เ้ากระต่ายน้อยที่ได้ยินเสียงกรีดร้องอันแสบแก้วหูออกมานั้น จึงทำได้เพียงเหลือบมองด้วยหางตาและเอ่ยปากออกไป
"เขตเวทย์พลางตาของข้าเอง"
"ห๊าา เ้ามีพลังด้วยหรอ" เ้ากระต่ายโคตรเท่ห์สุดๆ ไปเลย
"ข้าเป็สัตว์วิเศษเชียวนะ แค่นี้จิ๊บ ๆ " เ้ามองข้าเป็ตัวอะไรกันแน่เนี่ย
"แล้วทำไมต้องกางเขตเวทย์ด้วยละ" เป่ยจินเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย
"เพราะข้า้าคุยกับเ้าไงล่ะ"
"คุยดีๆ ก็ได้นี่"
"เหอะะ อยากให้คนอื่นเค้าเห็นรึไง" ยัยเด็กทึ่มเอ๊ยยย
เ้ากระต่ายเอ่ยออกมาด้วยความปลงในชะตากรรมของตนเอง ที่ต้องมาอยู่กับเ้านายขี้สงสัยและแปลกประหลาดเช่นนี้ เพียงแต่เป่ยจินก็ยังไม่หมดข้อสงสัยง่ายๆ
"แบบนี้ท่านตากับท่านพ่อก็ไม่เห็นข้านะสิ ข้าหายไปแบบนี้ท่านต้องห่วงข้าแน่ ๆ เลย"
"เงียบก่อนได้มั้ย แล้วฟังข้า ยัยเด็กอัปลักษณ์"
"อือ เงียบก็ได้ เ้าตัวอัปลักษณ์" หึ ทำไมชอบว่าข้าอัปลักษณ์นักนะ ข้าก็แค่ตัวผอมบาง หนังติดเนื้อ เนื้อตัวหยาบกร้านจากการทำงานหนักแค่นั้นเอง คอยดูเถอะ หลังจากนี้ข้าจะกินเอาให้กลิ้งได้ไปเลย เหอะ
"ตอนนี้ทุกคนเห็นแค่เ้ากำลังนอนหลับอยู่ เท่านั้นแหละ" นอนท่าทางน่าเกลียดมาก น้ำลายไหลยืดเชียว ฮ่า ๆ ชอบเถียงข้าดีนัก ประโยคหลังเพียงแค่เอ่ยในใจเท่านั้น หากให้เ้าเป่ยจินรู้คงโวยวายมิหยุดเป็แน่
"อ่อ ละยังไงต่อ" เป่ยจินยังคงถามออกไป
"เ้าก็ต้องนำข้ากลับบ้านด้วยนะสิ ที่เหลือข้าจะสอนเ้าเอง"
หลังจากนั้นก็เป็การพูดคุยกันของหนึ่งมนุษย์และหนึ่งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อตกลงกันได้แล้ว เป่ยจินจึงยินยอมที่จะให้เ้าสัตว์สองหูตนนี้ เข้ามาอยู่ร่วมกับครอบครัวตนเองด้วย
“ว่าแต่เ้ามีชื่อหรือยัง” เป่ยจินถามออกไป
“อืมม เอาเป็จินหลง ข้าชื่อจินหลง เท่ห์ใช่มั้ยล่ะ”
“อ่อ หลงเออร์ ชื่อดีๆ” ข้าคิดว่าจินหลงมันไม่น่ารักเท่าหลงเออร์หรอกนะ เพราะข้ายังชื่อจินเออร์เลย เ้าชื่อหลงเออร์น่ารักแล้ว
“จินหลงต่างหากเหล่า มาหลงองหลงเออร์อันใดกัน”
" ได้ๆ หลงเออร์ก็หลงเออร์ ข้ารับปากแต่เ้าอย่าลืม สมุนไพรของข้าล่ะ" ข้าไม่ทวงไม่ได้หรอกนะ ฮี่ๆ ความร่ำรวยฉบับคนโกงเลยหนา ทำไมข้าจะไม่ใช้ สูตรลับฉบับคนโกงบทที่หนึ่ง ก็คือการร่ำรวยจากสมุนไพรหายากอย่างไรเล่า
"อ่ะนี่ เห็ดหลินจือแดง ดอกเดียวก็พอ..." จินหลงหยิบเห็ดหลินจือแดงเพียงดอกเดียวให้นาง จริงๆ มันมีหลายดอกนั้นแหละ เพียงแต่เ้ากระต่ายน้องก็ยังต้องบำเพ็ญตนเช่นกัน เช่นนั้นจึงจะเก็บไว้กินเล่นบ้าง อะไรบ้าง
"ข้าขอ 4 ดอก ข้าจะเอาไปขาย หน่านะจินหลงคนเท่ห์ ข้าจะได้เริ่มธุระกิจของข้าสักที"
"นอกจากจะอัปลักษณ์แล้วเ้ายังโลภมากอีกงั้นรึ"
จินหลงที่ได้ฟังว่าตนจะอดกินโสมจึงบ่นออกมา แต่ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่มีมันก็จะยกให้เป่ยจินทั้งหมดนั้นแล เพียงแต่มิได้พูดออกไป ทำเอาเป่ยจินถึงกับสะบัดหนีใส่ทันที
"เชอะ เช่นนั้นข้าไม่คุยกับเ้าแล้ว จะออกไปได้รึยัง" หลังจากตกลงเื่สมุนไพรกันได้แล้วเป่ยจินและจินหลงก็พากันออกจากเขตเวทย์ที่กางไว้
"ออกก็ออก ใครจะอยากอยู่กับเ้านานๆ กัน" ข้าพูดพลางพร้อมกับคลายเขตเวทย์ออก
เมื่อข้าออกจากเขตเวทย์ได้ ข้าก็แกล้งทำเป็ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังของเ้ากระต่ายจินหลงที่อยู่ในพุ่มไม้ทันที
"ห๊าววว ข้าตื่นแล้วเ้าค่าท่านตา เอ๊ะ! ท่านตาเ้าขาา ข้าเห็นกระต่ายจากพุ่มไม้ตรงนู้นเ้าค่า" ข้าพูดพร้อมกับทำมือชี้ไม้ไปทางเ้ากระต่ายทันที
“ตื่นแล้วงั้นรึ หลานรัก ไหนกันเ้าเห็นตรงไหน ตาฝาดหรือไม่”
“ไม่ฝาดเ้าค่ะ ทางนั้นไง เราไปจับกระต่ายกันเถอะเ้าค่ะ ข้าอยากเลี้ยงกระต่าย” ท่านตา ท่านเชื่อข้าสักทีเถอะ ข้าเหนื่อยแล้วะโไม่ไหวแล้ววว
“ได้ๆ ตรงไหน เ้าชี้ให้ตามองสักหน่อย”
“ตรงนั้นเ้าค่ะ อ๊ะ นี้ไงเจอแล้วว” พูดจบข้าก็วิ่งไปอุ้มจินหลงทันที เ้าจินหลงก็ทำท่าออเซาะ ข้าทันที
"มันเชื่องจังเลยจินเออร์ ตาว่า…มันน่าจะรอแม่มันมารับหรือเปล่า" ท่านตาว่าพลางลูบหัวจินหลงไป
"งั้นข้าจะปล่อยมันลง ถ้ามันวิ่งตามหลานๆ จะพามันกลับบ้านของเรานะเ้าคะ" ข้าเสนอวิธีนี้ออกไปเพราะอย่างไรเ้าจินหลงมันก็ต้องวิ่งตามข้ามาอยู่แล้ว
“ได้ ๆ ถ้าเป็เช่นนั้นตาก็ไม่ขัดเ้า”
“หลานรักท่านตาที่สุดเลยเ้าค่าา”
“เ้ากระต่ายเ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ถ้าอยากไปกับข้าก็เดินตามข้ามาเล่า ไม่เช่นนั้นเ้าก็นอนที่นี่ต่อไป” ข้ากระซิบบอกเ้าจินหลงให้มันได้ยินก่อนจะปลอ่ยมันลง
“มันจะฟังเ้าออกหรอจินเออร์”
"แหะๆ ท่านตาก็…." ออกสิเ้าคะท่านตา ก็มันพูดได้
“ไหนๆ อ้อนอะไรท่านตาเ้าอีกแล้วรึ” เสียงท่านพ่อะโมา เมื่อเห็นข้ากอดท่านตาอยู่
“เปล่านะเ้าคะ ข้ารักท่านตาจริงๆ ต่างหากเล่าท่านพ่อ”
“ฮ่าๆ ได้ ๆ พ่อเชื่อเ้า”
“เ้าได้อะไรมาบ้างละนั้น เต็มตะกร้าเชียวอาซาน”
“ได้ไก่ฟ้ามา สองตัวขอรับ นอกนั้นก็เป็ผักป่าทั่วไปขอรับท่านพ่อ สัตว์ใหญ่ล้วนหนีหายไปหมดเลย ไม่รู้เพราะอะไร”
“อย่าห่วงเลย เราค่อยขึ้นมาดูใหม่รอบหน้า ตอนนี้ข้าว่ากลับกันก่อนเถอะ”
“อ้าว แล้วกระต่ายเ้าเล่าจินเออร์” ท่านตาถามออกมาเมื่อเ้าจินหลงหายไปจากครรลองสายตา
“กระต่ายอะไรหรือขอรับท่านพ่อ”
“กระต่ายป่า ที่จินเออร์เจอนะสิ บอกจะเอากลับไปเลี้ยงที่บ้าน แต่มันหายไปแล้วล่ะ”
“งั้นกลับกันเถอะ จินเออร์ พ่อว่าท่านยายท่านแม่คงรอเ้าแล้วล่ะ” ท่านพ่อเมื่อไม่เห็นกระต่ายที่พูดถึง จึงชวนข้าและท่านตากลับเนื่องจากตอนนี้ใกล้มืดแล้ว
“เ้าค่ะ ท่านพ่อ” ข้าเหลือบมองดูซ้ายขวา ทำไมเ้ากระต่ายอัปลักษณ์มันหายไปไหนละเนี่ย
“อ่ะ นั้นใช่กระต่ายเ้าหรือไม่จินเออร์ แล้วมันคาบอะไรมาด้วยละนั้น” ท่านพ่อถามข้าเมื่อหันหลังเดินออกไป แล้วเ้าจินหลงกลับมาพอดี
“เห็ดหลินจือแดง... อาซาน กระต่ายมันคาบเห็ดหลินจือแดงมาให้เรา ฮ่า ๆ”
“ดีๆ งั้นพ่อให้เ้าอุ้มมันกลับบ้านดีหรือไม่ ไหน ๆ มันก็นำโชคมาให้เราแล้ว”
“ดีเ้าค่ะ ท่านพ่อ”
เมื่อท่านพ่ออนุญาตให้ข้านำจินหลงกลับบ้านได้แล้ว ข้าจึงอุ้มมันขึ้นมาและหันไปกระซิบกับมัน เพราะข้าตกลงกับมันว่า สี่ ดอก แต่มันเอามาให้ข้าเพียงดอกเดียว
“ทำไมเ้าเอามาดอกเดียว ไหนตกลงกับข้าว่าสี่ดอกอย่างไรเล่าเ้าหน้าเหม็น”
“เ้าปล่อยข้าลงสิ ยัยเด็กอัปลักษณ์” ยัยเล็กโลภมาก
“อือ แล้วไงต่อ” หลังจากนั้นข้าวางมันลง มันก็ะโลงไป
“อ่ะ นั้นมันะโไปไหนแล้ว” ท่านพ่อถามออกมาหลังจากเห็นจินหลงะโออกไป
“มันรอให้เราตามไปเ้าคะท่านตาท่านพ่อ”
“แน่ใจหรือจินเออร์” ท่านตากล่าว
“เ้าค่ะ มันบอกข้า”
“ได้ๆ งั้นตามมันไป” ท่านพ่อจึงบอกให้พวกเราตามมันไป
“ฮ่า ๆ เ้ากระต่ายนำโชค ข้าจะเลี้ยงเ้าเอง” เมื่อท่านตาเห็นสิ่งที่เ้าจินหลงกำลังยืนหันหลังให้ ถึงกับหัวเราะออกมา
“3 ดอกขอรับท่านพ่อ เห็ดหลินจือแดงอีก 3 ดอก มันนำความร่ำรวยมาแก่เราแล้ว” ท่านพ่อดีใจหนักมากถึงกับะโไปกอดท่านตา
“มาๆ ข้าอุ้มเ้าเอง ฮ่า ๆ” ท่านตาถึงกับไปอุ้มเ้าจินหลงขึ้นมาในอ้อมแขน
“รวมทั้งหมดเป็ 4 ดอก ขอรับท่านพ่อ”
“เราจะรวยแล้วหรือเ้าคะ เย้ๆ จินเออร์ดีใจมากๆ เลย จะได้กินข้าวทุกมื้อแล้ว”
“ใช่ๆ เราจะได้กินข้าวทุกมื้อแล้ว” ท่านพ่อหันมามองข้าด้วยแววตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง
“เป็ไง ข้าทำดีหรือไม่ยัยเด็กอัปลักษณ์”
“หึ ดีมากกเ้าค่ะ” ข้าตอบกลับเ้าจินหลงออกไป รอบนี้มันทำดีจริงๆ ครอบครัวข้ากำลังจะเริ่มต้นชีวิตที่ดีซะที
หลังจากนั้นทุกคนก็รีบเดินทางกลับบ้าน โดยได้นำใบไม้มาบังเห็ดหลินจือไว้ และซ่อนทับด้วยผักป่า เมื่อถึงบ้านท่านพ่อรีบเดินเข้าไปในห้องนอนทันที
“เอ๊ะ!! ท่านพี่ ท่านจะรีบเดินเข้าห้องนอนทำไมกัน” ท่านแม่ทำเสียงดุท่านพ่อทันทีที่เห็นท่านพ่อเดินเข้าไปด้านในด้วยเนื้อตัวเปื้อนฝุ่น เปื้อนดิน
“ฮ่า ๆ ทุกคน มานี่ ตามอาซานมา” ท่านตาเป็ผู้ตอบคำถามของท่านแม่แทนท่านพ่อ
“มีอะไรหรือตาแก่ เรียกพวกข้ามาทำไมกัน”
“ของดีๆ ยัยหนูของเราเจอของดีเข้าแล้วนะสิ” ท่านตายังดีใจไม่หยุด
“อะไรกันหรือเ้าคะท่านพ่อ”
“จินเออร์ส่งให้ท่านแม่เ้าดูสิ”
“ได้เ้าค่ะ นี่เ้าค่ะ กระต่ายน้อยน่ารัก มันชื่อหลงเออร์เ้าค่ะ”
“หืมมม กระต่ายเนี่ยนะ ของดี อืม ๆ เดี๋ยวข้าเอาไปทำน้ำแกงกระต่ายให้แล้วกัน”
“ท่านยายยยยยย”
“ฮ่า ๆ ไม่ใช่ๆ เ้าผิดแล้วล่ะ หลงเออร์นะของดีก็จริง เพราะมันเอาของดีมาให้เรา”
“อะไรหรือเ้าคะ”
“เ้าลองเปิดตะกร้าดูสิ”
“อั๊ยหยาาาา ตาแก่ นี่มัน นี่ๆ หลินจือแดง” พูดจบท่านยายก็เป็ลมไปทันที ต่าวจากท่านแม่ที่มีภูมิต้านทานอยู่แล้ว จึงมีแค่อาการใและดีใจเท่านั้น ไม่นานท่านย่าก็ฟื้นขึ้นมา
“ดีๆ ตาแก่ บ้านเราจะได้ลืมตาอ้าปากได้สักที”
“ใช่ๆ ยายแก่ ข้าละดีใจจริงๆ”
“ข้าก็ดีใจเ้าค่ะท่านพี่”
“จินเออร์กับหลงเออร์ก็ดีใจเ้าค่ะ อิอิ”
“ยัยหนู เ้าจะเลี้ยงกระต่ายตัวนี้หรือ”
“เ้าค่ะท่านยาย มันเอาโชคมาให้พวกเรา หลานว่าหลังจากนี้พวกเราต้องโชคดี ๆ ๆ กว่านี้แน่เ้าค่ะ”
“ได้ๆ เ้าว่ายังไงยายตามใจเ้า ไปๆ เดี๋ยววันนี้ยายทำน้ำซุปกระดูกหมู กับผัดผักป่ามื้อใหญ่ฉลองให้พวกเ้าละกัน”
“ว่าแต่เราจะเอายังไงดีกับสมุนไพรละขอรับ”
“อืมม ข้าว่าเอาไปขายที่โรงสมุนไพรในตัวอำเภอดีหรือไม่ ข้ามีร้านแนะนำอยู่”
“ได้ขอรับท่านพ่อ”
“ดีเ้าค่ะท่านพี่ หลังจากนี้ก็จะเข้าสู่หน้าหนาวแล้ว ข้าก็ไม่ต้องกังวลว่าบ้านของเราจะต้านลมหนาวไม่อยู่ ทำให้จินเออร์ไม่สบายอีกแล้ว”
“เ้าจะมาพูดเื่น่าทุกข์ใจทำไมกัน ไปๆ หลังจากนี้บ้านเราจะมีแต่ความสุข อุดมสมบูรณ์ ใช่หรือไม่จินเออร์”
“แน่นอนเ้าค่ะ ข้าจะทำให้ครอบครัวเราร่ำรวยและไม่มีใครกล้ารังแก”
92K
