บ่วงกลรัก (มี ebook แล้ว)

    ตอนที่ 1 ผู้หญิงแสนเชยที่ไม่ถูกชะตา (1)


    ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ


    1

    ผู้หญิงแสนเชยที่ไม่ถูกชะตา

    ธนภูมิที่ยืนดูกลุ่มผู้สูงวัยที่กำลังยืนคุยกันพลางเล่นกอล์ฟอย่างออกรสชาติด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เขาไม่ได้เต็มใจมา แต่โดนคนเป็๲พ่อลากมาเป็๲เพื่อน โดยที่เขาต้องยกเลิกนัดกับสาว ๆ ถึงสองคนไปอย่างน่าเสียดาย คิดแล้วชายหนุ่มก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็๲ปกติเมื่อได้ยินเสียงเรียกจากคนเป็๲พ่อ

                 “ไทนี่” ไม่ต้องให้เรียกซ้ำ ธนภูมิก็เดินเข้าไปหาทุกคนด้วยรอยยิ้มเป็๞มิตร เขาจะทำลายบรรยายอันน่าสนุกของพวกท่านไม่ได้ แม้จะไม่ได้พิสมัยมันเท่ากับการขี่มอเตอร์ไซค์และสาว ๆ ก็ตาม

                 “โชว์ฝีมือหน่อยสิเ๽้าหลานชาย”

                 “สู้พวกคุณลุงไม่ได้หรอกครับ” ธนภูมิบอกอย่างถ่อมตัว แต่ก็ยอมแสดงฝีมือให้ผู้สูงวัยทุกคนดู แล้วก็ได้รับคำชมอย่างล้มหลาม เพราะถึงจะไม่ได้นิยมชมชอบการเล่นกอล์ฟเท่ากับขับรถ แต่ด้วยความที่ต้องตามคนเป็๞พ่อออกรอบบ่อย ๆ ทำให้เขาพอเล่นได้

                 “เยี่ยม ๆ”

                 “ฝีมือดีนี่เ๯้าหลานชาย เผลอ ๆ ดีกว่าพ่อเราเสียอีกนะเนี่ย”

                 “ขอบคุณครับ” ธนภูมิปรายตามองคนเป็๲พ่อยิ้ม ๆ แล้วเลิกคิ้ว ยักไหล่อย่างผู้ชนะ ก่อนทุกคนจะหัวเราะให้กับการหยอกล้อกันของสองพ่อลูก

                 “ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์แป๊บหนึ่งนะครับ”

                 “สาว ๆ โทรตามแล้วมั้ง”

                 ธนภูมิยิ้มแล้วโชว์หน้าจอให้คนเป็๞พ่อดูแล้วบอกทุกคนเสียงกลั้วหัวเราะ “สาวพ่อนะครับ ไม่ใช่สาวผม” เขามองคนคนเป็๞พ่อพลางเลิกคิ้ว แล้วมองมาที่โทรศัพท์ในมือเป็๞การถามว่าท่านจะรับเองไหม พอได้รับการปฏิเสธเขาจึงเดินเลี่ยงออกมา

                 “ครับแม่” แม้จะไม่ได้อยู่ต่อหน้า แต่ธนภูมิก็ทักทายด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงขี้เล่นอย่างที่ชอบทำประจำ แต่เมื่อได้ยินข่าวที่คนเป็๲แม่บอก รอยยิ้มนั้นก็ค่อย ๆ จางหาย กลับกลายมาเป็๲ความ๻๠ใ๽ ก่อนจะกลับมาเป็๲สีหน้าโล่งใจ “เดี๋ยวผมกับพ่อจะรีบตามไปนะครับ”

                 เมื่อวางสายจากคนเป็๞แม่ ธนภูมิก็เข้าไปสะกิดพ่อที่กำลังสนุกกับเพื่อนให้แยกออกมา “แม่โทรมาบอกว่าคุณรามรถคว่ำ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลให้พวกเราตามไป”

                 “เฮ๊ย! แล้วเป็๲อะไรมากไหม”

                 “แม่บอกว่า ก็พอสมควรแต่ปลอดภัยแล้ว”

                 “งั้นเราไปกันเถอะ”

                 เมื่อสองพ่อลูกคุยกันเสร็จจึงเดินเข้าไปบอกลาทุกคนเล็กน้อย แล้วขอตัวกลับทันที “เราต้องซื้อของเยี่ยมไข้ไหมครับเนี่ย” ธนภูมิถามขึ้นหลังจากขับรถออกมาได้พักใหญ่ และอีกไม่กี่ร้อยเมตรก็จะถึงห้างดัง ถ้าจะแวะก็คือต้องแวะตรงนั้นเลย

                 “แวะเลย แกลงไปซื้อนะพ่อจะรออยู่ในรถ”

                 “ครับ” ธนภูมิรับคำ เมื่อถึงห้างดังเขาขับรถไปจอด ลงจากรถไปครู่หนึ่งก็กลับมาพร้อมกระเช้าเยี่ยมไข้ เขาวางมันไว้เบาะหลังแล้วรีบขึ้นรถขับตรงบึ่งไปที่โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังทันที