“ข้าเองก็สงสัยเช่นกัน เหตุใดแม่ทัพชิงถึงมาหาแม่นางสุ่ยเย่ว์ได้”ฉุนอ๋องเอ่ย
หลินซื่อฝืนปั้นหน้ายิ้ม“บางทีสุ่ยเย่ว์อาจมีวาสนาผูกพันกับแม่ทัพชิง ดังนั้นแม่ทัพชิงจึงมาหาสุ่ยเย่ว์”
กู้สุ่ยเย่ว์อดปรบมือไม่ได้ “วาจานี้ของฮูหยินช่างเอ่ยได้น่าฟังนักตามจริงแล้วหากฮูหยินอยากมีวาสนาผูกพันกับแม่ทัพชิงก็สามารถทำได้เช่นกัน” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยแล้วก็ถอดปิ่นบนผมลงมา“ไม่ทราบว่าฮูหยินอยากลองดูหรือไม่”หลินซื่อจ้องปิ่นนั่น สีหน้าซีดขาวทันใด
กู้สุ่ยเย่ว์รู้เื่ปิ่นอันนี้ได้อย่างไร
“สุ่ยเย่ว์ เ้าหมายความว่าอย่างไร” หลินซื่อยิ้มฝืน
“ฮูหยินมอบปิ่นนี้ให้ข้า ตอนนี้ข้าก็แค่อยากคืนปิ่นนี้ให้ฮูหยิน” กู้สุ่ยเย่ว์เอ่ยตอนกู้สุ่ยเย่ว์ดึงปิ่นอันนั้นลงตาดุจถั่วเขียวของแม่ทัพชิงจ้องปิ่นเขม็ง แววตาวาดหวังแผดเผา
กู้สุ่ยเย่ว์ยื่นปิ่นอันนั้นไปตรงหน้าหลินซื่อหลินซื่อไม่กล้ารับ แต่จะไม่รับก็ไม่ได้
นางถอยไปสองก้าว “ซ่งมามา ในเมื่อสุ่ยเย่ว์ไม่อยากได้เช่นนั้นก็รับปิ่นนั่นคืนมาเถอะ”
ซ่งมามาก็รู้สรรพคุณปิ่นอันนี้เช่นกันงูพิษจ้องตาเขม็งอยู่ด้านข้าง นางรับปิ่นนั้นมาเท่ากับรนหาที่ตาย ตอนนี้ซ่งมามาไม่เหลือความอวดดีแล้ว นางมองสีหน้าหลินซื่อในที่สุดก็ยื่นมือออกไปด้วยความสั่นเทา รับปิ่นนั่นมาชั่วขณะที่นางรับปิ่นมา แม่ทัพชิงเลื้อยลงจากฉุนอ๋องทันใด
“อ๊า!”ซ่งมามากรีดร้องเสียงแหลมแม่ทัพชิงเลื้อยพันตัวนางแล้วอ้าปาก แลบลิ้นสีแดงสดใส่นาง
ซ่งมามาแข็งทื่อไปทั้งตัว เสียงกรีดร้องห้ามไม่อยู่ แม่ทัพชิงถูกเสียงกรีดร้องของนางทำให้หงุดหงิดพริบตาเดียวขย้ำบนแขนนางอย่างเหี้ยมเกรียม
ซ่งมามาตาเหลือก ล้มลงกับพื้น สลบไปแล้ว
หลินซื่อยืนอยู่ด้านข้าง มองฉากภาพนี้นิ่งเงียบ
ผ่านการสงบสติเมื่อครู่ นางรู้แล้วว่ากู้สุ่ยเย่ว์รู้แล้วแต่คิดไม่ถึงว่ากู้สุ่ยเย่ว์จะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้มามาชราข้างกายนางเป็ตายไม่แน่ชัดไปแล้วแต่เห็นชัดว่ากู้สุ่ยเย่ว์ยังไม่คิดจะปล่อยนาง
“ฮูหยินดูท่าระหว่างแม่ทัพชิงกับซ่งมามาจะมีวาสนาผูกพัน ฮูหยินเข้าใจต้นสายปลายเหตุในนี้ออกหรือไม่”บนใบหน้ากู้สุ่ยเย่ว์ประดับรอยยิ้ม ทว่ากลับยิ้มประหนึ่งมารร้าย
นางย่อกายลง หยิบปิ่นไพลินสีน้ำเงินขึ้นจากพื้นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดอย่างระมัดระวัง แม่ทัพชิงเลื้อยขึ้นมาบนแขนกู้สุ่ยเย่ว์ รัดแขนนางแลบลิ้นเลียปิ่นอันนั้นหลินซื่อรู้ว่ากู้สุ่ยเย่ว์กำลังบีบคั้นนางอยากให้นางยอมรับสรรพคุณปิ่นอันนี้ และก็เป็การยอมรับอุบายที่นางให้ปิ่นนาง
หลินซื่อเอ่ย “ไม่รู้”
กู้สุ่ยเย่ว์ยื่นปิ่นไปตรงหน้าหลินซื่อ“เช่นนั้นฮูหยินอยากลองดูหรือไม่”
หลินซื่อก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว นางมองปิ่นนั่นก่อนจะมองงูพิษที่พันอยู่บนแขนกู้สุ่ยเย่ว์ สงบสติครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น“ข้าไม่รู้”
หลินซื่อรับปิ่นจากมือกู้สุ่ยเย่ว์ ในชั่วขณะที่นางรับปิ่นนั่นมา แม่ทัพชิงเลื้อยขึ้นตัวนางทันใด สีหน้าหลินซื่อซีดเผือดขบกรามปากสั่น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องสักแอะหากว่าไม่ได้อยู่คนละฝั่งกู้สุ่ยเย่ว์คงปรบมือให้หลินซื่อแล้วสตรีที่ร้ายกับตนเองได้เช่นนี้ถึงจะเป็คนโเี้ตัวจริงเสียงจริง
ตอนที่แม่ทัพชิงลงจากตัวหลินซื่อทั้งร่างหลินซื่อโรยราไร้เรี่ยวแรง นางหันหลัง จากไปด้วยใบหน้าซีดขาว
ฉุนอ๋องดูละครอยู่ข้างๆ ตลอดกระบวนการละครเื่นี้ไม่ค่อยตื่นตาตื่นใจเท่าไร เขาเกิดในราชวงศ์เห็นละครตื่นตาตื่นใจกว่านี้มามาก แต่ละครฉากนี้กลับดึงดูดเขาเป็พิเศษไม่นานเขาก็ค้นพบว่าที่น่าสนใจไม่ใช่ละครฉากนี้ แต่เป็คนในละครสตรีที่ชื่อกู้สุ่ยเย่ว์นางนี้
หากบอกว่าตอนแรกตื่นตาตื่นใจเพราะรูปลักษณ์นางเช่นนั้นตอนนี้ ทั้งตัวนางก็เหมือนเปล่งแสงออกมาดึงดูดเขาอย่างไรอย่างนั้น
“กู้สุ่ยเย่ว์รึ”
กู้สุ่ยเย่ว์มองคนเลี้ยงงูที่ยืนอยู่ข้างๆยื่นปิ่นในมือให้เขา ฉุนอ๋องรับไว้กู้สุ่ยเย่ว์ส่งแม่ทัพชิงที่ยังอยู่ในอกไปในอกฉุนอ๋อง หันหลังจากไปทั้งอย่างนั้น
ฉุนอ๋องมองนางจากไป เ้าตัวน้อยในอกเขาชะเง้อคอมองทิศที่กู้สุ่ยเย่ว์จากไป
ฉุนอ๋องรู้สึกสนใจยิ่ง “เ้าชอบนางรึ”
ฉุนอ๋องฮัมเพลงกลับบ้าน พวกบ่าวรับใช้รู้สึกประหลาดใจนักทว่าพอเห็นแม่ทัพชิงที่ดุดันน่าเกรงขามในอกเขา ต่างพากันหลีกหนีไปไกล
หรือเพราะหาแม่ทัพชิงพบแล้วท่านอ๋องถึงได้อารมณ์ดีเช่นนี้กัน
ท่านอ๋องอารมณ์ดี พวกบ่าวรับใช้ก็พากันอารมณ์ดีด้วยหากแม่ทัพชิงเกิดเื่อะไร ยากนักที่ฉุนอ๋องจะไม่โกรธส่วนพวกเขาคนที่คอยปรนนิบัติแม่ทัพชิง ไม่มีทางพบจุดจบที่ดีเป็แน่
ฉุนอ๋องเพิ่งจะก้าวเข้าห้องตนก็เห็นในนั้นมีคนนั่งอยู่
คนผู้นั้นสวมชุดไหมดำปลอด รองเท้าประดับลายเมฆสีทอง ผมใช้กวน[1]เงินรวบตั้ง นั่งอยู่ตรงนั้นช่างดูหล่อเหลาเกินสามัญ แรงกดดันบีบคั้นคนคนอื่นๆ นอบน้อมหวั่นเกรงเขามีเพียงฉุนอ๋องผู้ชอบงูพิษที่ชื่นชอบเขา
ฉุนอ๋องเห็นเขาแล้วฝีเท้าเร็วขึ้นหลายส่วนอย่างไม่อาจควบคุม เดินเข้าห้องแล้วหัวเราะร่าอารมณ์ดีออกมา “พี่กงซุนมาั้แ่เมื่อใดกัน”
สายตากงซุนอี้ร่วงตกไปบนตัวเขา ดวงตาเขาไม่ได้ดำสนิท ทว่าออกเทาเล็กน้อย ในนั้นซุ่มซ่อนประกายเย็นเยียบเอาไว้ น่ามองยิ่งทว่าก็เย็นชามากเช่นกันในตอนที่เขามองมานั้นก็นำพาซึ่งไอหนาวเหน็บมาด้วยสายหนึ่ง
แม่ทัพชิงที่เดิมซุกอยู่ในอกฉุนอ๋องเลื้อยขึ้นไปบนหลังเขาชะโงกหน้าแอบมองกงซุนอี้
“ข้าคิดถึงแม่ทัพชิงแล้ว” กงซุนอี้เอ่ย
แม่ทัพชิง “...”
มันถูกดึงออกจากหลังฉุนอ๋อง แม้มันจะไม่เต็มใจเท่าไรแต่ก็ยังถูกส่งไปบนมือกงซุนอี้ กงซุนอี้บิดหมุนแม่ทัพชิงรอบหนึ่ง ผูกเป็ปมแม่ทัพชิงปากอ้า แม้แต่แรงแลบลิ้นยังไม่มี
สรรพสิ่งล้วนแต่มีคู่ปรับศัตรูร้าย
คู่ปรับแม่ทัพชิงก็คือกงซุนอี้แม่ทัพชิงแสนอวดดีไม่สนหน้าผู้ใดรวมถึงเ้านายอย่างฉุนอ๋องพอตกอยู่ในมือกงซุนอี้แล้วกลับกลายเป็แค่งูตายตัวหนึ่ง ขยับสักนิดก็ยังไม่กล้า
กงซุนอี้เล่นพอแล้วก็โยนแม่ทัพชิงกลับไปในมือฉุนอ๋องแม่ทัพชิงงูตายนั่นกลายเป็งูพลังชีวิตเปี่ยมล้นทันใด มุดเข้าไปในอกฉุนอ๋องทันทีไม่ว่าพูดอย่างไรก็ไม่ยอมโผล่หัวออกมา
“พี่กงซุน ข้านึกว่าแม่ทัพชิงจะกลัวท่านเพียงคนเดียวเสียอีก ไม่คิดว่าวันนี้ข้าจะได้พบคนที่สอง” ฉุนอ๋องเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้ม ดวงตาผลท้อเปล่งประกายวูบไหว“คนที่สองรึ” กงซุนอี้สนใจขึ้นมาบ้าง
แม่ทัพชิงไม่ใช่งูธรรมดา มีสติปัญญาััไวบนตัวเขามีไอสังหารรุนแรง ไอสังหารคละคลุ้ง แม่ทัพชิงถึงกลัวเขาสรุปคือคนที่ทำให้งูตัวนี้กลัวได้จะต้องโเี้ยิ่งกว่ามัน
“เป็แม่นางคนหนึ่ง แม่นางคนนั้นหน้าตาสะสวยนักคุณหนูใหญ่จวนตระกูลกู้ ชื่อกู้สุ่ยเย่ว์” ฉุนอ๋องเท้าศีรษะครุ่นคิดครู่หนึ่ง“ข้านึกอะไรออกแล้ว ครั้งก่อนเข้าวังหลวงไปเสด็จแม่ยังถามข้าว่าชอบแม่นางคนไหนบ้างหรือยัง...”
แต่ไหนแต่ไรมาฉุนอ๋องเป็นคนทำอะไรตามใจ ไม่สนสีหน้าผู้ใด ยิ่งไม่คิดใส่ใจ ดังนั้นเลยสังเกตไม่เห็นสีหน้าที่ดำคล้ำยิ่งยวดของกงซุนอี้ ริมฝีปากบางเม้มแน่นคิ้วหนาเลิกขึ้น ราวกับกำลังไม่สบอารมณ์สุดขีด“ฉุนอ๋อง ครั้งก่อนฝ่าาประทานสมรสให้ข้า หญิงที่ประทานให้ก็เป็บุตรสาวสายตรงตระกูลกู้กู้สุ่ยเย่ว์” กงซุนอี้เอ่ยจบ เงาร่างกลายเป็ลมเย็นะเืทันใด หายลับไป
ฉุนอ๋องอ้าปากค้าง มองทิศที่กงซุนอี้จากไปอย่างอึ้งๆใจเขาอดผิดหวังขึ้นมาไม่ได้
“แค่สมรสพระราชทานยังไม่ได้แต่งงานกันมิใช่รึ” หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาจับคลำศีรษะแม่ทัพชิงแล้วเอ่ยพึมพำกับตนเอง
หลินซื่อป่วยแล้ว อาการหนักหนานัก
วันนั้นหลินซื่อฝืนให้งูพิษตัวนั้นรัดนาง อาการป่วยนี้นอกจากเสียขวัญ เกรงว่าน่าจะมีสาเหตุอื่นอีกเดิมทีนางมั่นใจหมายมั่นว่าจะฆ่ากู้สุ่ยเย่ว์ได้ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นการยกหินทับเท้าตนเอง ตกมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ จะต้องอัดอั้นกลัดกลุ้มอยู่แล้วเสียขวัญตามด้วยความกลัดกลุ้ม หลินซื่อกลายเป็นป่วยลุกไม่ไหวจึงให้ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ดูแลจวนส่วนหลังตระกูลกู้ชั่วคราว
จวนส่วนหลังวุ่นวาย ไม่มีคนมาสนใจกู้สุ่ยเย่ว์ ความเป็นอยู่กู้สุ่ยเย่ว์สงบขึ้นมากหนาว...กู้สุ่ยเย่ว์ลืมตาก่อนจะเห็นดวงตาดุจเม็ดถั่วกำลังจ้องมองนาง งูเป็สัตว์เืเย็นข้างกายมีงูตัวหนึ่งนอนอยู่ก็เหมือนกับตั้งก้อนน้ำแข็งเอาไว้กู้สุ่ยเย่ว์โยนงูตัวนั้นออกไปตรงๆแต่งูตัวนั้นยังไม่ทันตกถึงพื้นกลับถูกคนรับเอาไว้ได้ก่อน
กู้สุ่ยเย่ว์พอเห็นคนที่มา ก็ปวดหัวทันใด
ต่างพูดกันว่าฉุนอ๋องเป็คนโเี้เอาแต่ใจไม่เห็นค่าชีวิตคน ไม่รู้เลยว่าจะมีนิสัยชอบตามตื๊อคนเช่นนี้
สองวันนี้ กู้สุ่ยเย่ว์เจอฉุนอ๋องสามครั้งแล้ว
“จวนฉุนอ๋องกำลังขาดชายาข้าเห็นเค้าหน้าเ้าแล้วเหมาะสมยิ่ง” ตัวตนหมอดูเปิดใช้งาน
“อวิ๋นอ๋องไม่รู้จักถนอมบุปผา เ้าคงไม่รู้ว่าอนุในจวนอ๋องตกตายไปมากเท่าไรไม่สู้มาอยู่กับข้า ข้าจะดูแลเอาใจใส่เ้าอย่างดี” ตัวตนรักใคร่เปิดใช้งาน
“กู้สุ่ยเย่ว์ ข้าจะถามเ้าเป็ครั้งสุดท้ายหากเ้าไม่ตอบข้า ข้าก็จะไม่ให้เ้าได้อยู่อย่างสงบ”
ฉุนอ๋องเปลี่ยนบุคลิกหลากหลายนับไม่ถ้วนกู้สุ่ยเย่ว์ยังคงไม่หวั่นไหว ครั้งนี้ใช้บุคลิกโเี้ไร้ใจ ตอนเสียงเขาเพิ่งจบรู้สึกศีรษะปวดหนัก ตรงหน้าดำมืด สลบพับไป
หูกู้สุ่ยเย่ว์ได้ความสงบกลับคืนในที่สุด นางหันหน้าไปที่เข้าสู่สายตาก็เป็นหน้ากากเงินที่ไม่เห็นมานานใบนั้นบุรุษผู้นั้นคว้าฉุนอ๋องที่อยู่บนพื้นโยนข้ามกำแพงไปส่งๆทั้งเรือนแห่งนี้เหลือแค่พวกเขาสองคน
ประตูห้องปิดลง ไอเย็นเยียบแผ่พุ่งออกจากร่างกายบุรุษกู้สุ่ยเย่ว์รู้สึกหนาวะเืไม่อาจควบคุม บุรุษผู้นั้นจ้องนางเงียบๆอยู่เช่นนั้น มองอยู่ครู่หนึ่ง อยู่ๆ เคลื่อนขยับ เดินมาตรงหน้านางเบียดนางเข้ามุมห้อง หลังจากนั้นยื่นมือออกมา คว้ากุมคางนางบังคับให้นางเงยหน้าขึ้น
แสงเย็นเยียบที่สั่งสมอยู่ในนัยน์ตาบุรุษหน้ากากเงินแผ่พุ่งมากู้สุ่ยเย่ว์กลั้นหายใจตามสัญชาตญาณทันใดกู้เทียนหลานที่แต่ไหนแต่ไรไม่เคยแพ้ไม่เคยตกเป็รองเช่นนี้ ตอนนี้นางไม่อาจไม่ยอมรับแรงกดดันของบุรุษผู้นี้อยู่เหนือนาง แรงพยาบาทเย็นเยือกทั่วกายนั่นจะต้องเข้าสู่สนามรบหลายครั้งถึงจะสั่งสมมันออกมาได้ แรงกดดันสูงล้ำเหนือคนเช่นนี้มีแต่คนที่เป็เ้าผู้ปกครองเท่านั้นที่บ่มเพาะได้
บุรุษผู้นี้ อยู่ที่ซั่วอวิ๋น จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาสามัญแน่
“ถือว่ามีดีอยู่หลายส่วน แต่ก็เพียงแค่เท่านี้”บุรุษเอ่ยจบก็ดึงมือกลับ ปล่อยมือที่บีบกุมคางนางออก
“แม้ข้าธรรมดาสามัญ แต่อย่างน้อยก็กล้าเปิดเผยไม่เหมือนกับคนบางคน...” กู้สุ่ยเย่ว์ตอกกลับหยามหยัน “รู้จักแต่หลบๆ ซ่อนๆ !”เสียงกู้สุ่ยเย่ว์เพิ่งจะจบ มือพลันยื่นออกเป้าหมายคือหน้ากากบนหน้าบุรุษ!
[1] เครื่องประดับสวมครอบศีรษะของชาวจีนชนชั้นสูง
36K
![คุณรูปปั้น ช่วยผมหน่อยครับ [pwp] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747941582_69302105.webp)
