รสสวาทคุณป้าขี้เหงา

เช้าวันเสาร์ตื่นนอนด้วยแสงแดดสีทองที่สาดส่องเข้ามาทางช่องหน้าต่าง เสียงนกกรงหัวจุกที่ร้องเพลงอยู่ข้างนอกทำให้บรรยากาศรู้สึกอบอุ่นและสงบเงียบของบ้านสวนนอกเมือง ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียง ยังคงง่วงนอนและหลับตาอยู่ แต่ก็ได้ยินเสียงเครื่องใช้ไฟฟ้าและกลิ่นอาหารโบราณหอมๆ ลอยโชยมาจากในครัว

ผมลุกเดินออกจากห้องไ ปที่ห้องน้ำส่วนกลาง ผ่านห้องนอนใหญ่ของป้านิดที่ประตูเปิดครึ่งหนึ่ง ข้างในห้องว่างเปล่า ผมคิดว่าพวกเธอคงตื่นกันมานานแล้ว หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็เดินไปที่ห้องครัว พบว่าคุณป้าทั้งสามกำลังเตรียมตัวง่วนทำกับข้าวกันอยู่ ป้านิดยืนหั่นผัก ป้านงกำลังคนอาหารในกระทะ ส่วนป้าพรนั่งตักข้าวเหนียวในรางตะแกรง

"โอ๊ย พล หลานตื่นแล้วเหรอ มานั่งรอป้าทำกับข้าวแป๊บนะเสร็จแล้วทานด้วยกันเลย.." ป้านิดพูดพลางหันมายิ้มให้ ใบหน้าที่ตื่นนอนมายังคงสดใส ผิวขาวเนียนจากการดูแลตัวเองดีๆ

"ให้ผมช่วยอะไรหน่อยไหมครับป้า" ผมเดินเข้าไป

"ไม่ต้องหรอก พล ไปนั่งรอ เดี๋ยวกับข้าวก็เสร็จแล้ว" ป้านงพูดจาทันที แต่สายตาของเธอกวัดแกว่งมาที่ตัวผมอย่างพิเศษ วันนี้เธอใส่ชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูอ่อนที่เฉิดฉายกับผิวขาวของเธอ

"นิดทำกับข้าวอร่อยที่สุดแล้ว" ป้าพรเสริม วันนี้เธอใส่เสื้อยืดคอวีสีขาวที่รัดรูปกายดี แสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่ดูแลตัวเองมาดี จากนั้น รัตน์ก็ลงมาสมทบเราทานอาหารเช้ากันอย่างเรียบง่ายแต่อบอุ่น หลังอาหาร ป้านิดแนะนำให้ไปเที่ยวตลาดด้วยกัน

"ไปตลาดกันดีกว่า วันนี้วันหยุด ป้าจะไปซื้อของทำอาหารกลับมาทำกินที่บ้านดีกว่าไปกินข้าวนอกบ้าน" ป้านิดพูด

พวกเราทั้งห้าคนจึงตัดสินใจไปตลาดด้วยกัน ระหว่างทาง ป้านิดให้ผมขับรถของเธอไปส่งพวกเธอที่ตลาด แล้วให้กลับมารับทีหลัง

ตลาดในวันหยุดคึกคักไปด้วยผู้คน ผมต้องจอดรถไว้ไกลๆ และเดินเข้าไปหาพวกเธอ เมื่อไปถึง พบว่าพวกเธอกำลังเลือกซื้อผักและของสดอยู่ ผมเดินเข้าไปช่วยพวกเธอแบกของ

"โอ๊ย พลป้าขอโทษด้วยนะวันหยุดทั้งที ยังให้เธอต้องมาช่วยแบกของ" ป้านิดพูดพลางยิ้ม

"ไม่เป็๲ไรครับ ผมเป็๲ผู้ชาย แบกของหนักๆ ได้สบาย" ผมตอบพลางหัวเราะ

ทุกคนหันมามองผม แล้วหัวเราะตามกัน ป้านงและป้าพรมองผมด้วยสายตาที่ดูแปลกๆ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

หลังจากซื้อของเสร็จ เราก็กลับบ้าน พอถึงบ้านป้านิดและรัตน์เข้าไปทำงานในห้องทำงานและห้องหนังสือตามปกติ ส่วนผมก็นั่งคุยกับป้านงและป้าพรที่ระเบียงบ้าน

"ป้าเห็นว่าพลเป็๞คนดีนะ" ป้านงพูดพลางมองผมอย่างตั้งใจ

"ใช่แล้ว พล หลานดูเป็๲คนเรียบร้อยดี" ป้าพรเสริม

ผมเพียงยิ้มให้ แต่ในใจก็รู้สึกดีใจที่ได้รับการชื่นชมจากพวกเธอ

"แต่ป้าว่า พลหลานป้าน่าจะมีแฟนแล้วนะ" ป้านงพูดต่อ

"ยังไม่มีครับ ผมตั้งใจมุ่งมั่นกับงานมากกว่า" ผมตอบ

"ทำไมไม่หาซะบ้างล่ะ อายุก็พอเหมาะแล้ว" ป้าพรถาม

"ยังไม่ได้เจอคนที่ใช่ครับ.." ผมตอบสั้นๆ

ป้านงและป้าพรมองหน้ากันแล้วหัวเราะ