เว่ยจงเฉียน กับ เว่ยสง นั้นไม่อยู่รอดูการต่อสู้ วิ่งหนีออกสถานที่เกิดเหตุ เอาตัวรอดไว้ก่อน แต่ก็สั่งให้ลูกน้อง ที่เหลือ ยี่สิบคน คอยสะกัดไม่ให้คนของมือปราบเข้ามาจับตัวพวกเขาเอาไว้
ทั้งสองคนวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว จนห่างจากศาลาสิบลี้ จนมายืนหอบอยู่บนถนนใกล้จะเข้าถึงย่านชุมชน
“ บัดซบ ทำไมเื่กลายเป็เช่นนี้ไปได้วะ” เว่ยจงเฉียนสบถออกมาอย่างไม่พอใจ
“ เอาน่า รอดชีวิตกลับมาได้ก็ดีแล้ว ปล่อยให้หยางเฟยหลงรอดไปก่อน วันหน้ามันต้องไม่รอดเงื้อมมือของเราไปได้ มีดนิรนามนั่นต้องตกเป็ของเ้าอย่างแน่นอน” เว่ยสงพูดจบ อยู่ๆ ก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมา ดวงตาเบิกโพลง เอามือกำที่ลำคอของตน พบว่ามีลูกศรเจาะผ่านทะลุมาถึงลูกกระเดือก แล้วลงไปคุกเข่ากับพื้นสิ้นใจไปในทันที
“ เฮ้ย”
เว่ยจงเฉียนเห็นเช่นนั้นก็สะดุ้งใ มองซ้ายมองขวา หาคนที่ฆ่าเว่ยสง แต่ไม่ทันเอ่ยปาก ก็มีลูกศรโลหะ พุ่งออกมาจากความมืดด้วยความเร็ว พุ่งเข้าเจาะต้นขา และ ลำตัว หน้าอกอีกหลายดอก จนต้องลงไปคุกเข่ากับพื้น ส่วนลูกศรลูกสุดท้าย พุ่งเข้าเจาะที่ลำคอของเว่ยจงเฉียน
มีเงาของชายชุดดำร่างอ้วนคนหนึ่ง ปรากฏตัวอยู่ด้านหน้าของมัน แล้วเปิดหน้าออก เว่ยจงเฉียนพอเห็นหน้าคนยิง มันก็ชี้หน้าแล้วหงายท้อง ตายไปในลักษณะดวงตาเบิกโพลง ด้วยความแค้นใจ
“ แกมันหาเื่ตายเอง” ราเชนปิดผ้าคลุมหน้าของตน แล้วกำลังจะกลับบ้าน แต่ว่าเขากลับััได้ถึงอันตรายที่กำลังพุ่งเข้ามา
ราเชนล้มตัวไปกับพื้น หลบรอดจากกรงเล็บจิ้งจอกตัวใหญ่สีดำ ที่กระโจนเข้ามาจากทางด้านหลังอย่างหวุดหวิด
“ เ้าอ้วน นี่เ้าคิดว่าปิดบังใบหน้าเช่นนี้ ข้าจะไม่รู้หรือว่า เ้าคือ หยางเฟยหลง คนที่สังหารน้องชายของข้า”
ราเชนได้ฟังก็ใ ไม่รู้ว่าเขาทำพลาดอะไร ทำไมชายชุดทอง กับ หมาจิ้งจอกตัวใหญ่ของมันถึงได้รู้จักเขา
“ เ้ารู้ได้อย่างไร คนอ้วนแบบข้ามีเยอะแยะ ?”
“ เฮอะ ! เืของเ้าที่ติดอยู่กระบี่อ่อนของน้องชายข้า มันทำให้หมาจิ้งจอกของข้าจำกลิ่นเ้าได้ วันนี้เ้าต้องตายไปเป็คนรับใช้ของน้องชายข้าในนรก”
หมาจิ้งจอกตัวใหญ่กระโจนพุ่งเข้าหา ราเชนอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่หลบ ยืนจังก้าตวัด หน้าไม้ออกมา แล้วยิงสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว !!!
ลูกธนูหน้าไม้ ถูกยิงออกไปพร้อมกันทีเดียวสามดอก แต่ทว่าลูกศรกระเด็นกระดอนออกไปจนหมด ไม่อาจทำอะไรมันได้ เ้าสุนัขจิ้งจอกั์ตัวนี้กลับมีขนและหนังที่หนากว่า หมาจิ้งจอกตัวอื่น
ราเชนหมุนตัวหลบหนีออกไปได้ แต่ว่าหัวไหล่ยังคงถูกมันตะปบ จนเืไหลออกมา
และแล้วราเชนก็นำลูกศรพิเศษ ที่เขาเพิ่งทำขึ้นมา ซึ่งเป็เหล็กทั้งเล่ม พอมันกระโจนเข้ามาอีกครั้ง ลูกศรโลหะ ก็ถูกยิงออกไป ปักเข้ากลางหน้าผากของมันทะลุหัว มันอ้าปาก ตาค้างเืทะลักออกมา
“ บัดซบ แกต้องตาย”
จิ้งจอกทองพุ่งตัวออกมา แล้วแทงกระบี่เข้าใส่ราเชน แม้ราเชนจะยกหน้าไม้ขึ้นมาได้แต่ไม่ทันถูกมันเขี่ย หน้าไม้จนหลุดมือ แล้วใช้เท้าถีบเข้ากลางอกของ ราเชนจนกระเด็นถอย ไปหลายก้าว ถึงกับกระอักเืออกมา
จิ้งจอกทองยังคงร่ายรำกระบี่ ทิ่มแทงเข้ามาจนราเชน ถึงกับมองไม่เห็นคมกระบี่ของมัน แต่ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด ต้องล้มตัวกลิ้งไปกับพื้นเพื่อให้หลบลอดจากเงากระบี่ที่กระจายออกมา
แต่ทว่า เขาที่คิดว่าหลบพ้นแล้ว แต่หาเป็เชนนั้นไม่ รัศมีกระบี่ของจิ้งจอกทองกลับกรีดเข้าที่ลำตัวของเขาจนเืสาด คราวนี้แผลเก่าที่ถูกแทง ถึงกับปริออก เืไหลทะลักออกมาเป็ทางยาว
“ เฮอะ แค่ขยะไร้ปราณยุทธ์ กลับสังหารน้องชายของข้าได้ โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ น้องพี่ข้าจะช่วยแก้แค้นให้กับเ้าเอง ตายเสีย”
คราวนี้ จิ้งจอกทอง เคลื่อนไหวร่างกาย พร้อมกับแทงกระบี่เข้ามา ด้วยความเร็วจนเขาไม่อาจมองเห็น จึงได้แต่หลับตาดมกลิ่นของมัน เพราะว่ากลิ่นสุนัขจิ้งจอกที่ติดในร่างของมันรุนแรงเหลือเกิน จนมันเข้าใกล้ระยะ ห้าเมตร เขาจึงนำกระบอกฟ้าสังหารออกมาแล้วยิงออกไป เป็ชุดๆ ทันที
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว !!!!!!!
อ๊ากกกก !!!!!
ต่อให้จิ้งจอกทองรวดเร็วแค่ไหน แต่หากว่าเข้ามาอยู่ในระยะห้าเมตร ยังไงก็ต้องโดนเข็มฟ้าสังหารอย่างแน่นอน สุดท้ายเข็มฟ้าสังหารเข้าเต็มใบหน้าของมันกว่าสิบเข็ม ร่างของมันถึงกับหงายท้อง พยายามเอามือดึงเข็มออกจากหน้าของตน แต่ทว่าช้าไปแล้ว ใบหน้าของมันมีสีดำคล้ำ เืออกจากปากและจมูกตายไปในทันที ที่แท้ ราเชนนำเข็มฟ้าสังหารมาเคลือบด้วยยาพิษหงอนกระเรียน ที่พบที่ตลาดใต้ดิน แล้วซื้อมา แล้วมาบดละเอียด ผสมกับยางไม้
ราเชนไม่รอดูผลงาน รีบวิ่งออกไปจากสถานที่เกิดเหตุ เพราะตอนนี้แสงไฟมากมายกำลังเคลื่อนที่เข้ามา
“ เจอเ้าจิ้งจอกทองแล้ว หัวหน้า”
หัวหน้ามือปราบอู๋ มาถึงก็พบศพของ คุณชายเว่ยจงเฉียน เว่ยสง ซากสุนัขจิ้งจอกตัวใหญ่น่าจะเป็จ่าฝูง และจิ้งจอกทอง ตายด้วยเข็มพิษที่ปักอยู่เต็มใบหน้าจนหมด แต่ไม่เห็นคนที่ฆ่า คนเหล่านี้แม้แต่เงา
“ ใครกัน ที่เป็คนลงมือ?” หัวหน้ามือปราบอู๋เอ่ยด้วยความสงสัย เขาสั่งปิดพื้นที่แล้ว ตรวจสอบโดยรอบ พบกับ หยดเืเป็ทางหายไปในชายป่า
“ คนที่ฆ่าจิ้งจอกทอง ต้องได้รับาเ็ ส่งคนติดตามไป ข้าเชื่อว่ามันคงหนีไปไม่ได้ไกล”
หัวหน้ามือปราบอู๋ ตรวจค้นหาตามรอยเืพบว่า มันหายกลับเข้าไปที่บ้านตระกูลเมิ่ง จึงเข้าไปตรวจสอบกับ เมิ่งเอ่อคุน
“ ข้าไม่เห็น ว่ามีใครเข้าออกที่นี่เลย ท่านคิดว่า คนที่ฆ่าโจรพวกนั้น คือ คนของตระกูลเมิ่งอย่างนั้นรึ?”
“ ข้าแค่พบหยดเื ของคนที่สังหารจิ้งจอกทอง มาทางนี้เท่านั้น”
“ ก็แค่โจรตายไปเพียงคนเดียว ข้ายอมรับเองก็ได้ ว่าเป็คนฆ่ามัน”
เมิ่งเอ่อคุนเอ่ยอย่างยินดี
“ ไม่ใช่อย่างนั้น คนที่ตายมีคุณชายเว่ยจงเฉียน ทายาทของบ้านตระกูลเว่ย ข้าต้องมีคำตอบให้กับพวกเขา”
“ หา เว่ยจงเฉียนตายแล้ว?”
“ ใช่แล้ว รบกวนท่านช่วยปลุกทุกๆ คนให้ข้าตรวจสอบหน่อย ใครได้รับาเ็ ก็น่าจะเป็คนที่สังหารคุณชายเว่ยจงเฉียนอย่างแน่นอน”
“ ได้ ได้ข้าจะไปเรียกคนในบ้านทุกคนให้ออกมาตรวจสอบ”
ไม่นาน คนในตระกูลเมิ่ง ก็ออกมาพบกับ มือปราบอู๋ เพื่อตรวจสอบ เมิ่งเทียน ก็ออกมาดูด้วยเช่นกัน
แต่ว่าหลังจากตรวจสอบแล้ว ก็หาได้พบกับใครที่ได้รับาเ็ไม่
“ ยังเหลือรั่วหลาน และ คนรับใช้ กับเฟยหลง ท่านมือปราบ้าตรวจสอบหรือไม่?”
มือปราบอู๋ไม่ทันได้ตอบ แม่รั่วหลาน เสี่ยวถิง ก็เดินออกมา
“ ข้าออกมาให้ท่านตรวจสอบ แต่บุตรชายของข้า ได้รับาเ็สาหัส ไม่อาจเดินออกมาให้ท่านตรวจสอบได้ ต้องรบกวนท่านมือปราบเข้าไปตรวจสอบด้วยตัวของท่านเอง”
มือปราบอู๋นั้น มีความชื่นชอบรั่วหลานมานานมากแล้ว ดังนั้น จึงรีบเอ่ยออกมาทันทีว่า
“ ไม่ ไม่ต้อง เฟยหลงได้รับาเ็ และไร้พลังปราณยุทธ์ เขาไม่มีทางสังหารจิ้งจอกทองได้อย่างแน่นอน ต้องเป็คนอื่น ที่บังเอิญผ่านมาทางนี้ และคงจะไปไกลแล้ว ฮูหยินหยางสบายใจได้”
“ ขอบคุณท่านมือปราบ”
“ เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว พวกเรากลับกันได้” มือปราบอู๋ถือโอกาสร่ำลาทุกๆ คนไปในลักษณะนี้
ราเชนนั้นตอนนี้กำลังทำแผลให้กับตนเอง แต่ในใจก็ยังกังวลว่า หากถูกตรวจสอบจะต้องรู้แน่ว่าาแที่เกิดขึ้น เป็เขาที่เป็คนฆ่า จิ้งจอกทองและ คุณชายเว่ยทั้งสอง ขณะที่กำลังจะคิดหาข้อแก้ตัว แม่กับเสี่ยวถิง เดินถือถ้วยยากำลังมาที่ห้องของเขา จึงรีบไปนอนบนเตียง ตามเดิม
“ ลูกแม่ ยังเจ็บแผลอยู่ไหมลูก แม่เอายามาให้”
แม่รั่วหลานเปิดประตูเข้ามาอย่างแ่เบา
ราเชนลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ
“ ไม่เจ็บ แต่เพลียมากกว่า”
“ เอาล่ะ ลุกขึ้นมาดื่มยาไหวไหม”
ราเชนค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วดื่มยาลงไป จากนั้นก็เอนตัวนอนแล้วแกล้งหลับตาแม่รั่วหลานกับ เสี่ยวถิงก็ค่อยเดินออกไป
ราเชนหลับไปจนเช้า ตื่นมายังก็รู้สึกเจ็บาแที่ถูกทำร้ายที่หัวไหล่กับที่ลำตัว
แต่แล้วก็มีสตรีคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา
“ อาจารย์ไป๋ มาได้ไงเนี่ย”
“ ข้าได้ข่าวว่าเ้าาเ็ เลยมาเยี่ยม”
อาจารย์ไป๋เดินเข้ามาที่ข้างเตียง แล้วมองาแที่ท้อง ชายโครง และหัวไหล่
“ ไหนแม่เ้าบอกว่า เ้าถูกจิ้งจอกเงินแทงที่ท้อง ทำไมมีที่แผลเต็มตัวเช่นนี้”
“ ข้าไม่ได้บอกท่านแม่ทั้งหมด”
อาจารย์ไป๋เซียงขมวดคิ้ว ไม่ถามอะไรต่อ แล้วนำขวดยาในมือออกมา แล้วก็เทผงยามาที่าแที่ท้องของเขา พอผงยาถูกาแ มันก็ค่อยๆรักษาแผลให้กระชับติดกันยิ่งขึ้น ราเชนเองก็ไม่รู้สึกเจ็บอีกเลยราวกับมีส่วนผสมของยาชามาด้วย
“ โอ้ นี่มันคือยาอะไรกัน?”
“ ยาสมานแผลสิบทิศ เป็ของอาจารย์ข้า มันจะช่วยรักษาาแเ้าให้หายเร็วขึ้น”
“ มีอีกไหม ข้าขอติดตัวสักขวด”
“ ไม่ มีเพียงแค่ขวดเดียวเท่านั้น ที่เหลือเ้าเก็บเอาไว้ในยามจำเป็ก็แล้วกัน ” อาจารย์ไป๋พูดจบ ก็โรยยาใส่ที่แขนและ ชายโครงของเขาอีก จนเขาแทบจะไม่มีอาการาเ็อีกแล้ว
“ ขอบคุณ อาจารย์”
“ ไม่ต้อง ข้าจะมาบอกว่า อีกสองวัน ป่าลับแลจะเปิดแล้ว ข้าอยากจะชวนเ้าไป”
“ ท่านแม่ไม่ยอมให้ข้าไป”
“ ไม่ต้องห่วง ข้าพูดกับแม่เ้าแล้ว”
“ หา แล้วท่านแม่อนุญาตด้วยเหรอ?”
“ ใช่ แม่เ้าไม่ปฏิเสธ แล้วเ้าจะไปหรือเปล่า”
ราเชนพยักหน้าทันที แต่ยังสงสัย เหตุใดแม่รั่วหลานถึงได้อนุญาต
“ ทำไมแม่ข้าถึงอนุญาตได้นะ อาจารย์ไป๋พูดอะไรกับท่านแม่ของข้า?”
“ ไปถามแม่ของเ้าเอง อีกสองวันข้าจะมารับเ้าก็แล้วกัน”
อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ยจบก็ ออกไปในทันที
ราเชนนั้นตอนนี้ไม่เจ็บอะไรแล้ว ก็เลยเดินออกมา พบกับแม่รั่วหลานก็เลยเข้าไปถามเื่นี้ทันที
“ ไม่มีอะไร ก็แม่อยากให้ลูกได้ฟื้นฟูเส้นปราณยุทธ์เท่านั้น ต่อไปจะได้ฝึกฝนพลังปราณยุทธ์ ไม่ต้องถูกใครรังแกง่ายๆ อีก”
ราเชนได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย ไม่น่าจะด้วยเหตุผลนี้แน่ๆ แต่เมื่อแม่ไม่ยอมบอกเขา
จึงไม่อยากถาม จนกระทั่งถึงตอนเย็นก็มีผู้จัดการร้านศาสตราวุธ ไท่เหยียน เดินทางมาถึงที่บ้านของเขา
“ คุณชายหยาง นี่คือของ ของที่ท่านสั่งเอาไว้”
ผู้จัดการเปิดแหวนมิติออกมา พบมีเข็มสีเงินจำนวน สองพันเล่มได้บรรจุในกล่องมาอย่างเรียบร้อย
“ โอ้ ทำไมเร็วจัง แค่วันเดียวเท่านั้น”
“ พอดีคุณหนูใหญ่ทราบ เลยเป็คนสั่งให้ทุกฝ่ายเร่งทำเพื่อส่งมอบให้กับคุณชาย คิดว่า อีกสองวัน คุณชายอาจต้องเข้าไปใน ป่าลึกลับ บางทีอาจจำเป็ต้องใช้ของเหล่านี้”
“ คุณหนูใหญ่ ของท่านนี้ช่างรู้ใจข้าจริงๆ”
“ อ้อ นี่คือ ป้ายทองของร้านไท่เหยียน ไม่ว่าคุณชายหยางต่อไปอยากได้อาวุธอะไร ทางร้านเราก็พร้อมยินดีจะมอบส่วนลดให้ 20 % กับคุณชายหยาง”
“ ดีจริงๆ เลย แต่ข้าไม่รู้จะซื้ออะไรอีกแล้ว”
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า วันนี้ไม่ซื้อ แต่วันข้างหน้าใครจะรู้ ลาก่อน วันหน้าพวกเราต้องได้พบกันอีกแน่”
ราเชนลูบป้ายทองแล้วก็ขมวดคิ้ว สงสัยคำพูดของ ผู้จัดการไท่เหยียน แต่แล้วก็ส่ายหัว กลับไปฝึกฝนร่างกายของตนเองต่อ เพื่อเตรียมตัวเข้าไปในป่าลึกลับ
บนรถม้าคันหรู หลังจากผู้จัดการร้านไท่เหยียนขึ้นรถ ก็พบกับคุณหนูใหญ่ไท่เหลียนนั่งรออยู่
“ เรียบร้อยไหม”
“ มอบให้เขาแล้ว แต่คนไร้พลังปราณยุทธ์เช่นนั้น จะสั่งทำเข็มมากมายแบบนั้นไปทำไม ไม่รู้ว่าเหตุใดนายท่านใหญ่ถึงให้ความสำคัญกับเขาขนาดนั้นด้วย”
“ ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่พอท่านรู้ว่ามีคนดึงมีดนิรนามออกจากฝักได้ ก็ตื่นเต้นใหญ่ สั่งให้ข้ารีบสืบค้นหาประวัติของเขาทันที พอรู้ว่าเขาเป็ ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลหยาง ก็รีบสั่งให้ข้าทำตามที่เขา้าทุกอย่าง และยังมอบป้ายทองส่วนลดให้กับเขาด้วย”
“ หรือว่า คุณชายหยางเฟยหลง จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับ เ้าของมีดนั่น?”
“ ท่านอาฝู รู้หรือว่าใครคือเ้าของมีดนิรนาม?”
“ ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็ใคร รู้แต่ว่าในตอนนั้น ชายที่เข้ามาในร้าน บอกว่าจะขายมีดนิรนาม ข้าเองก็อยู่ด้วย ความรู้สึกในตอนนั้นมันคล้ายกับว่า รอบๆ ตัวเขามีกลิ่นไอแห่งความตายมันวนเวียนอยู่ ทำให้ข้าเองรู้สึกอึดอัด คุณชายหยางเฟยหลงก็มีกลิ่นไอแห่งความตายคล้ายๆกับชายนิรนามเช่นเดียวกัน”
คุณหนูใหญ่ได้ฟังเช่นนี้ จู่ๆ ก็ขนลุกชันขึ้นมา คล้ายกับหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น.....
151
