เมื่อโดนเรียกเข้าห้องสอบเข้าก็เข้าไปในห้องกว้างเดินไปตามป้ายเลขแถวที่ได้มาจากการลงทะเบียนด้านหน้าเข้าไป การสมัครง่ายมากเพียงแค่ส่งใบข้อมูลประจำตัวที่ออกโดยผู้ว่าราชกาลประจำเมืองเกิดไปที่อะคาเดมีเขาจะส่งใบสำหรับเข้าร่วมกลับมาที่บ้านและให้พกมาวันสอบการได้ใบนี้มันต้องรีบส่งให้ทันภายในเวลาที่กำหนดเอาไว้บางคงไม่ทันเกินจำนวนเข้าสอบก็ถูกตัดทิ้งไป
พอเขานั่งประจำที่ก็รอผู้คุมสอบประกาศก่อนจึงจะสามารถเปิดข้อสอบได้
พอเริ่มสอบเขาเปิดข้อสอบอ่านก็คิดว่ามันง่ายกว่าที่เขาคิดเขาจึงรีบกาในกระดาษคำตอบจนเสร็จเป็คนแรกของห้อง
“เสร็จแล้วให้คว่ำกระดาษคำตอบเอาไว้อย่าลืมเช็คข้อมูลตัวเองด้วย เรียบร้อยทุกอย่างก็ออกจากห้องได้” ผู้คุมสอบพูดขึ้นพอเห็นมาคัสสบตากับเขา
มาคัสก็เลยเดินกลับไปที่รถรอวันประกาศผลสอบเขาคิดว่าเขาทำได้แต่จะไม่ชะล่าใจเด็ดขาด
“เป็ยังไงบ้าง?” พอเขาขึ้นรถมาก็มีคนนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลังคนขับ
“ผมพอทำได้ครับ”มาคัสตอบโจนาสแล้วปิดประตูรถ
“อืม ต้องทำได้”เขาพูดแล้วก็กลับไปสนใจนอกหน้าต่าง ระหว่างทางกลับวัง
“เข้าเมือง”เขาพูดกับคนขับรถ มาคัสงงั้แ่เขาขึ้นมาบนรถนี้ได้ไงและมาั้แ่เมื่อไหร่
คนขับรถมุ่งหน้าไปในเมืองที่เต็มไปด้วยร้านค้ามากมาย
โจนาสเดินนำไปที่ร้านอาหารแห่งนึงมาคัสไม่ได้ถามอะไรและเดินตามเขาไปเงียบๆ
เขาสั่งอาหารสองสามอย่างแล้วยื่นเมนูให้มาคัสมาคัสจึงสั่งไปอย่างเดียว
ทั้งคู่นั่งกินอาหารแบบไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยพอกินเสร็จก็ตรงกับวังร้าง
“ขอบคุณครับ”เขาเดินลงรถแล้วเดินเข้าวังแบบไม่รอส่งโจนาสแต่กลับได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามหลังมาเขาเลยหันกลับไปมอง
“ท่านโจนาส?”
“ฉันจะนอนนี่” เขาพูดแล้วเดินผ่านตัวเขาไป
มาคัสมองคนแปลกเดินเข้าไปอย่าบอกนะว่าเขาต้องนอนกับคนน่ากลัวคนนี้อีกแล้วน่ะ
ครั้งก่อนล่าสุดก็คงเป็สามปีที่แล้วและครั้งนี้คงเป็ครั้งที่สอง
เขาเดินตามโจนาสไปที่ห้องนอนของเขา
“ให้ผมเตรียมห้องนอนเอาไว้ให้มั้ยครับ?” เขาไม่สะดวกใจจริงๆจะนอนกับคนคนนี้ ถ้าเขาเผลอกลั้นหายใจนอนจะทำยังไง
“...”โจนาสหันมาสบตาไม่ได้ตอบ มาคัสหงุดหงิดในใจ คนคนนี้จะให้เขาเดาใจทั้งหมดเลยหรือไงเขาไม่ได้ตอบกลับมาคัส มาคัสเลยไม่ได้บอกให้คนรับใช้เตรียมห้องเอาไว้ให้
สุดท้ายเขากับโจนาสก็ต้องนอนเตียงเดียวกันอีกครั้งอยากหลีกเลี่ยงไม่ได้
วันต่อมา
เขาโดนจักรพรรดินีเรียกพบอีกครั้งในรอบเดือน
“มานี่สิได้ยินว่าองค์ชายไปสอบมานี่ เป็ยังไงบ้าง?” ใบหน้าอ่อนเยาว์ผิดกับชันษาพระองค์ยิ้มอ่อนโยนร่างกายนางประดับไปด้วยอัญมณีมากมาย
“กระหม่อมสอบได้พ่ะย่ะค่ะ”เขาตอบสั้นไม่ได้พูดอะไรมากความ
“อืม..อย่างนั้นหรอ.. องค์ชายน่าจะเหนื่อยมาก เราสั่งคนรับใช้ให้ไปหาสมุนไพรบำรุงสมองมาให้องค์ชายแล้วเย็นนี้น่าจะได้รับ อย่าลืมดื่มให้หมดล่ะ เราเป็ห่วง”หลังจากนั้นจักรพรรดินีก็ชวนคุยนิดๆหน่อยๆก็ปล่อยเขาออกมา
“องค์ชายสามลีโอเนลเนียอาเลียเสด็จ!”
เขาได้ยินก็รีบเดินให้ผ่านพ้นบริเวณนั้น
“อ่าว.. น้องสี่?” เสียงผู้ชายคนนึงพูด
เขาหันไปมองก็พบคนที่หน้าตาหล่อขี้เล่นของคนคนนั้นอยู่ในชุดเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกทับด้วยเสื้อกั๊กสีน้ำเงินกับกางเกงสีดำเข้ารูปขายาวแกร่ง
“เสด็จพี่สาม”เขาค้อมตัวทักทายเสด็จพี่ตัวเองที่พึ่งได้เห็นหน้า
“ได้ยินว่านายจะเข้าอะคาเดมีงั้นหรอ?” เขาถามด้วยสีหน้าอ่อนโยนอย่างกับถอดแบบมาจากจักรพรรดินี
“พ่ะย่ะค่ะ”มาคัสตอบประหยัดคำพูด
“อืม.. งั้นถ้าเข้าได้พี่จะดูแลนายอย่างดีเอง”เขาพูดยิ้มให้แล้วขอตัวลาเข้าไปหาจักรพรรดินีผู้เป็มารดาของเขาแท้ๆ
มาคัสรู้สึกเซ็งวันนี้เขาเจอพวกราชวงศ์น่ารังเกียจนี้สองคนภายในหนึ่งวันก็รู้สึกโดนดูดพลังชีวิตออกไปหมด
เขาเดินเท้ากลับวังตัวเองไปรอข่าวจากอะคาเดมี
หลังเขาผ่านได้เข้าเรียนยังต้องวัดพลังเวทย์ในตัวของเขาอีกและเขาค่อนข้างที่จะคาดหวัง มันเป็ตัวตัดสินชะตาชีวิตของเขาเลย
พอถึงเวลาคนรับใช้มาเรียกเขาให้ลงไปรับจดหมายจากอะคาเดมีด้วยตัวเอง
“ขอบคุณครับ”เขาพูดกับคนที่มาส่งจดหมาย
“เป็หน้าที่ของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”เขายิ้มแล้วขอตัวลาจากไป
เขายังไม่ได้หันหลังเดินกลับเข้าวังก็มีคนจากวังจักรพรรดินีมา
“องค์จักรพรรดินีทรงส่งสมุนไพรบำรุงมาให้พระองค์เพคะ”หญิงรับใช้ก้มหน้าพูดเสียงนิ่ง
“อืม..”เขากำลังจะบอกให้คนเอาเข้าไปก็ถูกตัดบท
“ฝ่าา้าให้องค์ชายเสวยเลยพ่ะย่ะค่ะถ้วยนี้ต้องเอากลับไปคืนพ่ะย่ะค่ะ” นางพูดยืดยาว
“เอางั้นก็ได้”เขายกถ้วยเอาแขนเสื้อบังขอบจานตรงข้ามเอาไว้ เข็มเงินสำหรับตรวจพิษลอดออกมาจากแขนเสื้อเช็คไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาจึงฉงนใจ
เขาจึงยกดื่มเข้าไปหมดถ้วยแล้วส่งคืนและหันหลังตรงกลับเข้าวัง
“นั่นแปลกมากพ่ะย่ะค่ะ”เบอร์นาร์ด องค์รักษ์ที่สนิทกับเขาพูดขึ้น เขามีผมสีฟ้าประกายเงางามดวงตาเฉี่ยวหรี่ตาลงลูกตาสีแดงเปร่งประกายแปลกประหลาดใบหน้าหล่อเหลาคมกึ่งขี้เล่นขมวดคิ้ว
“นั่นสิแต่เราเช็คแล้วนั่นไม่มีพิษ” มาคัสพูด
“แต่พระองค์ก็ไม่ควรเสวยพ่ะย่ะค่ะ”มาคัสฟังเบอร์นาร์ดบ่นไม่ได้รำคาญเขาแต่อย่างใดเขาเป็คนเดียวที่สนิทกับเขาที่สุดในหมู่องครักษ์
เขาเดินขึ้นไปในห้องทำงานของเขาหรือก็คือห้องที่เขาเคยใช้เรียน
เขาเปิดจดหมายดูก็ไม่แปลกจากที่คาดเอาไว้แต่คนข้างกายเขาดีใจซะใหญ่โต
“กระหม่อมว่าแล้วพระองค์ทรงพระปรีชาสามารถที่สุด”
“อึก”เสียงของมาคัสที่เปร่งออกมาของมาคัสทำเอาเบอร์นาร์ดรีบปรี่เข้ามาดู
ผิวของมาคัสที่ปกติขาวเนียนค่อยๆกลายเป็สีแดงใบหน้าและร่างกายเขาร้อนวูบวาบ เม็ดเหงื่อไหลอยู่ข้างแนวไรผม ลมหายใจถี่เร็ว
3K
