เลอดาวรู้ว่าปานสีออกจะติดเกร็งและสั่นอยู่บ้างแต่ภายใต้ท่าทางตื่นกลัวของปานสีนั้นหล่อนก็รู้ว่ามือขวาผู้นี้จะเป็กำแพงด่านหน้าแน่นอนหากมีภัยเข้ามาใกล้แล้วก็เป็เช่นนั้น เมื่อคู่ปรับอย่างใกล้รุ่งพรวดมาจนเกือบถึงตัว ปานสีก็ขยับไปยืนจังก้าท้ารบพร้อมเป็กันชน
“แกจะมายืนขวางฉันทำไมนังอ้วน”
ปานสีขี้กลัวก็จริงแต่ก็ของขึ้นง่ายเมื่อถูกด่าว่า ‘อ้วน’ ทั้งที่เ้าตัวเคยประกาศว่าแค่อวบระยะสุดท้ายจากความกริ่งเกรงที่มีก็เลยเปลี่ยนในพริบตา โต้ตอบกลับอีกฝ่ายอย่างเจ็บแสบ
“ถึงฉันจะอ้วนก็ไม่หนักหัวใครฮ่ะ แล้วก็ยังไม่เหนียงยานเผละจนศัลยกรรมเอาไม่อยู่หรอกฮ่ะ”
“แกด่าว่าฉันแก่อย่างนั้นเหรอ”
คู่ปรับผู้มีนามว่าใกล้รุ่งนั้นเนื้อเต้นเป็เ้าเข้ามองตาขุ่นขวางมายังเลอดาวและปานสีอย่างกับจะกินเืกินเนื้อ...เลอดาวเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็คนเ้าอารมณ์ฉุนเฉียวง่าย ดังนั้นเพียงแค่ยั่วนิดๆหน่อยๆก็ทำให้ของขึ้น โมโหโกรธาในพริบตาเดียว
“ถ้าใครอยากจะรับก็รับ”ปานสียังคงไม่ลดราวาศอก
ส่วนใกล้รุ่งนั้นเวลาโกรธจนลืมตัวไม่ว่าลูกน้องหรือใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ทุกคนจึงได้แต่ยืนดูอยู่ห่างๆจนที่สุดแล้วใกล้รุ่งก็เป็ฝ่ายผลักร่างอวบของปานสีเซถลาไปทางหนึ่งจนเกือบล้มคนที่ยืนในละแวกใกล้ๆแตกกระเจิงไม่ต่างจากผึ้งแตกรัง เพราะเสียงกรีดร้องของปานสี
“แกมาที่นี่ทำไม”
ทว่าเลอดาวยังคงยิ้มหวานหยดอย่างใจเย็นมือข้างที่ว่างขยับชายขอบเสื้อ้าแนวเนินอกเพื่อยั่วยุพร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะคิกคัก ไม่ตอบที่อีกฝ่ายถาม แต่กลับบอกในสิ่งที่หล่อน้าแหย่
“เป็ยังไงคะ ชุดที่ฉันใส่มางานคุณพี่วันนี้เป็ของห้องเสื้อที่คุณพี่ชอบไปใช้บริการเลยนะคะ ดีไซเนอร์เขาออกแบบให้ฉันเป็พิเศษคุณพี่ว่าฉันแต่งตัวแบบนี้สวยไหมคะ”
ใกล้รุ่งเม้มปากแน่นก่อนจะพ่นคำแสลงหูออกมา “เหมือนพวกดาวยั่วซะมากกว่า”
หล่อนเอื้อมมือไปแตะแขนอีกฝ่ายพร้อมกับหัวเราะเบาๆแต่อีกฝ่ายก็ชักมือกลับรวดเร็วทันควันและชักสีหน้าอย่างเอาเื่
“ยังไงก็ถือเป็คำชมนะคะ”
ใกล้รุ่งถลึงตาใส่ไม่อยากเสียเวลาเสวนาจึงถามย้ำอีกครั้ง “ตกลงแกมาทำไม ในเมื่อรู้ว่าฉันไม่ได้เชิญ”
“โถๆๆคุณพี่ขาเรามันก็คนอาชีพเดียวกัน ทำธุรกิจเครื่องสำอางเหมือนกันจริงๆก็น่าจะรักใคร่กลมเกลียว มีอะไรก็รู้จักน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่าถ้อยทีถ้อยอาศัยกันนะคะวันนี้ที่ฉันแวะมา ก็แค่จะแวะมาขอบคุณในน้ำใจไมตรีของคุณพี่น่ะค่ะ ที่อุตส่าห์ส่งกระเช้านมไปแสดงความยินดีกับฉันเมื่ออาทิตย์ก่อน”
“แกพูดเื่กระเช้าอะไรฉันไม่รู้เื่”
เลอดาวมองเห็นความประหม่าแวบหนึ่งจากดวงตาสีดำสนิทของใกล้รุ่งหล่อนมองพริบตาเดียวก็รู้ว่าใกล้รุ่งคงไม่ต่างไปจากวัวสันหลังหวะ กลัวว่าหล่อนจะเอาเื่นมหมดอายุขึ้นมาพูดเพื่อก่อประเด็นแต่หล่อนเคยบอกกับปานสีเสมอว่าคนอย่างหล่อน ถ้าคิดจะแข่งขันก็ต้องซึ่งหน้าเท่านั้นชนิดตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่มีทางแทงข้างหลังหรือลอบกัด
“เอาเถอะค่ะถ้าคุณพี่ไม่อยากให้ใครๆรู้ ฉันก็จะไม่พูด...แต่วันนี้ฉันตั้งใจมาแล้วก็แค่อยากจะมายินดีกับสินค้าตัวใหม่ของคุณพี่เท่านั้นเอง”
“ไม่จำเป็ ฉันไม่้า”
750
