Series : คดีศพที่ถูกแช่แข็ง
ตอนที่ 1: ตรวนแห่งความเ็า และคดีศพที่ถูกแช่แข็ง
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากการเผชิญหน้าในสุสานเก่า คดีศพริมคลองถูกปิดลงด้วยรายงานเท็จตามที่ตกลง แต่สำหรับ กิตติ ชีวิตไม่ได้กลับมาเป็ปกติเลย
ปราณที่ไหลซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา ได้ทิ้ง ความเ็า ไว้เป็ของที่ระลึก มันเป็ความเย็นที่ไม่ได้มาจากอุณหภูมิภายนอก แต่มาจากภายในกระดูก มันคือ ภาวะสมดุล ใหม่ที่ร่างกายจำต้องสร้างขึ้นเพื่อรองรับ พลังงานค้ำประกัน ที่ย้ายมาสถิตอยู่
กิตตินั่งอยู่ในรถขณะขับไปปฏิบัติงาน เขามองดูแผนผังอาคารที่ไอริณวางไว้บนคอนโซลรถ สีหน้าของเขาเ็าและนิ่งเฉยกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
“พี่กิตคะ” ริณ (ไอริณ) เอ่ยขึ้นขณะขับรถ “ริณสังเกตว่าระยะหลังพี่พูดน้อยลง และอาการมือสั่นก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ริณถือว่านี่เป็สัญญาณที่ดีนะคะ พลังงานแฝงกำลังเริ่มถูก ผสานรวม กับร่างกายพี่”
ริณยังคงสวมบทบาทเป็นักวิเคราะห์ที่ละเอียด เธอคอยบันทึกทุกความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายและอารมณ์ของกิตติเพื่อหาวิธี ควบคุม พลังที่เธอเรียกว่า "คลื่นสีเงิน"
กิตติไม่ได้มองริณ แต่เขามองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกหน้าต่าง
> “มือไม่สั่นเพราะพลังงานทั้งหมดถูก ตรึง ไว้ในตัวพี่ ริณ” กิตติพูดเสียงเรียบ “แต่มันเหมือนมีโซ่เย็น ๆ รัดอยู่ที่ช่องท้องตลอดเวลา พี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังกลายเป็... เครื่องจักร ที่ถูกผูกไว้กับเงื่อนไขที่พี่ไม่เข้าใจ”
>
“เราจะเข้าใจมันค่ะ” ริณตอบอย่างหนักแน่น “แต่ตอนนี้เราต้องหาเหตุผลให้กับคดีใหม่นี้ก่อน ศพถูกพบในโกดังเก็บความเย็นของบริษัทส่งออกปลา ที่น่าสนใจคือ... อุณหภูมิ”
คดีใหม่: ศพของ นายชัชวาล เ้าของบริษัท ถูกพบในห้องแช่แข็งที่มีอุณหภูมิติดลบ 20 องศาเซลเซียส แต่รายงานระบุว่า:
* ศพถูกแช่แข็งจากด้านใน: แพทย์ระบุว่าเซลล์ถูกทำลายจากความเย็นที่เริ่มต้นจากอวัยวะภายใน
* ไม่มีร่องรอยการต่อสู้: ประตูถูกล็อกจากด้านใน และไม่มีาแภายนอก
* ร่องรอยอาคม: มีเพียงรอย คลื่นน้ำ แห้ง ๆ ที่พื้นคอนกรีต ซึ่งไม่ได้เกิดจากการละลายของน้ำแข็ง
เมื่อกิตติและริณมาถึงโกดังเก็บความเย็น กิตติเดินตรงเข้าไปในห้องเกิดเหตุทันที
ทันทีที่กิตติก้าวเท้าเข้าไปในห้องแช่แข็ง ความเย็นจัดที่ควรจะทำให้เขาสะท้านกลับถูก กลืนหาย ไปด้วยความเ็าที่อยู่ในตัวเขา
ริณสวมชุดกันหนาวหนาและใช้เครื่องวัดอุณหภูมิพิเศษ
“อุณหภูมิร่างกายศพยังคงอยู่ที่ลบ 20 องศาค่ะพี่กิต แต่ดูรอยนี่สิคะ” ริณชี้ไปที่พื้นคอนกรีต “รอยคลื่นน้ำแห้ง ๆ นี้...”
กิตติย่อตัวลงมอง เขาใช้มือััพื้นผิวที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งเกาะตัวบาง ๆ
“นี่ไม่ใช่รอยน้ำธรรมดา ริณ” กิตติพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “มันคือ รอยของเหลวที่ถูกทำให้ระเหย ด้วยพลังงานความเย็นจัดอย่างฉับพลัน... น้ำอาคม”
ริณขมวดคิ้ว เธอใช้กล้องถ่ายภาพความร้อนส่องไปที่รอยคลื่นนั้น แต่ไม่มีคลื่นความร้อนใด ๆ ปรากฏ
“ถ้าเป็น้ำอาคม แปลว่าผู้ตายถูก ‘สาป’ ด้วยสิ่งที่เกี่ยวข้องกับธาตุน้ำ หรือความเย็น” ริณสรุป “แต่ผู้ตายถูกแช่แข็งจากด้านใน... มันเหมือนกับว่า... มีบางอย่าง ดื่ม ความร้อนในร่างกายเขาออกไปจนหมด”
กิตติหันไปมองศพของนายชัชวาลที่ถูกหุ้มด้วยน้ำแข็งใส ศพนั้นมีสีหน้าหวาดกลัวอย่างที่สุด แต่สิ่งที่กิตติสังเกตเห็นไม่ใช่ความกลัว... หากแต่เป็ เงา บางอย่างที่อยู่ด้านหลังดวงตาของศพ
พลังแฝงในตัวกิตติเริ่มถูกกระตุ้นอย่างช้า ๆ
“ริณ...” กิตติเรียกชื่อคู่หู “พี่รู้สึกว่า... มีบางอย่าง เพิ่งออกไป จากศพนี้”
“เป็ไปได้ค่ะพี่กิต ถ้ามันดื่มความร้อนไปจนหมด มันก็ควรจะออกจากร่างเมื่อภารกิจเสร็จสิ้น” ริณตอบอย่างมีเหตุผล
“ไม่... ไม่ใช่แค่พลังงาน” กิตติเดินเข้าไปใกล้ศพอีกนิด ดวงตาของเขามีประกายสีขาวเงินจาง ๆ ที่ริณยังสังเกตไม่เห็น “พี่เห็น... ปลา”
“ปลา?” ริณสับสน “ในห้องแช่แข็งปลาเนี่ยนะคะ?”
“ไม่! ไม่ใช่ปลาทั่วไป ริณ!” กิตติชี้ไปที่มุมปากของศพ “มี เกล็ด เล็ก ๆ ติดอยู่! เกล็ดที่ไม่ได้มาจากปลาในโกดังนี้! มันเป็เกล็ดที่มี ไอเย็น ห่อหุ้มตลอดเวลา!”
ริณใช้แหนบคีบเกล็ดปลาขนาดเท่าเมล็ดข้าวออกมา เธอส่องดูภายใต้แสงไฟ
“จริงด้วยค่ะพี่กิต! เกล็ดนี้ไม่ใช่ของปลาทั่วไป และมันมี รอยแกะสลัก เล็ก ๆ ด้วยค่ะ... เหมือนลายมือของคน แต่เล็กมาก”
ทันใดนั้นเอง...
กิตติรู้สึกเหมือนมีใครบางคน "ใช้" ความเ็าที่อยู่ในตัวเขา
พลังงานค้ำประกันที่ถูกตรึงไว้ในท้องของกิตติ ถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็ว! ความเ็าเปลี่ยนเป็ ความว่างเปล่า ที่น่ากลัว
กิตติทรุดตัวลงคุกเข่าทันที เขาหายใจหอบแรงราวกับเพิ่งถูกสูบพลังงานออกไปจนหมดตัว
“พี่กิต! เป็อะไรไปคะ!” ริณทิ้งเกล็ดปลาแล้วรีบเข้ามาประคอง
“ริณ... เงา” กิตติกระซิบด้วยน้ำเสียงเ็ป “เงาในตัวพี่... เพิ่งถูกใช้! มันถูกใช้เป็ แหล่งพลังงาน โดยใครบางคน!”
ก่อนที่ริณจะได้ตอบโต้...
เสียงหวีดร้องแหลมสูงราวกับลมพายุถูกบีบอัด ก็ดังมาจาก้าเพดานของโกดัง...
เคร้ง!!!
โครงเหล็กที่ใช้แขวนปลาขนาดใหญ่เหนือหัวพวกเขา หลุดออก และกำลังร่วงลงมาด้วยความเร็วสูง!
ริณมองเห็นโครงเหล็กนั้นกำลังจะทับร่างของกิตติและเธออย่างแน่นอน!
— จบตอน
(โปรดติดตามตอนต่อไป)