความว่า?"

"หมายความว่าผมยอมแพ้" นายกฯ ตอบ "ผมจะประกาศลาออกพรุ่งนี้ และจะรับผิดชอบทุกสิ่งที่เกิดขึ้น"

เขาหยุด "แต่ขอร้อง... อย่าเปิดเผยข้อมูลทั้งหมด มันจะทำให้ประเทศไม่มั่นคง"

ภพมองลักษณ์และทีม "ผมต้องปรึกษากับทีม"

"ได้" เสียงตอบ "แต่จำไว้ว่า บางครั้งชัยชนะที่สมบูรณ์ก็ไม่ใช่ชัยชนะที่ดีที่สุด"

สายตัด

เวลา 18.00 น. - การอภิปรายในทีม

"เราเปิดเผยทั้งหมดหรือเปิดเผยบางส่วน?" รพีถาม

"ทั้งหมด" ธิดาพูด "เพื่อไม่ให้ใครหลุดรอด"

"แต่บางส่วน" ทนายสุรศักดิ์เสนอ "เพื่อรักษาความมั่นคง"

ทุกคนหันไปมองภพ

"ผมคิดว่า..." ภพเริ่ม "เราควรเปิดเผยทั้งหมด แต่ค่อยๆ ทำ และให้กระบวนการยุติธรรมทำงานไปพร้อมกัน"

ลักษณ์พยักหน้า "เพื่อไม่ให้เกิด chaos"

"ใช่" ภพตอบ "เราไม่ต้องการปฏิวัติ เราต้องการการปฏิรูป"

เวลา 20.00 น. - แผนการเปิดเผย

วางแผนเปิดเผยข้อมูลเป็นสามระยะ:

ระยะที่ 1 (พรุ่งนี้): เปิดเผยข้อมูลโครงการทุจริต 3 โครงการแรก

ระยะที่ 2 (หนึ่งสัปดาห์): เปิดเผยรายชื่อสมาชิกบางส่วน

ระยะที่ 3 (หนึ่งเดือน): เปิดเผยข้อมูลการเงินทั้งหมด

"และให้ศักดิ์ชายเป็นพยานในแต่ละระยะ" ทนายเสนอ

เวลา 21.00 น. - การเตรียมตัวสำหรับวันใหม่

ศักดิ์ชายและลูกสาวถูกย้ายไปที่ปลอดภัย

ลักษณ์และภพอยู่ตามลำพังในห้อง

"วันนี้... คุณกลัวมากไหม?" ภพถาม

"กลัว" ลักษณ์ตอบ "แต่ตอนที่ศักดิ์ชายบอกว่าลูกสาวเขาถูกจับ... ผมรู้สึกว่าต้องช่วยเขา"

"เพราะคุณเข้าใจความรู้สึกของการเสียครอบครัว"

"ใช่" ลักษณ์ตอบ "และนั่นคือเหตุผลที่เราต้องชนะ เราต้องป้องกันไม่ให้ใครต้องเสียครอบครัวเพราะความอยุติธรรมอีก"

ภพกอดเขา "คุณเป็นคนที่ดีมาก"

"และคุณเป็นคนที่ทำให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้น" ลักษณ์ตอบ

ลุ้นระทึก ต้องลุ้นต่อ ตอนที่ 37:

ก่อนนอน โทรศัพท์ของภพดังขึ้นอีกครั้ง

เป็นข้อความจากเลขาส่วนตัวของนายกฯ: "ท่านนายกฯ ถูกยิงที่บ้านพัก! กำลังส่งโรงพยาบาล!"

ภพและลักษณ์มองกันด้วยความตกใจ

"นี่คือการปิดปาก?" ลักษณ์ถาม

"ไม่รู้" ภพตอบ "แต่เราต้องไปโรงพยาบาลทันที"

ขณะทั้งคู่กำลังจะออกจากห้อง มีเสียงระเบิดดังก้องมาจากชั้นล่างของตึก!

"อะไรนั่น!" ลักษณ์ตะโกน

เสียงวิทยุของทีมรักษาความปลอดภัยดังขึ้น: "มีคนพยายามบุกตึกอีกครั้ง! คราวนี้มีอาวุธหนัก!"

ภพดึงลักษณ์ลงนั่ง "เราต้องไปที่ห้องปลอดภัย!"

แต่ระหว่างทางไปห้องปลอดภัย พวกเขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้นที่ชั้นล่าง!

และเสียงตะโกน: "หาภพกับลักษณ์! ฆ่าทิ้ง!"

คำโปรยสำหรับตอนที่ 38:
 "เมื่อตึกสูง 50 ชั้นกลายเป็นสนามรบอีกครั้ง และนายกรัฐมนตรีถูกยิง ภพและลักษณ์ต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดในอาคารที่เคยเป็นบ้านของพวกเขา... และการเผชิญหน้ากับผู้บุกครั้งนี้อาจเป็นบทสรุปของสงครามครั้งนี้!" 

จบตอนที่ 37
ความยาว: ประมาณ 3,900 คำ
อารมณ์ตอน: การไล่ล่า + การทรยศและให้อภัย + การได้มาซึ่งหลักฐานสำคัญ
เตรียมพร้อมสำหรับตอนที่ 38: การต่อสู้ครั้งสุดท้ายในตึกวรเวช