บทที่ 20 ข้าจะรับผิดชอบเ้าเอง
"ข้า..."
เวิงชิวฉานมองใบหน้าหนาและไม่ยอมอ่อนข้อของเนี่ยเฉิน นางโกรธจนพูดไม่ออก
"ข้าจะให้เครื่องนอนชุดใหม่แก่เ้า เ้ากลับไปนอนได้หรือไม่!"
เวิงชิวฉานพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่แฝงไว้ด้วยความอ้อนวอนเล็กน้อย
"ไม่ไป พื้นเองก็เปียก แม้แต่แผ่นไม้บนเตียงก็เปียก"
"งั้น… งั้นเ้าลงมานอนที่พื้นสิ"
"ทำไมเ้าไม่นอนที่พื้นเองล่ะ?"
เนี่ยเฉินเย้ยหยัน
"ในอากาศแบบนี้ ผ้าห่มไม่มีทางแห้งภายในวันเดียวหรอก ต่อไปข้าจะอยู่ที่นี่แหละ เมื่อไหร่ที่เครื่องนอนแห้ง ข้าถึงจะกลับไปนอน"
“เ้า… เ้ารังแกข้า!” เวิงชิวฉานเอื้อมมือไปดึงมือของเนี่ยเฉิน แต่ชายหนุ่มกลับกำขอบเตียงไว้แน่น นางออกแรงดึงเท่าใดก็ไม่อาจลากเขาลงมาได้
เดิมทีเวิงชิวฉานดื่มสุราจนเมามาย แรงจึงมีไม่มากอยู่แล้ว บัดนี้เนี่ยเฉินไม่ยอมลงจากเตียง นางก็จนปัญญา
โชคดีที่ยังมีผ้าห่มสำรองอีกชุด นางจึงได้แต่นำผ้าห่มออกมาปูลงบนพื้นและนอน
ยามราตรีในฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวเย็น เมื่อคืนเนี่ยเฉินทนหนาวทั้งคืนจนเกือบจะเป็หวัด
เวิงชิวฉานนอนบนพื้นเย็นเยียบ แม้จะห่มผ้าห่มแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกไได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกาย ทำเอานางหนาวจนตัวสั่น
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกโกรธแค้นและน้อยใจ และเมื่อเงยหน้ามองชายโฉดที่หลับสนิทอยู่บนเตียง นางก็โมโหจนกัดฟันกรอด
ปกติแล้วมนุษย์มักจะไม่ยอมรับว่าตนเองทำผิด แม้จะต้องชดใช้ ก็จะพยายามโยนความผิดให้ผู้อื่น
เช่นเดียวกับเวิงชิวฉานในตอนนี้ นางรู้สึกว่าเป็เนี่ยเฉิน เป็ชายโฉดผู้นี้ที่รังแกนาง นางจึงต้องมาพบกับสภาพเช่นนี้
ดังนั้นยิ่งเห็นเขาหลับสนิท นางก็ยิ่งโกรธ
ยามราตรีอารมณ์ของคนเรามักจะอ่อนไหวกว่าปกติ ยิ่งคิดยิ่งขุ่นเคือง เวิงชิวฉานจึงลุกขึ้น หอบผ้าห่มขึ้นไปนอนบนเตียง
เหตุใดบุรุษเช่นเ้าถึงได้นอนเตียงอุ่น ส่วนข้าต้องทนหนาวอยู่เช่นนี้
เมื่อล้มตัวลงนอน เวิงชิวฉานก็ผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น แต่ก็ยังรู้สึกหนาวเหน็บ จึงขยับกายเข้าหาไออุ่นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองต่างดื่มสุราเข้าไป มิหนำซ้ำยังรู้สึกหนาวเย็น
ราวกับมีแรงดึงดูดระหว่างกันและกัน ไม่นานทั้งสองก็เข้าไปอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกันอย่างแนบชิด กอดกันกลม
คืนนั้นเนี่ยเฉินฝันว่าตนได้เป็เศรษฐี มีอนุภรรยาใหม่ คืนเข้าหอเขาได้ร่วมรักกับอนุภรรยาผู้นั้นอย่างเร่าร้อนราวกับพายุโหมกระหน่ำ ปานจะลืมวันลืมคืน
เพียงแต่ใบหน้าของอนุภรรยาผู้นั้นช่างคุ้นตา ทว่ากลับนึกไม่ออกว่าเป็ผู้ใด
รุ่งสาง เนี่ยเฉินสะดุ้งตื่นเพราะถูกถีบอย่างรุนแรง
เนี่ยเฉินลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง เมื่อลุกขึ้นนั่งก็เห็นใบหน้างดงามที่คล้ายกำลังจะร้องไห้
เวิงชิวฉานนั่งกอดเสื้อผ้าตัวเองแน่น ผมเผ้ากระเซิง ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ปากเม้มเข้าหากันแน่น ราวกับมีเื่ราวมากมายที่อยากจะระบายออกมา
"นี่มันเื่อันใดกัน?" เนี่ยเฉินเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
"เ้ายังมีหน้ามาถามอีกหรือ!? คืนวานเ้าทำอันใดลงไป เ้าไม่รู้หรืออย่างไร!!" เวิงชิวฉานโมโหจนกำหมัดทุบลงบนร่างของเนี่ยเฉินอย่างแรง
ทันใดนั้นเนี่ยเฉินก็พลันนึกถึงความฝันเมื่อคืนวานได้ ใบหน้าพลันเปลี่ยนสี เขารีบเปิดผ้าห่มออกดู ก่อนจะพบรอยเปื้อนน้ำและคราบสีแดงสดบนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด
"บัดซบ! ข้า... ข้าล่วงเกินเ้า..." หรือว่าเมื่อคืนจะไม่ใช่ความฝัน
เนี่ยเฉินเบิกตากว้าง มองเวิงชิวฉานอย่างตกตะลึง
เมื่อได้ยินดังนั้น เวิงชิวฉานก็ยิ่งโกรธหนัก นางกำหมัดน้อย ๆ ทุบตีเนี่ยเฉินราวกับพายุ
"ข้าจะฆ่าเ้า ไอ้คนลามก! เ้าทำลายความบริสุทธิ์ของข้า เ้าต้องรับผิดชอบ ข้าจะฆ่าเ้า! ฆ่าเ้า!"
เนี่ยเฉินถูกตีจนมึนงง ด้วยความตื่นตระหนกจึงกอดเวิงชิวฉานไว้พลางเอ่ยว่า
"อย่าตีข้าเลย อีกเดี๋ยวข้าจะไปขอเ้าจากหัวหน้าใหญ่ บอกท่านให้ยกเ้าเป็ภรรยาของข้า!"
ทว่าเวิงชิวฉานหาได้หวั่นไหว น้ำตายังคงคลอหน่วย และบอกเสียงเด็ดขาด
"ไสหัวไป! เ้าพูดว่าจะแต่งก็แต่งหรือ? ต่อให้ข้าตายก็ไม่แต่งกับเ้า ข้าไม่แต่งกับคนที่ข้าเกลียดที่สุดเป็อันขาด!"
"อะ!..."
เวิงชิวฉานยังพูดไม่ทันจบ เนี่ยเฉินก็ประกบริมฝีปากปิดปากนางเสียแล้ว
ครู่ต่อมา เนี่ยเฉินจึงยอมผละออก เวิงชิวฉานกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ปล่อยโฮออกมาเสียงดัง
เวลานางร้องไห้ เสียงจะเบาเสมอ หญิงสาวไม่กล้าร้องเสียงดัง เพราะกลัวคนอื่นมาพบเห็น
หากเวิงชิวฉานยังคงดื้อรั้น เนี่ยเฉินยังพอมีวิธีรับมือ แต่นี่นางร้องไห้ฟูมฟาย ทั้ง ๆ ที่เคยเ็าและหยิ่งผยองมาตลอด คราวนี้เขาถึงกับทำอะไรไม่ถูก และไม่รู้จะทำเช่นไรดี
มองหญิงสาวผู้แข็งแกร่งร้องไห้จนน้ำตาไหลพราก เนี่ยเฉินก็ใจอ่อนยวบ เขารู้สึกว่าตนช่างเลวทราม ในขณะเดียวกันก็ไม่รู้สึกว่าอีกฝ่ายน่ารังเกียจอีกต่อไป
นางแค่้าจะเล่นสนุกเท่านั้น แต่ข้ากลับทำให้...
"พอแล้ว พอแล้ว อย่าร้องไห้อีกเลย ข้าจะรับผิดชอบเ้าเอง" เนี่ยเฉินค่อย ๆ จับมือหญิงสาวและเอ่ยปลอบโยน
"ออกไปให้พ้น! ใคร้าให้เ้ารับผิดชอบกัน! เ้าจะรับผิดชอบอะไรได้!"
"อืม... ถ้ามีเด็ก ข้าก็จะเป็พ่อของเด็กได้..."
ผัวะ!
เนี่ยเฉินโดนต่อยเข้าอีกหมัด
"ใครจะมีลูกกับเ้า! ฝันไปเถอะ! ข้าไม่้าให้เ้ารับผิดชอบ! รีบออกไป! ออกไปให้พ้น! ไปให้ไกล ๆ!"
หญิงสาวหยุดร้องไห้แล้ว นางกลับมามีท่าทีเ็าและเย่อหยิ่งอีกครั้ง
เนี่ยเฉินนั่งตัวตรง รู้สึกกลุ้มใจจนอยากจะจุดบุหรี่ให้หายกลุ้ม แต่เสียดายที่ไม่มี
"เ้ายังไม่ไปอีกหรือ! ฟ้าสางแล้ว เ้าจะให้คนอื่นเห็นจึงจะพอใจหรืออย่างไร?"
เวิงชิวฉานแสดงความโกรธเคือง แต่ท่าทางนั้นก็ยังดูงดงาม
เนี่ยเฉินถอนหายใจแล้วกล่าวว่า
"เ้าพักผ่อนก่อนเถิด รอให้เวลาผ่านไปสักระยะ เมื่อข้าหาเงินได้แล้ว ข้าจะไปบอกหัวหน้าใหญ่เื่การสู่ขอเ้า
เ้าเป็สตรีของข้าแล้วครั้งหนึ่ง ก็จะเป็สตรีของข้าชั่วชีวิต ข้าจะไม่ทำให้เ้าต้องเสียเปรียบ และจะไม่ปล่อยให้เ้าต้องอับอายขายหน้า"
"ไสหัวไป!"
"ได้เลย"
หลังเนี่ยเฉินสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เวิงชิวฉานมองเงาด้านหลังของเนี่ยเฉินด้วยความเคียดแค้น แล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเพื่อพักผ่อนต่อ
แต่ความรู้สึกเปียกชื้นบนผิวกายด้านล่างและความเ็ป ล้วนบอกนางว่าเมื่อคืนช่างเป็เื่บ้าคลั่งเพียงใด
นางครุ่นคิดถึงถ้อยคำที่เนี่ยเฉินเอ่ยก่อนจาก ในอกสั่นไหวปั่นป่วน หัวใจว่างเปล่าคล้ายไร้สิ่งยึดเหนี่ยว
บุรุษผู้นี้อาจมิได้ชั่วช้าเลวร้ายอย่างที่ข้าคิดกระมัง
มิได้ มิได้เด็ดขาด! เขาเป็เพียงบุรุษเสเพลและเ้าชู้ แม้จะมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็แค่คนไร้แก่นสาร ข้ามิอาจมอบชีวิตให้คนเช่นนี้ได้
ั้แ่พรุ่งนี้ ไม่สิ ั้แ่วันนี้เป็ต้นไปข้าจะไม่ทำดีกับเขาอีกแล้ว เช่นนั้นแหละ!
ฝ่ายเนี่ยเฉิน เมื่อกลับถึงที่พักก็นำผ้าห่มชื้น ๆ ออกไปตากแดดอีกครั้ง แล้วเดินไปยังโรงตีเหล็ก
ณ ที่นั้น บรรยากาศในค่ายโจรเริ่มครึกครื้นขึ้น เนี่ยเฉินจึงเรียกเหล่าช่างมา แล้วสอนการทำหน้าไม้ จากนั้นก็ไปที่โรงกลั่นสุรา
เมื่อไปถึงโรงกลั่นสุรา เขาก็พบว่าสุราในคลังลดน้อยลงอีกแล้ว ชายหนุ่มจึงตำหนิโจรที่เฝ้าสุรา และเอ่ยว่าหากปล่อยให้ผู้ใดมาขโมยสุราอีก เขาจะจับโยนเข้าไปในป่าให้หมาป่ากินเสีย
ตอนนั้นเองก็มีโจรคนหนึ่งวิ่งมา บอกว่าหัวหน้าใหญ่เชิญให้ไปหา
1K
