เถาวัลย์รุ่นกระเตาะท่องกลอนที่เหมือนอลันจะเคยได้ยินมาจากที่ไหนสักแห่ง อาจเป็ห้องนอนคุณปู่ที่เขาเคยเข้าไปแอบหลับเมื่อถูกบังคับให้ฝึกจิต หรือที่โรงเรียน...
"ดูเหมือนนายจะเหลือเวลาไม่พอให้คิดแล้วนะ" เถาวัลย์หนุ่มที่พลิกร่างเซ็กซี่กลับเป็ท่าเดิมส่งเสียง...ท้องฟ้าเริ่มครื้มลงทุกขณะ
"เราต้องทำลายราชินีบลูเบลล์เพื่อคลายมนต์นั่นใช่ไหมครับ" อลันรีบถามเมื่อนึกออก
"อืม...ถ้าเธอรู้นะว่า ต้นไหน' " คุณตาเถาวัลย์อารมณ์ดีขึ้นเมื่ออลันแสดงภูมิรู้ออกมาบ้าง
"จะดีกว่านี้ถ้าเพื่อนแมวของเธอไม่เผลอไปนอนทับมันเข้า" เถาวัลย์สีชาแก่อีกสายส่งเสียงแหบๆแหลมๆออกมา เธอคงจะเป็ผู้หญิงและมีอายุไม่น้อยไปกว่าคุณตาสีโอ๊คนัก
"มันผ่านไปแล้วน่า รีบแก้ไขดีกว่า" คุณตาตัดบท
แล้วเถาวัลย์ทุกสีและทุกสายก็พร้อมใจกันหดร่างยาวยื่นแนบไปกับหน้าผา เหลือเพียงเปลสากๆที่มีร่างเซ็กซี่นอนอยู่ไม่สูงไปจากพื้นเท่าใดนัก
'บลูเบลล์ก็เหมือนแมลงเม่านี่ล่ะ กลัวไฟแต่ก็ชอบแสงจ้าๆถึงต้องออกมารับแสงอาทิตย์ทุกวันไง...แล้วนายล่ะ เมื่อไรจะตื่นมารับพลังสุริยะยามเช้ากับเขาบ้าง...' เสียงบ่นของเซ็กซี่ลอยเข้ามาในความคิดอันยุ่งเหยิงของอลัน ใช่แล้ว...เ้าเพื่อนขนปุยเคยบ่นให้ฟังอย่างนั้น ไวเท่าความคิด อลันหันไปมารอบตัวและพยายามรวบเศษซากเถาวัลย์บนพื้นห่างจากบลูเบลล์ที่กำลังกระจายไปทั่วบริเวณ
"Fire!! " พริบตาเดียวที่เขาตั้งสมาธิ เถาวัลย์แห้งๆก็ยืดร่างเปลี่ยนเป็คบเพลิงสีน้ำตาลขนาดพอเหมาะ เปลวไฟสีส้มลุกโชติ่สวยงามเมื่ออลันแหย่มันลงไปตรงหน้าบลูเบลล์ที่แข่งกันชูดอกสีสวยละลานตาบนพื้น ได้ผล! ระฆังสีฟ้าอมเขียวแต่ละดอกพากันโน้มกิ่งก้านเข้าหาคบเพลิงในมือเขา แม้บางดอกจะถูกไฟลามจนไหม้หงิกงอไปแต่ก็ดูเหมือนพวกมันจะไม่ยอมแพ้ มิหนำซ้ำยังแห่กันถอนรากเดินตรงเข้าหาอลันอย่างไม่ขาดสาย ใกล้เข้ามา...ใกล้เข้ามา...
เสียงคุณตาเถาวัลย์ดังขึ้น อลันได้สติ เขาตั้งสมาธิอีกครั้ง คราวนี้ไม่ต้องเสียเวลาหาเศษไม้แห้งที่ไหน เพียงพริบตานึก ลูกไฟรูประฆังนับร้อยนับพันก็ลุกโพลงจากบลูเบลล์ใกล้เคียงที่ห้อมล้อมเขาอยู่ แม้จะดูงดงามแปลกตาเหมือนโคมไฟระย้าบนพื้นแต่ก็ร้อนจนอลันรู้สึกได้ ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะตกอยู่ในวงล้อมแห่งไฟที่ตัวเองจุดขึ้นแล้ว ขณะที่รอบนอกของรั้วไฟที่เขาสร้างขึ้นก็ยังเต็มไปด้วยบลูเบลล์สีสวยน่าสะพรึงกลัวที่ดาหน้าเข้ามาอย่างไม่ขาดตอน ไฟนี้จะดับลงเมื่อไรไม่มีใครรู้ แล้วตัวเขาเองล่ะ...จะรู้ได้อย่างไรว่าต้นไหนคือราชินีบลูเบลล์ที่เขาต้องกำจัด อลันรู้สึกตาพร่ามัวกับแสงไฟที่อยู่รอบตัว เสียงจ้อกแจ้กจอแจของฝูงนกที่เริ่มบินกลับรังบอกให้รู้ว่าเวลาของเซ็กซี่ใกล้หมดลงทุกขณะ อลันหันไปทางเพื่อนแท้ร่างั์ที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเปลเถาวัลย์ และแล้ว...เขาก็ได้เห็น...
************************
มีใครแอบเอาใจช่วยอลันกันบ้างไหมน้าาาา
แต่คนเขียนน่ะรักเซ็กซี่มากกกกกกกค่ะ
1K
